Έρχεται εκείνη η υπέροχη -ο Θεός να την κάνει- ώρα, που μ᾽ αργά
και σταθερά βήματα συνοδεύεις την κολλητή σου μέχρι το αεροδρόμιο. Κρατάς στο
ένα χέρι το εισιτήριό της, διότι ξέρεις πως αν το αφήσεις σε ᾽κείνη θα το χάσει
και στο άλλο, το δώρο που της έφτιαξες για να μη σε ξεχάσει.
Φεύγει. Χωρίς εσένα. Φεύγει γιατί
πρέπει να φύγει. Φεύγει γιατί ένα κεφάλαιο έκλεισε και πρέπει να γυρίσει
σελίδα. Να φτιάξει τη ζωή της. Να πραγματοποιήσει τα όνειρά της. Μακριά από
σένα και, το κυριότερο, χωρίς εσένα.
Δε χαίρεσαι, έτσι; Με το ζόρι
συγκρατείς τα δάκρυά σου. Νομίζεις πως θα μείνεις μόνη σου. Πως θα σε ξεχάσει.
Νομίζεις πως η φιλία σας θα τελειώσει. Πως δε θα βρεις άλλη σαν εκείνη. Πως οι
ζωές σας θ᾽ αλλάξουν. Πως σε λίγο καιρό η μία δε θα χωράει στη ζωή της άλλης
και θα καταλήξετε να είστε δύο παλιές, καλές φίλες.
Αυτά δε σκέφτεσαι; Κι όχι μόνο
τώρα, αλλά απ᾽ την αρχή που σου ανακοίνωσε την απόφασή της να φύγει. Ένιωσες
σαν κάποιος να σου τράβηξε το χαλί κάτω απ᾽ τα πόδια. Γέμισες ανασφάλειες,
φόβο, άγχος. Έγινες συναισθηματική. Άρχισες ν᾽ αναρωτιέσαι: «πώς θα ζήσω χωρίς
εκείνη;», «είναι ο άνθρωπός μου!», «δε θέλω να με ξεχάσει!» και πολλά άλλα
τέτοια χαρούμενα και καθόλου καταθλιπτικά πράγματα.
Τη βοηθούσες να πακετάρει, να
κλείσει εισιτήρια, να βρει σπίτι, να χαζεύετε με τις ώρες αγγελίες για δουλειά.
Προσποιήθηκες πως το διασκεδάζεις, προσπάθησες να δείχνεις χαρούμενη για ᾽κείνη
αλλά μέσα σου έβραζες.
Δε θες να φύγει, το καταλάβαμε.
Το ξέρουμε. Φαίνεται. Όπως και να το κάνουμε, η κολλητή είναι κολλητή. Είναι η
οικογένεια που διάλεξες και τώρα φεύγει.
Σχέσεις σαν και την δική σας
συμβαίνουν ελάχιστες φορές κι ο αποχωρισμός δεν βοηθάει. Η απόσταση τρομάζει.
Είναι σκληρό να σκέφτεσαι πως εσύ δεν θα μπορείς να είσαι δίπλα της, αν κάτι
συμβεί. Πως τώρα πια δε θα σας χωρίζουν τρεις δρόμοι και δεκαπέντε λεπτά
περπάτημα, αλλά χιλιόμετρα. Πολλά χιλιόμετρα. Κι ώρες. Πολλές ώρες. Θα
χρειάζεσαι αεροπλάνο, τρένο, λεωφορείο, αυτοκίνητο. Είναι δύσκολο, το ξέρω.
Σταμάτα, όμως, να σκέφτεσαι μόνο
τον εαυτό σου. Σταμάτα να βάζεις το «εγώ» σου πάνω απ’ όλα. Σκέψου κι εκείνη.
Τη βλέπεις να χαμογελάει, να χαίρεται που θα φύγει. Να ενθουσιάζεται που θα
σταθεί στα πόδια της μόνη της και που θα κυνηγήσει τα όνειρά της. Το ότι τη βλέπεις,
όμως, έτσι δε σημαίνει πως νιώθει κι έτσι.
Φοβάται. Θα είναι μόνη της, χωρίς
εσένα. Είσαι η κολλητή της και θα είσαι μακριά. Δε θα μπορεί να σε βρει ανά
πάσα στιγμή, δε θα μπορεί να έρθει σπίτι σου όποτε το θελήσει. Δεν θα σ’ έχει
κοντά της. Θα είναι ολομόναχη σε μια άλλη πόλη. Τόσα χιλιόμετρα και τόσες ώρες
μακριά.
Σου έχει περάσει ποτέ απ’ το
μυαλό πως θα ήθελε να πας μαζί της; Εκείνη σε ξέρει. Ξέρει πως θα σου αρέσει η
καινούργια πόλη κι ο κόσμος. Μη ρωτάς πως! Το ξέρει γιατί σε ξέρει.
Για κοίταξέ την, λοιπόν, τώρα που
ετοιμάζεται να περάσει τον έλεγχο του αεροδρομίου. Τι βλέπεις; Χαρά; Κούραση;
Θλίψη; Είναι το ίδιο στεναχωρημένη με σένα. Το ίδιο ακριβώς. Αλλάζει η ζωή της με
τον ίδιο ακριβώς τρόπο που θ᾽ αλλάξει κι η δική σου.
Φοβάται όπως ακριβώς φοβάσαι. Αγκάλιασε
τη. Πες της πως όλα θα πάνε καλά. Πως τίποτα δε θα αλλάξει. Πες της πως θα
πηγαίνεις να τη βλέπεις. Αυτά θέλει ν᾽ ακούσει, όχι επειδή θα την καθησυχάσουν
αλλά επειδή είναι η αλήθεια.
Τι κι αν σας χωρίζουν χιλιόμετρα;
Η αγάπη παραμένει. Δεν σημαίνει πως επειδή θα φύγει, θα σταματήσετε να είστε
φίλες. Ίσα-ίσα. Η απόσταση θα βοηθήσει. Δε θα σε ξεχάσει, αν δεν την ξεχάσεις.
Η φιλία είναι το πιο σημαντικό
κομμάτι στη ζωή ενός ανθρώπου. Αν έχεις βρει το άλλο σου μισό, τίποτα δεν
πρόκειται να σας χωρίσει. Οι ζωές σας θ᾽ αλλάξουν, εσείς οι ίδιες θ᾽ αλλάξετε αλλά
πάντα να θυμάσαι πως όσο ζει κάτι μέσα μας, ζει για πάντα.
Όπως μου είπε κι η δικιά μου
κολλητή πριν μπει στο αεροπλάνο: «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν!
Θα σε δω στη Σαλονίκη φίλη μου!»
Αφιερωμένο
στη Θεσσαλονικιά, πια, κολλητή μου.
