Έτσι ξεκίνησαν όλα… Σωστά,
απρόσμενα και σαν να βγήκαν από ταινία του σινεμά. Με σένα να με φλερτάρεις
ασύστολα και μένα να αναρωτιέμαι τι είναι αλήθεια πλέον.
Εκείνο το βράδυ μου πήρες ό,τι με
τόσες προσπάθειες περίσωσα από το παρελθόν μου. Στις αρχές κοιτάγαμε αυτά που
θα μπορούσαμε να φτιάξουμε για το μέλλον μας, ώσπου όλο αυτό κατέληξε σε ένα
παιχνίδι κυριαρχίας και κάνοντας μας να ξεχάσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Τι
σημαίνει να δίνεσαι ολοκληρωτικά, τι είναι έρωτας.
Κάποια ξεκινήματα, ειδικά αυτά
που δεν προσδοκείς πλέον κάτι παραπάνω ή κάτι λιγότερο, εκείνα που είναι
μερικών ωρών που σε κάνουν να παίρνεις αποφάσεις δευτερολέπτων και εκείνα που
σε ωθούν να κάνεις υπερβάσεις στα πρώτα λεπτά γνωριμίας, είναι αυτά που έχουν
ένα κρυφό, απρόσμενο σενάριο.
Μερικές φορές δεν μπορείς να
αντέξεις την αλήθεια και εθελοτυφλείς, πόσο μάλλον προσπαθείς απεγνωσμένα να
αλλάξεις καταστάσεις και ανθρώπους. Και ενώ ξέρεις τι κρύβεται στην επόμενη
σελίδα προσπαθείς να γράψεις ξανά την ιστορία. Όμως, την στιγμή που νομίζεις
ότι το κατάφερες, ο συγγραφέας που λέγεται Ζωή κάνει επιμέλεια του κειμένου
ξανά, με το αποτέλεσμα να είναι ίδιο με το αρχικό.
Θυμάμαι να προσπαθώ απεγνωσμένα
να σε ξυπνήσω γιατί ήξερα ότι η λάμψη του ανθρώπου δε χάνεται, αλλά κρύβεται
πίσω από τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας και κάνοντάς μας στην πορεία να
ξεχάσουμε για δεύτερη φορά ποιοι πραγματικά είμαστε.
Θυμάμαι τότε, λίγες μέρες μετά τα
Χριστούγεννα που είχα γράψει εκείνο το άρθρο για το πώς θα καταλήγαμε, που μετά
από διαξιφισμούς, την απόσταση που μας χώριζε και τα απροσάρμοστα ωράρια, εμείς
στο τέλος θα καταλήγαμε σε μια δική μας ζωή. Πόσο ηλίθιος μπορεί να είμαι…
Αν εκείνη τη φορά έλεγα ότι δε θα
ερωτευτώ ξανά κι υπολόγισα δίχως το ξενοδόχο (επειδή ο έρωτας δε σε ρωτάει),
τώρα συνειδητοποιώ ότι ξεχάσαμε τι θα πει ανθρωπιά και τι σημαίνει να είσαι
αληθινά ερωτευμένος.
Μην ξεχνάς ότι μερικές φορές
είμαστε η αντίδραση στη δράση των άλλων και κάποιες φορές βάζουμε τα «θέλω» των
άλλων πάνω από τα δικά μας, χωρίς πια να μας ενδιαφέρει αν είμαστε καλά.
Έχασα τον εαυτό μου ενώ σε φίλους
και γνωστούς έγινα αγνώριστος. Δε λυπάμαι για όσα έγιναν, καλό μου έκαναν γιατί
κάποια στιγμή έπρεπε να αδειάσω και να μην νιώθω. Είναι λες και βρίσκομαι πάλι
στην αρχή.
Η εκδίκηση ακούγεται υπέροχη στα
χείλη του καθενός και ερεθιστική στο μυαλό. Θα ήθελα να το επιχειρήσω για να σε
βλέπω να πονάς και εγώ να χαίρομαι αλλά έτσι θα ξεχάσω ποιος πραγματικά είμαι.
Οπότε κλείνω αυτό το βιβλίο και το τοποθετώ στο πιο ψηλό ράφι της βιβλιοθήκης
του μυαλού μου, έτσι ώστε να μην το ξαναφτάσω ποτέ, όχι γιατί με στεναχωρεί
αλλά επειδή δεν θέλω να έχω την ευκαιρία να αλλάξω το τέλος.
Κάποια πράγματα καλύτερα να μένουν
όπως είναι, εσύ ο μεγαλύτερος καταναλωτικός μαλάκας που δεν ξέρει τι σημαίνει
έρωτας και εγώ το ανώριμο, εγωκεντρικό παιδί που δεν ξέρει να παραδέχεται τα
λάθη του, με τα μεγάλα εντυπωσιακά λόγια και τις μηδενικές πράξεις.
Εγώ θα συνεχίζω να πιστεύω ότι
κάποια πράγματα έρχονται για να μας μάθουν κάτι. Όμως βασικότερο είναι να μην
ξεχνάμε ποιοι είμαστε γιατί ο έρωτας έχει πάντα ένα κρυφό, απρόσμενο σενάριο.
