Δεν ξέρω για σένα, εγώ πάντως έχω
αρχίσει να πιστεύω ότι με τα χρόνια το Facebook μετατρέπεται σε σύγχρονο μέσο
βασανισμού. Κάτι τα σούργελα που κυκλοφορούν, κάτι οι ανώμαλοι που σου πρήζουν
τα συκώτια, κάτι οι πρώην, κάτι οι φίλοι-φίδια, κάν’ τα μια σούμα και θα
καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω.
Σκέψου πόσες φορές μπήκες για να
χαλαρώσεις χαζεύοντας στην αρχική σου και έπεσες πάνω σε post που
σου έκανε τα νεύρα κρόσσια. Ή πόσες φορές κατέληξες να χαζεύεις το προφίλ πρώην
με τις φωτογραφίες του καινούριου αμόρε και να ʾσαι κάπου ανάμεσα σε αυτοκτονία,
εμπρησμό ή ανθρωποκτονία από πρόθεση. Ή, ακόμα χειρότερα, να έχεις μπει σε
παλιά συνομιλία με πρώην και κατά λάθος να του στέλνεις like και
να ψάχνεις άμεσα πτήση Rayanair για Τζιμπουτί.
Η συνομιλία είναι ένα ακόμα θέμα
που πονάει, ειδικά αν χώρισες πρόσφατα και δεν μπήκες στη διαδικασία της
διαγραφής. Μπαίνεις και βλέπεις πρώτη μούρη στο Καβούρι αυτό που δεν θες
καθόλου, μιας και οι πρώτες επιλογές που σου δίνει, είναι τα άτομα που μιλάς
συχνότερα. Οπότε κολλάς τη μούρη στην οθόνη και φωνάζεις υστερικά «χωρίσαμε,
διάολε! Σταμάτα το, αυτό το πράγμα».
Αγαπημένο θεματάκι οι
προτεινόμενοι φίλοι. Έχετε, λέει, 60 κοινούς φίλους και σου προτείνει να κάνεις
γίνεις φίλη με τη «φίλη» που θες να γδάρεις και την κάνεις πατάκι στο πάτωμα
της τουαλέτας σου. Ναι μάνα μου, το ξέρω ότι έχουμε 60 κοινούς, προσπαθώ να το
ξεχάσω κι εύχομαι να το ξεχάσουν κι οι υπόλοιποι 60.
Το κορυφαίο νέο όπλο του αγαπητού
Zuckerberg είναι το «Σαν σήμερα». Εκεί πλέον μιλάμε για βασανιστήριο ανάλογο
αυτού της σταγόνας.
Κάθε μέρα το ίδιο βιολί. Κι όσο
πιο παλιός χρήστης είσαι, τόσο μεγαλύτερη η σύγχυση. Κατ’ αρχάς οι φωτογραφίες.
Φωτογραφίες που, αν ήταν εκτυπωμένες και στα χέρια σου, πρώτα θα έκανες
κομματάκια και μετά θα τα έριχνες ένα-ένα στην πυρά. Τι κι αν ήσουν τόφαλος, τι
κι αν είσαι σαν ανάποδο γαμώτο, τι κι αν επιτηδευμένα είχες διαγράψει απ το
μυαλό σου ότι υπήρχαν, το facebook,
πάντα δίπλα στον πελάτη, είναι εκεί για να σου τις θυμίσει. Κι άντε αν τις
έχεις ανεβάσει εσύ πάει καλά. Πατάς μια διαγραφή και τελειώνει το ζήτημα. Αν σ’
έχουν απλά ταγκάρει όμως, την έβαψες.
Οι αγαπημένες αφιερώσεις από
πρώην. «Σ’ αγαπώ ζουζουνελίνι μου» συνοδευόμενο μʾ ανάλογο τραγουδάκι hit της
εποχής, που λέει πόσο υπέροχα περνάει μαζί σου. Ναι, εντάξει ο 2012 εαυτός σου
μπορεί να το λάτρευε, έχουν περάσει, όμως, και τέσσερα χρόνια κι ο 2016 εαυτό
σου το μόνο που σκέφτεται βλέποντάς το, είναι «τι λάθη έχω κάνει στη ζωή μου;».
Τραγούδια, εικονίτσες και status προηγούμενων ετών να σου θυμίζουν πόσο
υπέφερες. Μιλάνε για πόνο και για χωρισμό και μένεις εσύ να αναρωτιέσαι «για
ποιον υπέφερα στις 12 Φεβρουαρίου του 2010; Πρέπει να ήταν τότε που χώρισα με
τον Μάκη. Κάτσε όχι. Το 2012 χώρισα με τον Μάκη. Άρα ήταν για τον Τάκη. Ή μήπως
για τον Άκη;». Και κάπου εκεί το παρατάς γιατί έκαψες αρκετά εγκεφαλικά
κύτταρα και δεν υπάρχει σωτηρία.
Ας μη μιλήσουμε για τη σχεδόν
καθημερινή παρουσία φιλών που τώρα είσαι στα μαχαίρια. Σχόλια, κοινοποιήσεις,
φωτογραφίες. Τι κι αν αποφάσισες να μην ξεκατινιασθείς τελείως και να μην τους
κάνεις μπλοκ, η καθημερινή παρουσία τους στο «Σαν σήμερα» σε προκαλεί ασύστολα
να το κάνεις το ρημάδι. Check in στο
λιμάνι πριν τέσσερα χρόνια. Εμ, άμα ήξερα τι φίδι έτρεφα στον κόρφο μου θα το
είχα πνίξει τότε. Πρέπει να μου το θυμίσεις δηλαδή;
Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι έχει
και την χρησιμότητά του. Με ένα κλικ, μπορείς να δεις τις αλλαγές στη ζωή σου
τα τελευταία χρόνια. Και για να πούμε και του στραβού το δίκιο, έχεις και μια
περιέργεια να το τσεκάρεις. Πέρα απʾ όλα τα άσχημα που θες να διαγράψεις απʾ το
μυαλό σου, σου θυμίζει κι όμορφες στιγμές της ζωής σου. Έχει μπει, που έχει
μπει για τα καλά στη ζωή μας το ρημάδι, ας το χρησιμοποιήσουμε σαν λεύκωμα. Μη
σου πω ότι λειτουργεί και λίγο σαν υπενθύμιση για τα λάθη του παρελθόντος. Γι’
αυτό αλώστε είναι και βάσανο.
Γιατί όπως είπε κάποιος, το μέλλον σου μπορείς να το αλλάξεις, το
παρελθόν σου, όχι.
