Ως γνωστόν, ο βήχας κι ο έρωτας
δεν κρύβονται. Όταν ερωτεύεσαι, φαίνεται παντού. Μόνο στο κούτελο δε γράφεται
με κεφαλαία γράμματα κι ανεξίτηλο μαρκαδόρο.
Λίγο τα πουλάκια που κελαηδούν,
λίγο οι γιορτές που, όσο να πεις, σʾ ωθούν να ερωτευτείς, λίγο το κρύο που σʾ
αναγκάζει να κάνεις και να θέλεις τεράστιες, ζεστές και στοργικές αγκαλιές. Δε
θέλει πολύ να ερωτευτείς σαν να μην υπάρχει αύριο.
Ο έρωτας, για να είναι ονειρεμένος δε χρειάζεται χλίδα, υπερβολές
και μαλακίες. Αρκεί ένα βλέμμα κι ένα χάδι να σε κάνει να παραμιλάς. Ένα
χαμόγελο να σου κλειδώσει την ψυχή και την καρδιά ολοσχερώς. Ένα «μωρό μου» το
πρωί με τον καφέ και τη συνοδεία ενός καυτού φιλιού, να σου φτιάξει τη διάθεση
για ένα χρόνο.
Όμως, για υπάρξει αυτό, χρειάζονται κάποιες μικρολεπτομέρειες.
Δυστυχώς, δεν είναι όλα παραμύθι του Hans Christian Andersen ή της Disney, που
θα χορέψει ο πρίγκηψ με τη πριγκιποπούλα, θα παντρευτούν την επαύριο σʾ
ονειρεμένο κάστρο με γύρω-γύρω λιμνούλα, μʾ άσπρα άλογα και περιστέρια να
πετούν ολούθε -και χωρίς να τους κουτσουλάνε στο κεφάλι, ε!
Ο ανιδιοτελής έρωτας χρειάζεται κατανόηση και απʾ τους δύο, καθώς
και τη δεκτικότητα για υποχώρηση. Το νʾ απαιτείς, νʾ αποφασίζεις και να
διατάζεις κι ο άλλος να δέχεται, δεν
είναι ούτε έρωτας, ούτε αγάπη. Σχέση θύτη-θύματος είναι. Μια χαζομάρα και μισή.
Κι επειδή κανείς δεν είναι -και δεν πρέπει να είναι- θύμα,
χρειάζεται συζήτηση. Ευτυχώς ο Ύψιστος μας έδωσε το θείο χάρισμα της ομιλίας,
άρα και της συζήτησης. Πρέπει, λοιπόν, να το χρησιμοποιούμε. Συζήτησε για
τη σχέση σου, πού πάει, από πού ξεκίνησε, πού θα καταλήξει. Βάλε τα όριά σου,
γνωστοποίησε τα «θέλω» σου. Ο σύντροφός σου δε θα μυρίσει τα νύχια του για το
τι ζητάς απ’ αυτόν και τη σχέση σας.
Τώρα το θέμα είναι το εξής: ακόμα κι αν του δώσεις να καταλάβει τι
θέλεις, εκείνος μπορεί να έχει κάποια ένσταση ή κι ενδοιασμούς. Τι κάνεις; Όχι,
δε τον χωρίζεις. Αν αυτά που σου ζητά δεν είναι παράλογα για τα δεδομένα σου,
κάνε την υποχώρηση και δε θα χάσεις. Αρκεί, να κάνει κι εκείνος το ίδιο. Δε
λειτουργεί τίποτα μονόπλευρα.
Αν, πάλι, ο άλλος ξινίσει τα μούτρα στο άκουσμα των επιθυμιών σου,
κάν’ την με ελαφρά όσο είναι καιρός. Γιατί; Γιατί το ταίρι σου αν δεν μπορεί να
σε δεχθεί και να σʾ αγαπήσει με τους όρους σου για ό,τι είσαι και ό,τι δύνασαι
να δώσεις, δε σε γουστάρει αρκετά και δεν είναι ερωτευμένος μαζί σου. Κι ούτε,
φυσικά, αξίζει να σπαταλήσεις το χρόνο σου, την καρδιά σου και το συκώτι σου
άδικα.
Βέβαια, το να δεχθεί ο άλλος τους όρους, δε σημαίνει πως θα είστε
μια ζωή μαζί. Μπορεί στην αρχή να είναι ονειρικά, ειλικρινά να ζεις το
παραμύθι, όμως, πρόσεξε μην το φας γιατί δε χωνεύεται όσες σόδες και να πιεις.
Μπορώ να μπω στη θέση σου. Καταλαβαίνω πώς είναι να είσαι
ερωτευμένος, να δείχνει το ίδιο κι ο άλλος, να κάνει υποχωρήσεις απʾ το
εμφιαλωμένο νερό μέχρι την κουρτίνα και, ξαφνικά, μια ωραία πρωία να σου πει
πως «ναι μεν, σε θέλω σαν τρελός, αλλά ήμουν ευάλωτος κι ο πρώην σύντροφός μου ήταν
εκεί για μένα» κι ας είχες κάνει μαύρες σακούλες κάτω από τα μάτια για να του
κρατάς παρέα και να τον παρηγορείς.
Κάτσε, ρε μεγάλε. Τι θα πει ήσουν ευάλωτος; Κι εγώ τι κάνω στη ζωή
σου; Γιατί είμαστε μαζί; Απλά για το θεαθήναι; Ξεκαθάρισε εξαρχής τι, πότε, πώς
και γιατί το θες, καθώς και πόσο αντέχεις σʾ «αντίξοες συνθήκες», και μετά
κρίνε αν είσαι ικανός να μπεις σε μία σχέση.
Όλα τʾ άλλα είναι φθηνές δικαιολογίες. Απλώς, δε σε γουστάρει.
Προσπάθησε να διακρίνεις, ξεκαθαρίζοντας νωρίς, για να μη σου έρθει
ντουβρουτζάς με τα μαντάτα. Δες το, σκέψου τις αντοχές σου και πράξε αναλόγως.
Αλλιώς, μάγεψε τα πλήθη με ό,τι διαθέτεις! Ένας έρωτας θέλει αμοιβαίες
υποχωρήσεις, αλλιώς είναι μια χρονοβόρα κι άσκοπη μαλακία.
Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και του αξίζει η καλύτερη δυνατή
«μεταχείρηση». Του αξίζει να πράττει σύμφωνα με τα θέλω και τα πρέπει του. Ειδικά
στον έρωτα, που είναι απʾ τα λίγα αγαθά που δεν φορολογείται πλέον.
Στο κάτω-κάτω μας αξίζει!
