Νομίζω πως έχει έρθει η ώρα κι η στιγμή, να πάρουμε κι
εμείς, οι πονεμένες κι ευαίσθητες ψυχές, που ακούμε Μποφίλιου το αίμα μας πίσω
γιατί σαν πολλά να μας τα έχετε κάνει τώρα τελευταία. Είμαστε κι εμείς
άνθρωποι, και δε φυσιολογικοί!
Δεν έχουμε πρόβλημα επειδή αγαπάμε το έντεχνο (γενικά).
Δεν πονάμε όλη την ώρα, ούτε κλαίμε όλη μέρα κι αυτό θέλω να ξεκαθαρίσουμε.
Να δώσουμε μια απάντηση στην ερώτηση που μαστίζει την
ανθρωπότητα -και καλά!
«Μα καλά, ποιος και γιατί ν᾽ ακούσει κάποιος τη
Μποφίλιου;»
Πολλοί ακούνε Μποφίλιου! Πάρα πολλοί! Μικροί και μεγάλοι.
Άντρες και γυναίκες. Εμείς ακούμε Μποφίλιου, και την ακούμε γιατί μας αρέσει!
Ακούμε Μποφίλιου γιατί τη θεωρούμε φωνάρα και
καλλιτεχνάρα!
Και το κυριότερο, ακούμε Μποφίλιου γιατί μας εκφράζει! Έχει
αυτό το «κάτι» η άτιμη, που σε κάνει να μην μπορείς να ξεκολλήσεις λεπτό τα
μάτια, αλλά και τα αυτιά σου, από πάνω της.
Εσένα μπορεί να μη σ’ αρέσει αυτό το είδος μουσικής και
το καταλαβαίνω, όμως, μην ξεκινάς να μας τη λες επειδή λατρεύουμε αυτά τα τραγούδια. Και μη μας κοιτάς σαν εξωγήινους όταν
τα τραγουδάμε με πάθος.
«Δυο ώρες Στην Υγειά μας με Μποφίλιου και νιώθω ότι έχω
χωρίσει τρεις φορές κι ας μην έχω γκόμενο»«Πάμε στη Μποφίλιου να κλάψουμε;»
«Ήρθα να σε πάρω για τη Μποφίλιου! Μισό βάζω ένα κλάμα
και κατεβαίνω!»
«Ούτε να χωρίσουμε δε μας αφήνει η Μποφίλιου!»
«Πάρε τη Μποφίλιου στο σπίτι σου να σου πει και του
χρόνου!»
Κακοήθειες!
Δεν είμαστε drama queens/kings επειδή ταυτιζόμαστε λίγο
παραπάνω με τη Μποφίλιου, ούτε επιζητάμε τον πόνο μέσα απ’ τη μουσική και τα
τραγούδια της. Στα ντέρτια ακούμε και Ρέμο κι Οικονομόπουλο και Θεοδωρίδου,
όμως η Μποφίλιου έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας -και τη ζωή μας
βεβαίως, βεβαίως!
Μας αρέσει να τη βάζουμε στη διαπασών και να γεμίζει ο χώρος
απ’ τη φωνή της. Χαιρόμαστε να τη βλέπουμε να παθιάζεται στη σκηνή, να λυγίζει
και να γίνεται ένα με το κοινό της, ενώ παράλληλα τραγουδάμε τους στίχους της
απ’ έξω κι ανακατωτά.
Με κάθε της τραγούδι μπορείς να ταυτιστείς. Κάθε στίχος,
μια εικόνα και κάθε εικόνα ένα συναίσθημα. Δεν είναι μόνο πόνος ή θλίψη. Είναι
πολλά παραπάνω, αρκεί να μπορείς να τ’ αντιληφθείς.
Όπως έχει πει κι η ίδια: «Ο κόσμος νομίζει πως αυτό που κάνουμε
είναι μόνο πόνος, απώλεια, εγκατάλειψη, τέτοια. Δεν κάνουμε αυτό. Καθημερινές
ιστορίες λέμε, αυτό που ζούμε κι αυτό αφηγούμαστε!»
Αν κάποιος δώσει βάση στους στίχους της, μπορεί να το
επιβεβαιώσει. Βέβαια, μην μείνουμε μόνο στα mainstream τραγούδια της όπως το
εκπληκτικό «Εν λευκώ», «Το μέτρημα», το «Σ’ έχω βρει και σε χάνω» ή το «εγώ
μεγάλωνα για σένα» -τι κομμάτια έχει πει η γυναίκα!
Ας ψάξουμε πιο
βαθιά. Τόσοι δίσκοι. Τόσα κομμάτια. Τόσα συναισθήματα…Ναι, την ακούμε και την
αγαπάμε!
Αγαπάμε το σύνολο. Τους στίχους, τη μουσική, τη μελωδία
και τη φωνή. Ο συνδυασμός μας τραβάει σαν μαγνήτες.
Όλοι ξέρουμε ένα στίχο δικό της. Όλοι έχουμε ποστάρει
τραγούδι της κι όλοι έχουμε ταυτιστεί έστω και λίγο με κάποιο κομμάτι της.
Δεν είναι κακό! Δεν κυλιόμαστε στον βούρκο του πόνου και
της κατάθλιψης. Απλά εκφραζόμαστε.
Μπορεί να μη θες να την ακούς, να τη βλέπεις, να μιλάς
γι’ αυτή αλλά μη μας παίρνει κι εμάς η μπάλα.
Κι εμείς που ακούμε Μποφίλιου, άνθρωποι είμαστε!
Αποδεχτείτε το πια.
Λίγο μεγαλύτερες ψυχάρες, αλλά άνθρωποι.
Μποφίλιου και ξερό ψωμί!
