Υπάρχει
χειρότερο πράγμα απ’ το να είσαι όλη σου τη ζωή δυστυχισμένος; Φυσικά κι
υπάρχει! Η παραλίγο ευτυχία.
Είναι πολύ σκληρό να φτάνεις τόσο κοντά στην
πηγή και να μη σκύβεις να πιεις νερό. Χιλιάδες οι λόγοι, τα πρόσωπα κι οι
πραγματικές αιτίες. Όμως,
ας τα πάρουμε απ’ την αρχή.
Η φράση «υπάρχουν
και χειρότερα» μέχρι κάποια ηλικία φαντάζει ένα μέσω εξιλέωσης κι ανακούφισης.
Από κάποια ηλικία και μετά όμως η οπτική της αρχίζει κάπως να βαραίνει και να
αποκτά άλλη σημασία.
Συνειδητοποιείς πως τα χειρότερα του άλλου
που κάποτε τα έβλεπες ως παράδειγμα ή συμπονετικά, διαφέρουν. Και διαφέρουν
γιατί για κάθε άνθρωπο, η σημαντικότητα των πραγμάτων είναι διαφορετική, όπως
και τα πράγματα που τείνει να θεωρεί σημαντικά.
Για το
κοριτσάκι στο καρότσι είναι η κούκλα του, για σένα το δάνειο του σπιτιού σου,
για μένα τα χρήματα και για τον απέναντι το φαγητό του. Η ηλικία, βέβαια, είναι
βασικός παράγοντας για να διακρίνει ένας άνθρωπος το τί είναι σημαντικό και τί
όχι, όμως και πάλι δε σημαίνει και πολλά.
Σ’ όλα αυτά, λοιπόν, τα «χειρότερα» που
αντιμετωπίζει ο καθένας μας στην καθημερινότητά του υπάρχει ένα κοινό σημείο
επαφής ή καλύτερα ένα κοινό αποτέλεσμα. Η δυστυχία. Το μέγεθος κι η διάρκεια
της εξαρτούνται απ’ τον χαρακτήρα του ατόμου, αλλά και απ’ το αντικείμενο ή
πρόσωπο της ιστορίας του.
Ακούγεται
πολύ σκληρό.
Η ίδια η
λέξη από μόνη της ακούγεται «άνοστη» και «μαύρη». Μάλλον, γιατί την έχουμε συνδέσει με κάτι τελειωτικό. Κάτι που δεν
ανατρέπεται. Δεν έχετε ιδέα πόσο αφόρητη μπορεί να γίνει και πόσο εύκολα
μπορεί να εμφανιστεί από εκεί που δεν υπάρχει. Να πιαστεί από μια λεξούλα και
να σε καταπιεί ολόκληρο.
Βέβαια, αποδεδειγμένα πια, με τηΝ πάροδο των
χρόνων, οι άνθρωποι δυστυχούμε από μόνοι μας. Χωρίς λόγο. Πνιγόμαστε στην
κουταλιά με το νερό από δικό μας λάθος και το ονομάζουμε δυστυχία, αντί να το
πούμε «φταίξιμο».
Κι όμως πολλοί
από εμάς δε θα γνωρίσουν ποτέ την αληθινή δυστυχία, ευτυχώς ή δυστυχώς.
Κανείς από εμάς δε θα μάθει πώς είναι να μην
ελπίζεις πουθενά. Να κάνεις κάτι που δεν αγάπησες ποτέ. Ή να ανέχεσαι κάποιον
που ποτέ δε θα ήθελες να ξέρεις. Να είσαι δυστυχισμένος από μοναξιά. Επειδή χωρίς να σε
ρωτήσει κανείς απλώς σου στέρησε πράγματα και καταστάσεις. Να στερείσαι τον
άνθρωπό σου .
Όλα αυτά κρύβουν μέσα τους την ανώτερη μορφή
δυστυχίας κι εμείς πολλές φορές περνάμε από δίπλα τους και τα αγνοούμε. Έξω απ’
το χορό βλέπεις, όλοι άριστοι είμαστε.
Ωστόσο, έχει
και τη μια θετική της πλευρά. Μετά τον πάτο είναι η επιφάνεια και δε θα
μπορούσε να είναι τίποτα άλλο.
Η ευτυχία, που όλοι ευχόμαστε στους δικούς
μας ανθρώπους σε κάθε ώρα και στιγμή, είναι ίσως πολύ πιο επικίνδυνη. Είναι
δροσερή και φωτεινή σαν την Άνοιξη, όμως κανένας δεν υπολογίζει κι εκείνο το
μικρό συννεφάκι που ετοιμάζεται να σου χαλάσει την εκδρομή.
Πέφτεις από
γκρεμό χιλιάδων χιλιομέτρων κι η προσγείωση, συνήθως, είναι άτσαλη. Είναι
χειρότερη γιατί τις περισσότερες φορές παίρνεις μια μικρή γεύση από το τί και
με τί μπορεί να ευτυχίσει ένας άνθρωπος. Όσο άπληστοι και να είμαστε, είναι
απίστευτο πόσα λίγα πράγματα και πρόσωπα, χρειαζόμαστε για να είμαστε
ευτυχισμένοι.
Όταν εκπληρώνουμε τους στόχους μας, όταν
αγαπάμε τη δουλειά μας, την οικογένεια μας, μια εκδρομή, ο ήλιος, ένα λουλούδι,
λίγη μουσική κι όλα αυτά δεν κοστίζουν παρά μόνο την καλή σου διάθεση να
κινηθείς.
Να μη μένεις στάσιμος. Να σε βρίσκει η
δυστυχία γιατί κι αυτή μες το πρόγραμμα είναι, αλλά εσύ να κινείσαι, να εξελίσσεσαι
και να τη μετατρέπεις σε χρώματα και χαμόγελα. Να σηκώνεσαι απ’ τη βολή σου και
να κάνεις εκείνα που πραγματικά σου φέρνουν την ευτυχία.
Είναι δυο
πράγματα τελείως αλληλένδετα κι αναπόσπαστα. Όταν ξεφεύγει το ένα, τότε σίγουρα
κάποιος τρόπος θα υπάρχει να ισορροπήσει το άλλο.
Βλέπεις, είναι τα καλά της ζωής, για να σε
μαθαίνει τί πραγματικά αξίζει να μείνει και να κρατήσεις και τί πρέπει ν’ αφήσεις
πίσω. Είναι ο τρόπος της να μας μαθαίνει να πεισμώνουμε σ’ αυτό που θέλουμε
χωρίς να μένουμε στα λόγια.
Είναι το δώρο της που την απολαμβάνουμε !
