Περνάς
έξω από ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Πάνω στην πόρτα του διαλυμένου αυτοκινήτου,
έχουν κολλήσει πλέον μια φωτογραφία ενός άντρα με κομμένα χέρια και πόδια μετά
από τροχαίο.
Νομίζεις
πως δε βλέπεις καλά.
Δε δίνεις
σημασία. Προχωράς παρακάτω.
Περνάς
έξω από ένα μπαρ και βλέπεις πάνω στην τζαμαρία ζωγραφισμένους τύπους,
πεσμένους στο πάτωμα ανάμεσα σε κομμάτια γυαλιά από μπουκάλια σπασμένα
δίπλα τους.
Έξω από
ένα σουβλατζίδικο, δίπλα στην ταμπέλα, η φωτογραφία ενός παχύσαρκου, ο οποίος
κρατάει το στήθος του με το ένα χέρι, κι ένα διπλόπιτο με γύρο στο άλλο, τη
στιγμή που παθαίνει έμφραγμα και πέφτει κάτω.
Άρα, ή οι
διαφημίσεις έχουν ξεφύγει πλέον κι ίσως κάποιοι πιστεύουν πως η αρνητική
διαφήμιση δεν παύει να είναι διαφήμιση ή…κάτι άλλο συμβαίνει. Κάτι πιο
τρομακτικό.
Στο
γραφείο του συναδέλφου σου, βλέπεις ένα πακέτο τσιγάρα με μια εικόνα με
μαυρισμένα πνευμόνια από τη μία πλευρά και την εικόνα ενός γυμνού άντρα,
ξαπλωμένου σ’ εμβρυακή στάση, να κλαίει από την άλλη.
Από τη
μία έγραφε «θες να πάθεις κι εσύ καρκίνο;», ενώ από την άλλη έγραφε «ο
καπνιστής μπορεί να μείνει στείρος».
Πάνω σ’
αυτό ξύπνησες.
Προφανώς
και ήταν εφιάλτης.
Ή μήπως όχι;
Η
πολιτική ορθότητα, ή έστω η ορθότητα γενικότερα, σε κάποια πράγματα, είναι
σεβαστή. Το να
θέλει κάποιος να σε προφυλάξει από κάτι κακό, είναι επίσης σεβαστό.
Όταν, όμως,
κάποιος παίρνει την πρωτοβουλία να χαράξει ευαίσθητες / νοσηρές εικόνες πάνω σ’
ένα πακέτο τσιγάρα για να αποτρέψει – υποτιθέμενα – έναν καταναλωτή από μια
κακή συνήθεια, εκεί ξεφεύγει η κατάσταση.
Όταν υπήρχε
η κλασική προειδοποίηση «ΤΟ ΚΆΠΝΙΣΜΑ ΒΛΆΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΆ ΤΗΝ ΥΓΕΙΆ» ήταν ένα μήνυμα
σαφές, μεστό και περιεκτικό.
Πάντα
ήσουν σαφώς αντικαπνιστής, όχι με την έννοια φυσικά του να επιβάλλεις στον
άλλον να μην καπνίσει αν θέλει, αλλά από την άποψη ότι πάντα το έβρισκες
αηδιαστική συνήθεια, χωρίς κανένα νόημα.
Πέρα, όμως,
από το αντιαισθητικό και το μακάβριο του πράγματος, δεν έβρισκες κανένα νόημα σ’
αυτή την ενέργεια. Ο καπνιστής, είτε φανατικός είτε όχι, εάν θέλει να
συνεχίσει να καπνίζει, θα συνεχίσει. Εάν θέλει να σταματήσει, θα σταματήσει.
Ο
καπνιστής, προφανώς και δε θα σταματήσει το κάπνισμα, ακόμα κι αν βάλεις
φωτογραφία του ίδιου του του πνεύμονα μαυρισμένο από τη νικοτίνη ή ακόμα και
εικόνα του, ξαπλωμένο σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου με καρκίνο σε τελικό στάδιο.
Ο
εθισμένος, δε σταματά μπροστά σε ηλίθιες εικόνες οι οποίες εκτίθενται σε κοινή
θέα και που μπορεί να τις δει άθελά του κι ένα παιδάκι που απλά πάει ν’
αγοράσει τσίχλες στο περίπτερο.
Με την
ίδια λογική, θα έπρεπε όντως η εικόνα του εφιάλτη σου να βγει αληθινή: να
βάζουν φωτογραφίες με χοντρούς έξω από φαστφουντάδικα, μεθυσμένους έξω από μπαρ,
και εικόνες με διαμελισμένα πτώματα πάνω σε πόρτες αυτοκινήτων.
Γιατί,
φυσικά, όπως από το κάπνισμα μπορείς να πάθεις καρκίνο, από το πολύ φαγητό μπορεί
να πάθεις ανακοπή από φραγμένες αρτηρίες, και από την…οδήγηση μετά από ένα
τρακάρισμα, μπορεί να μείνεις χωρίς πόδια.
Καμιά
λογική.
Ο σκοπός δεν
αγιάζει τα μέσα. Όσο καλή κι αν είναι η πρόθεση (το οποίο, ούτως ή άλλως, είναι
αμφιλεγόμενο γιατί η κίνηση αυτή προήλθε από φορείς με -όχι και τόσο-
ανιδιοτελή κίνητρα), το να δείχνεις μακάβριες εικόνες δε βοηθά σε τίποτα και
κανέναν.
Αναρωτιέσαι
που θα πάει πια αυτή η κατάσταση.
Εκεί που
πας να περάσεις το δρόμο, βλέπεις να περνά ένα τρόλεϊ. Στο πλάι, μια τεράστια
αφίσα μ’ ένα πεθαμένο μωρό και δίπλα η επιγραφή «Το κάπνισμα μπορεί να σκοτώσει
το νεογέννητο μωρό σας».
Μάλιστα.
Τελικά,
απ’ ότι φαίνεται, δεν έχεις ξυπνήσει ακόμα.
