Σήμερα θα σας διηγηθώ μια ερωτική
ιστορία. Όχι σαν τις συνηθισμένες. Όχι σαν εκείνα τα κλασικά στόρι που μοιάζουν
με εκείνα τα ευφάνταστα παραμύθια
που ο έρωτας κάνει ξαφνικά την εμφάνισή του και πάντα καταλήγουν σε ευτυχισμένο
τέλος.
Όχι σαν εκείνα τα ζευγάρια που
από την πρώτη στιγμή αλληλοπαθιάστηκαν και
ζουν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία. Στη δίκη μας ιστορία η αγάπη γεννήθηκε με
αργούς ,σταθερούς ρυθμούς
και γέρους δεσμούς.
Ναι, θα μου πείτε ότι ο έρωτας
αναγεννιέται απ᾽ την πρώτη στιγμή . Όμως αυτό δε συνάδει πάντα με την
πραγματικότητα. Στη δική μας ιστορία η αγάπη άργησε να ᾽ρθει.
Εκείνος αφόρητα ερωτευμένος
απ᾽ την αρχή. Εκείνη δεν άντεχε την τόσο διάχυτη αγάπη του. Ένιωθε πως
πνιγόταν. Ένιωθε το σώμα της βαρύ να βυθίζεται στο βυθό της θάλασσας. Ήταν από
εκείνα τα κορίτσια που ακόμα δεν μπορούσε να συλλάβει την έννοια της εκτίμησης.
Είχε
συνηθίσει να παραδίδει σώμα και ψυχή σε ανθρώπους ανήμπορους να προσφέρουν
αγάπη. Είχε βυθιστεί μονάχα σε ένα σωρό προβληματικές καταστάσεις γαρνιρισμένες
με λίγη χρυσόσκονη για να μπορούν να την καθησυχάζουν και να διατηρούν το
ενδιαφέρον της σταθερό. Έτσι αυτή η ακλόνητη αγάπη του ήταν ξένη για εκείνη. Είχε
συνηθίσει να δέχεται μονάχα αδιαφορία.
Εκείνος,
όμως, επέμενε να προσπαθεί να της δείξει ότι οι άνθρωποι είμαστε γεννημένοι για
να παίρνουμε και να δίνουμε αγάπη. Η θηλιά όμως που ένιωθε εκείνη
γύρω από τον ψηλόλιγνο λαιμό της επιβράδυνε την ωρίμανση των
συναισθημάτων της.
Κάθε λίγο και λιγάκι αισθανόταν
εντονότερα τη θηλιά, μέχρι που δεν άργησε η απόδραση της και η φυγή της στους
παλιούς στρεβλούς δρόμους. Έγερνε ξανά σε κρεβάτια αδειανά με ψυχές κενές.
Όλοι της φαίνονταν κενοί. Ίχνος συναισθήματος
δεν ένιωσε για κανέναν. Κάθε φορά αναζητούσε την αγκαλιά εκείνου που όσο και αν
την έπνιγε ένιωθε σαν παιδί μέσα της και μπορούσε να κοιμηθεί δίχως να
βλέπει εκείνους τους κακούς εφιάλτες. Της έλειπε όλο και περισσότερο όταν
συναντούσε την αβεβαιότητα μπροστά της.
Γύρισε
πίσω σε εκείνον μα δεν της είπε λέξη. Μονάχα άνοιξε πάλι την ζεστή αγκαλιά του. Τότε εκείνη μπορούσε να δει καθαρά. Έδινε
αξία στην παραμικρή ένδειξη αγάπης του. Η θηλιά που νόμιζε πως είχε γύρω απ’ το
λαιμό της, εξαφανίστηκε και το σώμα της το ένιωθε ελαφρύ σαν ένα φτερό που
παρασύρεται εύκολα από ένα μικρό αεράκι.
Άργησε αλλά ήρθε και για εκείνη η
αγάπη. Εκείνος κατάφερε να την κάνει να τον αγαπήσει με την συμπεριφορά του.
Της έδειξε πως είναι να εκτιμάς, να σέβεσαι, να αγαπάς ανιδιοτελώς.
Τώρα είναι φίλοι και εραστές
μαζί. Και αυτό είναι το πιο συναρπαστικό της όμορφης ιστορίας τους. Στηρίζει ο
ένας τον άλλο σε κάθε τους εγχείρημα και δεν φοβούνται να δείξουν την αγάπη
τους. Ο εγωισμός για εκείνους είναι μια άγνωστη λέξη. Δεν μπορεί να διεισδύσει
καμία τέτοια έννοια ανάμεσα τους.
Περνάνε ατελείωτες ώρες μαζί και
τους αρκεί μονάχα να βλέπει και να αγγίζει ο ένας τον άλλον. Ίσως εκείνη άργησε
να δει καθαρά αλλά εκείνος στάθηκε δίπλα της για να την οδηγήσει. Και τα
κατάφερε!
Για αυτό, λοιπόν, φίλες και φίλοι
μου, να εκτιμάτε τους ανθρώπους.
Να τους αγκαλιάζετε κάθε μέρα και
να τους λέτε ξανά και ξανά πόσο πολύ τους αγαπάτε!
