Δεν έχω
προλάβει να μαζέψω τις κολοκύθες και τις νεκροφόρες (Χάλογουιν καλέ!), και
σκάει άλλη έκπληξη.
Άρχισε να γιορτάζεται και στην Ελλάδα η Μπλακ
Φράιντεϊ.
Αν μου το
είχαν πει λίγο πιο νωρίς, θα είχα οργανωθεί πιο καλά και θα είχα πάρει
γαλοπούλα να γιορτάσω και το Θένκσγκιβινγκ! Μήπως δεν είμαι εγώ θένκφουλ για τους Αμερικανούς και τους Ινδιάνους;
Τέλος
πάντων, θα κοιτάξω για του χρόνου.
Τώρα, το μέλημά μου είναι να ξυπνήσω νωρίς για
να είμαι μπροστά-μπροστά στην ουρά. Πρέπει και να βαφτώ και να σενιαριστώ – δε
θα πάμε και σαν γύφτουλες, χρυσό μου!
Θα πάρω και
το Χρήστο μαζί μου για βοήθεια.
Και στα Lidl όταν βγαίνουν οι καινούργιες προσφορές πάμε μαζί πρωί-πρωί. Πιάνει αυτός
τ’ αριστερά, πιάνω εγώ τα δεξιά, αλλιώς σου βγαίνουν κάτι κυριούλες, πιάνουν
αγκαλιά όλα τα τηγάνια και δεν προλαβαίνεις τίποτα!
Αυτά τα πράγματα θέλουν οργάνωση! Δε θα μου
πάρει η άλλη το κραγιόν μέσα από τα χέρια!
Κάποτε, το
να πάρεις κάτι στις εκπτώσεις θεωρούταν μιζέρια. Τώρα, θεωρείται από ανάγκη έως
μαγκιά!
Πλήρωσες
ολόκληρη τιμή; Κορόιδο!
Κάπου μεταξύ
της άτοπης αλαζονείας και του ανελέητου παζαριού χάνεται η αίσθηση του μέτρου
μας. Γιατί, πώς να επιζήσω με το άηφον
το 5, χρυσό μου, όταν είμαστε στο 7; Δεν ξεθάβω καλύτερα το Νόκια που είχε και
φιδάκι; Αφού δεν έχω λεφτά για μπουζούκια, να μην έχω και μια πλάσμα ίσα με
το μπόι μου σε πλάτος, να βλέπω κανένα τούρκικο να περάσει η ώρα;
Η ειρωνεία είναι
ότι η «Μαύρη Παρασκευή» ονομάστηκε έτσι γιατί έδινε την ευκαιρία στους
μαγαζάτορες να κάνουν κίνηση στο μαγαζί έτσι ώστε το υπόλοιπό τους, το ταμείο
τους, να μην είναι μείον – το οποίο έγραφαν στα τεφτέρια τους με κόκκινα
γράμματα – αλλά συν – το οποίο έγραφαν με μαύρη μελάνη.
Σε μια εποχή που οι μαγαζάτορες παλεύουν να
κρατηθούν ανοιχτοί, μήπως να αγκαλιάσουμε κι αυτό το ξενόφερτο έθιμο;
Δυστυχώς, για μια ακόμα φορά, τα μεγάλα
καταστήματα είναι εκείνα που μπορούν να κατεβάσουν τις τιμές σε δελεαστικά
επίπεδα, έτσι ώστε να κάνουν ακόμα μεγαλύτερο τζίρο.
Σίγουρα η αγορά χρειάζεται να κινηθεί.
Σίγουρα
χρειαζόμαστε κι εμείς περισσότερα υλικά αγαθά για να μπαζώσουμε τα κενά της
ζωής μας, για να μην κάνει ψύχρα.
Χρειαζόμαστε την τελευταία λέξη της μόδας σ’ όλους
τους τομείς, από την κούνια μας, γιατί αλλιώς θα μας κοροϊδέψουν στο σχολείο. Έχουμε
συνηθίσει τον φαύλο κύκλο «δουλειά».
Αυτός ο
κύκλος είναι που μας δίνει υλικά αγαθά, που μας στερεί χρόνο, που σημαίνει
ανάγκη για περισσότερα υλικά αγαθά, άρα περισσότερη δουλειά.
Στο εξωτερικό, δε φτάνει πια η μία Μπλακ Φράιντεϊ. Έχουμε Μπλακ Φράιντεϊ
Σαββατοκύριακο, εβδομάδα ή και δεκαπενθήμερο.
Το κλωτσίδι κι οι αγκωνιές πέφτουν σύννεφο.
Ποδοπατιόμαστε για το τάμπλετ, λιποθυμάμε απ’
τον πανικό κι αυτό δε θεωρείται κρίση και παροξυσμός, αλλά μπάργκειν χάντινγκ.
Τα
παράσημα πια δεν είναι μεταλλικά στο στήθος, αλλά κινητά με στρας στην τσέπη
μας και ρούχα για τις αγκομαχούσες ντουλάπες μας.
Τι κι
αν δεν έχουμε ζήσει κατοχές;
Έχουμε
ζήσει «Μαύρες Παρασκευές» κι εκπτώσεις στο Ζάρα.
Μανάδες του Ζαλόγγου, ενωθείτε! Μπαμπάδες,
κρατήστε τα παιδιά! Χρειαζόμαστε τους αγκώνες ελεύθερους για σπρώξιμο!
Αέέέέέέρα!!!!
(Όχι, αγαπητοί μου, δεν πιάσαμε πάτο! Στο εξωτερικό, που ο Άγιος Βασίλης έρχεται στις 25, στις 26, με το λαχανάκι Βρυξελλών στο στόμα, τα μαγαζιά ανοίγουν με την
αυγούλα για εκπτώσεις 50%. Την 1η Γενάρη, μετά το βραδινό ρεβεγιόν και το
άνοιγμα των δώρων, εμείς γιατί έχουμε αργία; Μήπως να επιληφθούν του θέματος οι
ιθύνοντες;)
