Η αρχή σε καθετί που μας
συμβαίνει στην ζωή μας είναι πάντα όμορφη και μαγική. Έτσι είναι και οι
ερωτικές σχέσεις. Γνωρίζεις έναν άνθρωπο και μέσα από την επαφή μαζί του,
ανακαλύπτεις αυτόν και τα χαρακτηριστικά του που σε συγκίνησαν και σε οδήγησαν
στο να θες να μοιραστείς μαζί του την καθημερινότητά σου.
Το πιο σπουδαίο όμως είναι πως αρχίζεις
και βλέπεις διαφορετικές πτυχές του ίδιου σου του εαυτού και θες να εξελιχθείς
δίπλα του, προσφέροντας ξεχωριστές στιγμές και στους δυο σας. Μοιράζεσαι τα όνειρα
και θες να δημιουργήσεις μαζί του νέα. Εύχεσαι για την κοινή πραγματοποίησή
τους.
Όλα δείχνουν ιδανικά ανάμεσα σας και οι οιωνοί φαντάζουν καλοί για
ένα μέλλον φτιαγμένο για σας. Ο έρωτας, όταν τον ζεις, μοιάζει αγέρωχος και
αμάχητος. Αφήνετε πίσω σας κι οι δύο καθετί που σας θλίβει, ζείτε το μοναδικό παρόν
και στοχεύετε στο χτίσιμο ενός νέου, κοινού μέλλοντος.
Πόσο μαγικά μοιάζουν όλα. Τίποτα
δε σας τρομάζει όσο έχετε ο ένας τον άλλον. Τα ελαττώματα και των δύο φαίνονται
αστεία και γλυκά. Μα και κάτι να μην αρέσει, ένα «δεν πειράζει» αρκεί. Όλα με αγάπη αλλάζουν, λες και το πιστεύεις.
Ο χρόνος, όμως, περνά γρήγορα και
φέρνει μαζί του την τριβή της καθημερινότητας, καπάκι με τη συνήθεια.
Το χειρότερο σε μια σχέση είναι
να συμβιβάζεσαι, να θεωρείς δεδομένα τα όσα έχεις, να λες ένα «εντάξει, καλά
είμαστε». Ο έρωτας κάποια στιγμή, αναπόφευκτα χάνεται.
Τον αντικαθιστά, όμως, να
αντικατασταθεί με την ασύλληπτη δύναμη της αγάπης. Αυτό, βέβαια, από μόνο του
δεν αρκεί. Θέλει τονωτικές ενέσεις, θέλει μάχη. Να παλεύεις για τον άλλο, να τον
διεκδικείς, να ξεχειλώνεις τον χρόνο για χωρέσεις όσες πιο πολλές στιγμές
μπορείς.
Λάθη που κάνουμε οι άνθρωποι! Η ζωή μας τραβάει από τα μαλλιά και
ξεχνάμε πόσο έχουν την ανάγκη του ενδιαφέροντος μας και της προσοχής μας οι
γύρω μας.
Οι δουλειές και τα προβλήματα μας
κάνουν να χανόμαστε, επικεντρωνόμαστε στα «δικά μας» και ξεχνάμε. Οι σχέσεις
όπως και οτιδήποτε άλλο στη ζωή μας χρειάζονται ενίσχυση καθημερινή.
Ο άνθρωπος που έχουμε απέναντι μάς
αγαπά, μας νοιάζεται, μας υπομένει αλλά για πόσο;
Αν δεν το πάρεις χαμπάρι νωρίς,
αρχίζει να γκρεμίζεται το κάστρο κι αν δεν προσπαθήσεις να το αναστηλώσεις, πέφτει.
Εκεί χάνονται όλα.
Όταν συνειδητοποιήσεις και πλέον δεις
ξεκάθαρα το τέλος, βγαίνει αυτός ο απάνθρωπος εγωισμός, η κακία, η εκδίκηση απέναντι
σε αυτόν που λάτρευες μέχρι χθες. Επιρρίπτεις ευθύνες στον άνθρωπό σου γιατί δε
στέκεται δίπλα σου και φεύγει.
Αν, όμως, με τη σειρά σου αν τον
κράτησες, αν τον άκουσες όταν εκείνος σε χρειαζόταν, αν ένιωσες τον πόνο που
έκρυβαν τα λόγια του. Ρώτα πρώτα τον εαυτό σου πού έφταιξες, δες τις ευθύνες
σου κατά πρόσωπο!
Κι όταν ζυγίσεις τα πράγματα
σωστά και μοιράσεις τα «φταίω», δώσε ένα όμορφο τέλος. Φύγε με το κεφάλι ψηλά
και κράτα ένα χαμόγελο για όσα ζήσατε.
Μην καρφώνεις το μαχαίρι. Οι
πληγές ίσως σβήσουν αλλά εσύ θα μείνεις στη μνήμη σαν τον δολοφόνο της πιο
όμορφης ιστορίας.
