Μαμά αλλά και σύντροφος. Η μητρότητα είναι υπέροχη, μα και εξαντλητική. Σε γεμίζει αγάπη, μα συχνά σου αδειάζει τον χρόνο, την ενέργεια – και κάποιες φορές… τον εαυτό σου. Αν είσαι μαμά, ξέρεις καλά πως κάπου ανάμεσα σε πάνες, κλάματα και σχολικές τσάντες, παλεύεις να θυμηθείς πως δεν είσαι μόνο μαμά. Είσαι γυναίκα. Εκείνη που κάποτε γέλαγε δυνατά σε ραντεβού, και που τώρα αναρωτιέται αν θα προλάβει πέντε λεπτά αγκαλιά πριν την επόμενη αφύπνιση. Αυτό το κείμενο είναι για εσένα. Για εμάς. Για όλες που προσπαθούμε να είμαστε τα πάντα.
Πρωί. Το μικρό έχει ξυπνήσει στις 05:50, αποφασισμένο να ζήσει τη μέρα του στο φουλ. Ο μεγάλος αναρωτιέται με σοβαρό ύφος γιατί το φεγγάρι δεν είναι πάντα ορατό, ενώ εγώ προσπαθώ να θυμηθώ αν έβαλα καφέ στην καφετιέρα ή απλώς την κοίταξα με ελπίδα.
Ο άντρας μου, κάπου εκεί, να παλεύει κι αυτός με ένα παντελόνι που δεν ξέρω πότε σιδερώθηκε τελευταία φορά (hint: ποτέ). Με κοιτάζει. Τον κοιτάζω.
Κάποτε αυτό ήταν ρομαντικό. Τώρα είναι καθαρά “ποιος θα πάρει το μωρό που έκανε κακά;”
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε πάνες, κάλτσες χωρίς ζευγάρι, επικές διαπραγματεύσεις τύπου: «Ναι, πρέπει να πας σχολείο, γιατί είναι Πέμπτη!» και κυνηγητό γύρω από τον καναπέ για να βάλεις το φορμάκι στο μωρό αναρωτιέμαι:
Εγώ πού πήγα;
Όχι ως μαμά. Εκεί με βρίσκεις. Είμαι παντού. Είμαι παρούσα στο φαγητό, στο παιχνίδι, στο “μαμά έπεσα”, στο “μαμά πεινάω” και στο “μαμά έχεις δει το καπάκι από το μαρκαδόρο που έβαλα στο ψυγείο;”.
Αλλά ως γυναίκα; Ως σύντροφος; Ως αυτή που κάποτε έβγαινε ραντεβού με τον άντρα της και δεν άκουγε την πρόταση: «Κάνε πιο ‘κει να μη κάνει εμετό το μωρό».
Από ρομαντισμό… σε ρεαλισμό.
Κάποτε, ρομαντισμός ήταν ένα κερί στο τραπέζι.
Τώρα ρομαντισμός είναι όταν πλύνει το μπιμπερό χωρίς να του το πω.
Όταν παίρνει τον μεγάλο στο πάρκο και μένω μόνη μου με τον μικρό – και κάθομαι στην κουζίνα, ρουφώντας καφέ λες και είμαι σε spa.
Μια ματιά αρκεί.
Μπορεί να μην του μιλήσω όλη μέρα για κάτι “άλλο” πέρα από τις πάνες ή τις σκηνές στο σχολείο. Αλλά όταν περνάει από δίπλα μου και μου δίνει εκείνο το βλέμμα του “σε βλέπω”, ξεχνάω την κούραση, θυμάμαι εμάς.
Θυμάμαι ποια ήμουν πριν τα παιδιά.
Και καταλαβαίνω ποια είμαι τώρα — μια μαμά με ρόλους πολλούς, αλλά και μια γυναίκα που αξίζει να νιώθει σύντροφος.
Κάθε τόσο λέμε και ένα «σ’ αγαπώ» (μέσα από το baby monitor, ψιθυριστά).
Πριν τα παιδιά ήμασταν “εμείς”.
Μετά τα παιδιά γίναμε «ομάδα άμεσης δράσης». Με ασύρματο (aka baby monitor) και συντονισμό που θα ζήλευε η NASA.
Αλλά να σου πω κάτι; Αυτός είναι ακόμα ο άνθρωπός μου.
Αυτός που μου λέει “πήγαινε να κάνεις μπάνιο, τους έχω εγώ” κι είναι το πιο ερωτικό πράγμα που μπορεί να μου πει πλέον.
Αυτός που γελάει με τα αστεία του 7χρονου, αλλά μετά, το βράδυ, μου στέλνει στο κινητό μας παλιές φωτογραφίες από διακοπές και μου λέει: “Εδώ ήμασταν ξεκούραστοι. Αλλά τώρα είμαστε ομάδα.”
Και κάπου μέσα στην εξάντληση, θυμάμαι: Δεν είμαι μόνο μαμά.
Είμαι και γυναίκα. Και αυτός, είναι ο άντρας μου. Όχι μόνο “ο μπαμπάς των παιδιών”.
Όταν καθόμαστε σιωπηλοί δίπλα-δίπλα, αφού κοιμίσουμε τα παιδιά, κι απλώς… είμαστε μαζί.
Όταν γελάμε με το χάος του σαλονιού και λέμε “κάποια μέρα θα το νοσταλγήσουμε” (όχι σήμερα).
Όταν μου κρατάει το χέρι στον δρόμο, έστω κι αν στο άλλο κρατάμε καρότσι.
Δεν είμαι μόνο μαμά.
Είμαι κι εκείνη που κάποτε του έκλεψε την καρδιά και τώρα του κλέβει τα τελευταία Pringles όταν κοιμούνται τα παιδιά.
Και ξέρεις κάτι; Μας πάει τελικά το “μαζί”, ακόμα και μέσα στο χάος.
Τελικά…
Δεν είμαι μόνο μαμά.
Είμαι και η γυναίκα του άντρα που μεγαλώνουμε μαζί δύο μικρούς… επαναστάτες.
Είμαι κι εγώ ένα κομμάτι αυτής της τρέλας που λέγεται “οικογένεια” – όχι μόνο ως φροντιστής, αλλά και ως σύντροφος, σύμμαχος, ζευγάρι.
Και μπορεί το ρομάντζο να έχει αλλάξει φόρμα, αλλά υπάρχει. Μέσα στις μικρές πράξεις. Στο μοίρασμα. Στο “σε σκέφτομαι, παρ’ όλη την κούραση”.
Και ναι. Μπορεί απόψε να πέσουμε ξεροί στον καναπέ.
Αλλά πριν κοιμηθούμε, έστω για 15 δευτερόλεπτα, θα θυμηθούμε ότι δεν είμαστε μόνο γονείς. Είμαστε κι εμείς. Οι δυο μας. Που ξεκινήσαμε όλο αυτό.
Μαζί.
