Και πάλι καλησπέρα σας. Kαι
πάλι καλώς ήρθατε.
Ναι, ξέρω, έχουμε να τα πούμε καιρό, αλλά ας μπούμε
απ’ ευθείας στο ψητό: γιατί φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι;
Ο
φόβος της μοναξιάς, είναι ένας απ’ τους πρωταρχικούς ανθρώπινους φόβους, κοντινό
ξαδερφάκι του φόβου για τα ύψη και τους δυνατούς θορύβους. Είναι εξελικτικά
κολπάκια, τα οποία μας έχουν βοηθήσει να τη βγάλουμε καθαρή σε περιπτώσεις όπου
θα ψοφούσαμε πέφτοντας από δέντρα/γκρεμούς ή θα έσκαγε κοντά μας π.χ. κάποιο
ηφαίστειο και θα μας έκανε φλαμπέ. Λογικό;
Πολύ όμορφα. Το κοπάδιασμα, επίσης,
έχει άμεση σχέση με την επιβίωση. Αν
φερ’ ειπείν είσαι μόνος και σουλατσάρεις στη ζούγκλα, όλο και κάποιο
πούμα/ανακόντα/αρκούδα θα σε κάνει brunch. Κι αυτό λογικό.
Επίσης, το ανθρώπινο μωρό (ή
αλλιώς, ο πιο άχρηστος κι ανίκανος να προστατευτεί από μόνος του οργανισμός
στον πλανήτη) είναι ενστικτωδώς προγραμματισμένο να σκούζει σαν χαλασμένη
σειρήνα ασθενοφόρου κάθε φορά που μένει μόνο.
Αλήθεια, γιατί αυτό; Ακριβώς
επειδή δεν έχει την επίγνωση ότι η μάνα του έφυγε για τρία λεπτά από δίπλα του,
επειδή κατουριέται, το μωρό πιστεύει ότι είναι μόνο του και πρακτικά, αβοήθητο.
Κι αυτό λέγεται φόβος θανάτου. Αν η μάνα
του δε γυρίσει,
ψόφησε. Simple as that. Εσύ δε θα ούρλιαζες;
Αλλά ας πάμε μερικά χρόνια
αργότερα, όταν ο φόβος του θανάτου θα έχει πια εξελιχθεί σε φόβο της
μοναξιάς…
Στο
βωμό, λοιπόν, του να μη μείνεις μόνος, θα θυσιάσεις χρόνο με ανθρώπους που
πιθανόν να μην πολυγουστάρεις, φαιά ουσία για να σκεφτείς τι πρέπει να κάνεις
για να τους κρατήσεις κοντά σου και, φυσικά, συναισθηματική επένδυση για να
πιστέψεις ότι όλο αυτό αξίζει τον κόπο.
Θα έρθει, το δίχως άλλο, μία
στιγμή όπου θα είσαι σε μία μεγάλη, πιθανόν ετερόκλητη παρέα, όπου θα
αισθάνεσαι άβολα, και μία εσωτερική φωνή θα γκαρίζει «τι στο διάολο κάνεις εδώ
μ’ αυτούς, ρε;» (σημείωση: αν η φωνή σου λέει κι άλλα, ψάξτο, ποτέ δεν ξέρεις).
Θα βιώσεις, πιθανότατα, την
ίδια φρίκη όταν είσαι με τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει για (τρέχοντα)
σύντροφο.
Θα
σκεφτείς «ψήνομαι άσχημα να τον/ην στείλω από κει που ήρθε» πολλές περισσότερες
φορές απ’ ότι θα ήταν λογικό, μόνο που η τρομακτική πιθανότητα να μείνεις μόνος
σου κλείνει το μάτι, οπότε κλάνεις μέντες και κάθεσαι στ’ αυγουλάκια σου: «έλα
μωρέ τώρα, ποιος ψάχνει για γκόμενα/ο… Καλά είμαστε».
Μμ, αλήθεια; Δεν έχεις
βολευτεί ούτε στο ελάχιστο, ε;
Ξέρεις
τι λέω; Έχεις ξαπλώσει την αρίδα σου σε μία κατάσταση, η οποία ναι μεν δε σου
αρέσει, την προτιμάς, όμως, απίστευτα περισσότερο απ’ την εναλλακτική της «σόλο
καριέρας» (από κάθε άποψη, έτσι;).
Γιατί όμως έτσι; Τι παίζει
με σένα; Είναι βάσιμος ο φόβος σου ή μήπως υπάρχει τρόπος να γλιτώσεις;
Κάτι θα κάνουμε και για
σένα, αφού έχουμε τόσο τις ρίζες του φόβου, όσο και τα πιθανά του αποτελέσματα.
Ας το πάμε λογικά.
Αν πιστεύεις ότι θα σε φάνε
τα άγρια θηρία, σκέψου πως, ακόμα κι αν έχεις μαζέψει κουστωδία τριγύρω σου,
πόσοι θα μπορέσουν (και, κυρίως, θα θέλουν) να σε βοηθήσουν; Πόσοι είναι
πραγματικά άξιοι, μέσα στους πολλούς;
Επιπρόσθετα,
αν θεωρείς ότι πρέπει να μένεις σε μία βαρετή, δυσλειτουργική, καταπιεστική ή
και κακοποιητική σχέση επειδή πιστεύεις (ή ακόμα χειρότερα, αν σε έχουν πείσει)
ότι δε θα μπορέσεις ν’ ανταποκριθείς μόνος/η, σου’ χω νέα: μια χαρά μπορείς!
Δε γεννήθηκες στη σχέση
αυτή, δε θα πεθάνεις στη σχέση αυτή.
Η
σχέση πρέπει να σε απελευθερώνει και να σε εξελίσσει, όχι να σε «προφυλάσσει»
και να σε οριοθετεί, καθηλώνοντάς σε ουσιαστικά σ’ ένα γαμημένο «safe place».
Χέσε το safe place, σε παρακαλώ!
(Εκτός και αν σου αρέσει
εκεί, περί ορέξεως…)
Για να κλείσω, το να είσαι
μόνος δε σημαίνει ούτε ότι δε θέλεις τους άλλους, ούτε φυσικά ότι δεν μπορείς ν’
απολαύσεις την παρέα τους (και τις σχέσεις). Αυτό έλειπε. Μήπως είναι όμως σημαντικό να κάνεις ένα μικρό διάλειμμα απ’ τον κόσμο
και να δώσεις λίγη παραπάνω σημασία σε σένα και τα όσα έχεις ανάγκη;
Κατανοώ ότι είναι τρομακτικό
το τι μπορεί ν’ ανακαλύψει κανείς για τον εαυτό του όταν τον κοιτάξει
προσεκτικά (been there, είναι περίεργη φάση, αλλά σε διδάσκει πολλά). Επίσης, είναι δύσκολο να ικανοποιήσεις τις πιο ουσιαστικές σου ανάγκες, όταν κάποια
στιγμή τις εντοπίσεις.
Είναι
τόσο, μα τόσο σημαντικό όμως να το κάνεις, και μάλιστα όχι υπό το πρίσμα του
φόβου, αλλά με το κίνητρο του ν’ ανακαλύψεις τον εαυτό σου και τον κόσμο εκείνο
που πραγματικά σου ταιριάζει.
Μείνε μόνος για λίγο, δεν
πειράζει. Δεν είναι μία δυσάρεστη κατάσταση, ούτε τιμωρία. Είναι επιλογή και μπορεί να είναι κι ένα πολύ ευχάριστο διάλειμμα.
Α, και σκέψου κι αυτό: το να είσαι με παρέα, αξίζει ουσιαστικά όταν
έχεις κατανοήσει την αξία του να είσαι με τον εαυτό σου και το να είσαι
συνειδητά μόνος, αποκτά σημασία όταν έχεις αντιληφθεί την αξία των άλλων.
Till next time…
