Βράδυ Σαββάτου. Είναι πάλι ένα από εκείνα τα βράδια που
είσαι αραχτός στον καναπέ μπροστά σε μία οθόνη. Δεν έχεις κάτι να κάνεις. Απλά
χαζεύεις πολύχρωμα pixels. Οι παρέες σου έχουν κανονίσει να βγουν για ποτό, για τσίπουρα ή να πάνε στα μπουζούκια
κι η φάση σου δεν πολυγουστάρει τέτοιες καταστάσεις αυτή τη περίοδο. Οπότε
σκέφτεσαι να τη βγάλεις στο σπίτι.
Σου τη δίνει όμως. Οι τέσσερις
τοίχοι έχουν αρχίσει και κλονίζουν το νευρικό σου σύστημα. Στην τελική δε σε
πήραν και τα χρόνια, ρε φίλε, για να κάθεσαι Σαββατιάτικα κλεισμένος μέσα λες κι
είσαι κατάδικος.
Το παίρνεις απόφαση να βγεις έξω
απʾ το σπίτι. Ανάβεις θερμοσίφωνο, κάνεις ένα μπάνιο να φρεσκαριστείς.
Ντύνεσαι, στολίζεσαι παίρνεις και τη μοναξιά σου απʾ το μπράτσο και φεύγεις. Πού
να πας όμως; Το σκέφτεσαι λίγο και τρέχεις μπρος ολοταχώς στο κοντινότερο
αξιόλογο μπαράκι της περιοχής.
Αποφάσισες να βγεις κάπου χαλαρά
για ένα ποτό. Μπαίνεις μέσα στο μπαρ και βλέπεις πως η φάση είναι φλου. Δεν
έχει πολύ κόσμο. Δύο-τρία παρεάκια διάσπαρτα στο μαγαζί που πίνουν τις μπίρες
τους και περνούν καλά.
Κομπλέ, χαλαρή φάση. Όχι πολύ
βαβούρα να σου σκοτίζει τον εγκέφαλο. Τα ηχεία παίζουν εκείνη την παλιά και
ωραία Blues Rock μουσική. Περνάς ανάμεσα απʾ τις παρέες
που κάθονται δεξιά κι αριστερά και κατευθύνεσαι προς το μπαρ. Κάθεσαι σʾ ενα απʾ
τα ψηλά -και πολλές φορές άβολα- σκαμπό και βλέπεις τον μπάρμαν να έρχεται προς
το μέρος σου.
Απʾ τη στιγμή που πέρασες την
πόρτα αναρωτιέσαι τι θα πιεις. Μπίρα; Μπα, δε λέει γιʾ απόψε. Μετράει πιο πολύ
με παρέα. Αποφασίζεις να πάρεις ένα ρίσκο και πριν καλά-καλά προλάβεις να το
σκεφτείς δεύτερη φορά, έχεις παραγγείλει ένα Jack
Daniels με πάγο.
Έκπληκτος ο μπάρμαν σου σκάει ένα
καταφατικό χαμόγελο και πάει να φέρει το ποτό σου. Κάπου εδώ η ψυχολογική σου
φάση κάνει στροφή εκατών ογδόντα μοιρών κι από μόνος κι έρημος πας για μέλος
των Α.Α.
Το ένα Jack φέρνει
το επόμενο σε σημείο που έχεις πιει σχεδόν όλο το μπουκάλι. Έχεις πιάσει και
κουβεντούλα με τον μπάρμαν που αποδεικνύεται και γαμώ τα τυπάκια. Τα πίνετε,
λοιπόν, παρέα υπό τη μουσική υπόκρουση του Rory
Gallagher.
Εντωμεταξύ, συνειδητοποιείς πως τα
παρεάκια που ήταν μέσα στο μαγαζί απʾ τη στιγμή που μπήκες, είναι και θαμώνες
στο μαγαζί. Το ένα φέρνει τʾ άλλο και συσπειρώνονται γύρω σας. Πιάνετε την
κουβέντα, τα γέλια και το χαβαλέ. Τα σφηνάκια φεύγουν το ένα μετά το άλλο. Η
μουσική δίνει πόνο και μία ατμόσφαιρα κλασικής rockpubδημιουργείται, σαν σε κάποιο ξεχασμένο δρομάκι κάπου
στους δρόμους της Αμερικής.
Οι ώρες περνούν τόσο γρήγορα, που
νομίζεις πως έχει αποσυγχρονιστεί το ρολόι σου. Έχεις γίνει σταφίδα. Δε σε
νοιάζει. Βγήκες για να περάσεις καλά και να μην κλειστείς μέσα στο σπίτι, σαν
κανένας παππούς.
Κάνεις, λοιπόν, το κομμάτι σου,
γίνεσαι η ψυχή της παρέας. Το γέλιο και το ποτό δίνουν και παίρνουν. Η παρέα
γουστάρει τη ζωή της με την όλη κατάσταση κι εσύ μαζί τους. Συνεχίζεται να
γελάτε, να πίνετε και «Φλου, φίλε
μου, όλα είναι φλου!», που λέει και ο Μπάμπης.
Ήρθε η ώρα, όμως, το μαγαζί να
κλείσει. Πληρώνεις, βγαίνεις έξω και συνειδητοποιείς πως έχει αρχίσει να
ξημερώνει. Σκας ένα χαμόγελο στον εαυτό σου για το γαμώτο και καθώς παίρνεις το
δρόμο του γυρισμού, αναλογίζεσαι πώς ξεκίνησε και πώς κατέληξε τʾ αποψινό
Σαββατόβραδο.
Ξαναχαμογελάς, πιο έντονα αυτή τη
φορά, και σιγανά ψιθυρίζεις στον εαυτό σου: «Είδες
τι μπορεί να σου κάνει ένα μπουκάλι Jack;»
