Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή

Όλοι μας έχουμε πληγωθεί. Χωρίς
καμία εξαίρεση. Όλοι. Από φίλους, συγγενείς, έρωτες της μιας βραδιάς, σχέσεις
μιας ζωής. Όταν το ίδιο μοτίβο, όμως, επαναλαμβάνεται, σίγουρα δε
φταίνε μόνο οι άλλοι. Κάπου κάνεις λάθος κι εσύ.

Είναι εύκολο να ρίχνεις συνεχώς
το φταίξιμο στην άλλη πλευρά. Τι πάει, όμως, στραβά με σένα; Έχεις
σκεφτεί πως, ίσως, είσαι εσύ που επιτρέπεις στον κάθε τυχαίο να σε πληγώσει;
Πως εσύ του έδωσες το χώρο να σε ταλαιπωρεί;

Εθελοτυφλείς σε σημάδια, αγνοείς
συμπεριφορές, ξεχνάς να σηκώσεις ανάστημα, να δείξεις χαρακτήρα, να οπλίσεις
την αυτοεκτίμησή σου. Όλα αυτά είναι αρκετά για νʼ αφήσουν ελεύθερο το πεδίο σ’
εκείνον που ήρθε για να παίξει, να πληγώσει και να φύγει.

Κι όταν φύγει εσύ εκεί να
αναρωτιέσαι τι πήγε λάθος. Εσύ πας λάθος!

Εσύ που ποτέ δεν έμαθες απ’ τα
λάθη σου και το παρελθόν σου. Εσύ, που δεν φρόντισες να μάθεις από κάθε πληγή που
σε πόνεσε τόσο. Να σιγουρευτείς πως δε θʼ ανοίξει ποτέ ξανά.

Δέχομαι πως δε γεννιόμαστε μʼ
εγχειρίδιο οδηγιών ώστε νʼ αποφύγουμε τον πόνο. Άλλωστε ο πόνος μπορεί να γίνει
τόσο αναζωογονητικός. Και πάντα θα είναι μια πολύ ισχυρή και υπολογίσιμη
κινητήρια δύναμη.

Παρ’ όλα αυτά, δε δικαιολογώ
εκείνους που, ενώ έχουν πληγωθεί επανειλημμένα, επιμένουν στα ίδια λάθη και
στους ίδιους τοξικούς ανθρώπους.

Αυτό ονομάζεται μαζοχισμός. Να
έχεις την εμπειρία και τη γνώση που χρειάζεται για νʼ αποφύγεις τα κακώς
κείμενα και να θες να το ζήσεις, να πληγωθείς, να ταπεινωθείς, να προδοθείς.

Η κατάληξη ξανά και ξανά η ίδια.
Εσύ στα πατώματα να κλαις τη χαμένη σου αγάπη και να χάνεις πολύτιμο χρόνο για
να συνέλθεις απ’ την καταστροφή. Να καταριέσαι τη μοίρα σου, την ανύπαρκτη τύχη
σου, να ζεις στη μιζέρια σου και να λυπάσαι την ύπαρξή σου.

Την τύχη μας, όμως, μάτια μου τη
φτιάχνουμε εμείς. Εμείς επιτρέπουμε σʼ ανάξια ανθρωπάκια να μας πληγώνουν, να
πατάνε το «εγώ» μας και να φεύγουν ανενόχλητα.

Όσο εξωπραγματικό και να σου
φαίνεται, είναι στο χέρι μας να μην πληγωθούμε. Ναι, αυτό που άκουσες. Ο
άνθρωπος που θα έρθει στη ζωή σου με σκοπό να σε βλάψει, θα στο δείξει. Άσχετα
αν εσύ είσαι πλημμυρισμένος από έρωτα κι ευτυχία και δεν είσαι σε θέση να το
διακρίνεις.

Πάντα εκείνοι που θα καταστρέψουν
την ευτυχία σου, θα σου δείξουν σημάδια, θα στείλουν μηνύματα και εσύ πρέπει να
είσαι εκεί να τα πιάσεις, να τα μεταφράσεις και να μην επιτρέψεις να πληγωθείς.

Να φύγεις πρώτος, να σώσεις την
αξιοπρέπεια και τον εαυτό σου. Να γλιτώσεις πληγές. Να κερδίσεις χαμένο χρόνο
απ’ τη ζωή σου.

Πριν απ’ όλα αυτά, όμως, θα
πρέπει να είσαι σε θέση να μη δεχτείς από κανέναν να σε τσαλαπατήσει. Να μην
αφήσεις το παραμικρό περιθώριο. Και αυτό γίνεται στην αρχή. Εκεί πρέπει να
εδραιώσεις την ακεραιότητά σου. Να δείξεις πως κανείς δεν αξίζει τις μελανιές σου.

Σειρά του άλλου να λάβει τα
μηνύματά σου. Δεν πρέπει να χαριστείς σε κανέναν, να μην κάνεις εκπτώσεις στα standardκαι στις προσδοκίες σου
και, φυσικά, να τονίσεις, πως κανείς δεν είναι σε θέση να ορίζει τη ζωή σου πέρα
από σένα.

Να γίνει κατανοητό απ’ εκείνον
που έχεις απέναντί σου πως δε μένει χώρος για να σʼ εκμεταλλευτεί. Να
αναγκαστεί εξ’ αρχής να είναι ειλικρινής και ξεκάθαρος με την πάρτη σου.

Έτσι μόνο θα εκτιμήσει εσένα και τις
εμπειρίες που κουβαλάς και, ίσως, τις σεβαστεί και δε σε πληγώσει. Γιατί μην
ξεχνάς! Εμείς κρατάμε την ευτυχία και τη δυστυχία μας κι αποφασίζουμε τι
θέλουμε να ζήσουμε. Αυτό ακριβώς σερβίρουμε στους άλλους.

Δεν είναι κρίμα να χάνουμε
στιγμές απ’ τη ζωή για να γιατρέψουμε πληγές, που εμείς επιτρέψαμε να μας
σημαδέψουν;

Άλλωστε είπαμε:« η ζωή είναι
μικρή, για να είναι θλιβερή μωρό μου». Πότε θα το καταλάβεις και θ’ αρχίσεις να
ζεις την ευτυχία που σου αξίζει;