Γιατί είσαι μόνος σου μες στο σαλόνι σου;
Κανείς δεν είπε ότι είναι κακό. Κάθε άλλο, είναι υγεία.
Σωματική κι ενίοτε ψυχολογική. Όμως, τι γίνεται όταν είναι το μόνο που γίνεται
μες στο σαλόνι σου;
Για κάθε άνθρωπο, άνδρα, γυναίκα, έφηβο, έρχεται η
περίοδος που εσκεμμένα ή μη, είναι μόνος. Κι όταν λέμε μόνος, δεν εννοούμε
κυριολεκτικά. Μα χωρίς έναν δικό του άνθρωπο, να κουμπώνει το κορμί του πάνω,
να καίγονται απʾ τον πόθο. Πολύ ποιητικό; Ίσως.
Ας το πάρουμε, όμως, απʾ την αρχή. Έχεις μια -μακροχρόνια
ή μη, δεν παίζει ρόλο- σχέση, και για κάποιο λόγο λήγει. Θα κλάψεις, θα
στεναχωρηθείς, θα γαμωσταυρίσεις, θα
φας, όμως, θα το ξεπεράσεις αργά ή γρήγορα. Όλα περνάνε,με λιγότερο ή
περισσότερο πόνο.
Τι γίνεται, όμως, όταν περνά πολύς -πραγματικά, πολύς-
καιρός χωρίς να έχεις προχωρήσει παρακάτω; Τι φταίει και δεν κάνεις το βήμα;
Φοβάσαι ή πιστεύεις πως δεν μπορείς να ξαναδεθείς;
Η αλήθεια είναι, πως μετά από έναν χωρισμό, μας πιάνει
όλους ένα αίσθημα κατωτερότητας, αδυναμίας, φόβου. Κλάνουμε πόμολα και δεν
κάνουμε ουδεμία κίνηση. Νιώθουμε σκουριασμένοι και με το παραμικρό τα παρατάμε.
Εντάξει, μπορεί να σου πάρει τραγικά πολύ καιρό να ξεπεράσεις έναν άνθρωπο,
ειδικά αν ήσασταν μαζί από το σχολείο.
Όμως, θα το ξεπεράσεις. Πώς; Ναι, καλά κατάλαβες. Μʾ έναν
νέο έρωτα. Με ένα -και όχι μόνο ένα-
υγιές φλερτ. Ξέρεις. Πας στο κοντινότερο μπαράκι, κοζάρεις από απέναντι μπάνικο
μωρό, χαμογελάς, κερνάει σφηνάκι, τσουπ! Να, το ηθικό στο ταβάνι. Κι ας μη
γίνει τίποτε.
Το θέμα των περισσοτέρων, είναι πως αρνούμαστε να δώσουμε
ευκαιρία σʾ αγνώστους διότι: «Ε, μωρέ. Είχα βολευτεί στη σχεσούλα μου με το
Μαράκι απʾ την Τρίτη λυκείου. Έχω ξεχάσει το σπορ, ποια θα με πάρει εμένα στα
σοβαρά;»
Συγκεντρωθείτε, αδέρφια! Αν όλοι οι πληγωμένοι λέγαμε
«σιγά, από μένα θα σωθεί ο κόσμος», ο κόσμος θα είχε καταρρεύσει προ πολλού.
Ναι, είναι δύσκολο να σηκωθείς όταν σε πατήσουν και να
ξαναεμπιστευθείς κάποιον, όμως, κάπου εκεί έξω κάποιος σʾ έχει μπανίσει καιρό
τώρα. Γιατί να χάσεις την ευκαιρία; Στη χειρότερη, θα καταλήξεις να κάνεις σεξ.
Δε βλέπω κάπου κάτι κακό. Ε, και στην καλύτερη, θα ʾναι ο έρωτας της ζωής σου,
a.k.a θα κάνεις συχνά σεξ. Ναι, συνεχίζω να μη βλέπω τίποτε αρνητικό μʾ αυτό.
Τώρα, με τις γυναίκες, είναι ίσως λιγάκι πιο διαφορετικά.
Μισό, να εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ. Είσαι γυναίκα. Χωρίζεις. Όλοι νομίζουν
πως είναι πολύ πιο εύκολο για σένα να κάνεις κάτι περιστασιακό ή μη.
Χα! Σας γελάσανε. Είναι εξίσου δύσκολο. Διότι, εφόσον
κατανάλωσες έναν χρόνο με έναν άνθρωπο, παραδεχόμαστε πως έχεις σκουριάσει λίγο
στο θέμα φλερτ.
Ωστόσο, η γυναίκα καθορίζει σε ποιον επιτρέπει να τη
φλερτάρει. Δηλαδή, στο ίδιο μπαράκι με πριν, αν η κοπέλα εκείνη δε σε κοιτούσε
ή δε σου χαμογελούσε ποτέ, δε νομίζω να την κερνούσες σφηνάκι. Άρα, δε θα
γινόταν ποτέ τίποτα. Σωστά; Ωραία. Υπάρχουν και γυναίκες, όμως, που δεν
κομπλάρουν πουθενά κι όπου γουστάρουν «ορμούν», και μπράβο τους!
Παιδιά, ας το παραδεχθούμε. Αν κάποιος δεν είναι έτοιμος
νʾ ανοιχθεί ξανά, ο καλύτερος, ομορφότερος, τελειότερος άνθρωπος να είσαι, δεν
πρόκειται να τον κερδίσεις ποτέ. Άνδρα-γυναίκα.
Όμως, σκέψου. Αναλώνοντας τον κορμί, το μυαλό σου και την
ψυχή σου σε κάτι που, πλέον, ανήκει στο παρελθόν, ίσως να χάσεις τον έρωτα της
ζωής σου. Εκείνον που θα έρθει και θα τα κάνει όλα πουτάνα με τον αέρα του.
Που θα μπει στη ζωή σου, θα γκρεμίσει ό,τι σε πονά και θα
το ξαναχτίσει λιθαράκι-λιθαράκι με τις πιο όμορφες αναμνήσεις του κόσμου
σύσσωμου.
Οπότε, τόλμησέ το. Και ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει
στην άλλη γωνία!
