Θα έπρεπε
να μην απορώ τελικά. Έπρεπε να το περιμένω. Είναι από εκείνες τις φορές που τα
βλέπεις τα σημάδια, αλλά τα αγνοείς επειδή απλώς σιχαίνεσαι την αλήθεια. Αυτήν
την καταραμένη αλήθεια που βίαια σε ρίχνει απ᾽ τα σύννεφα στον πάτο. Αυτή την
αυστηρή φωνή που ψιθυρίζει στ᾽ αυτιά σου ειδικά τις νύχτες όταν είσαι μόνος,
και σου λέει όλα αυτά που δε θες να ακούσεις: «Είναι τελειωμένο το πράγμα».
Κάτι
τέτοιο άκουγα τις νύχτες. Όχι, δε μου έστριψε. Απλώς είχα διαίσθηση, αλλά δεν
το παραδεχόμουν. Είναι δύσκολο να παραδεχτείς κάτι που δε σου αρέσει.
Έφυγες μ᾽ ένα αντίο τόσο ψυχρό,
σαν να μην εκτίμησες τίποτα. Μ᾽ ένα βλέμμα τόσο άδειο, σαν να μη σ᾽ ένοιαζε
καθόλου που έφευγες. Λες και τα ξέχασες όλα. Μάλλον χάρηκες που έφευγες. Το
ίδιο κι εγώ όμως. Γιατί γλίτωσα από έναν ακόμα λάθος άνθρωπο.
Δε θα σου κρύψω πως ο πρώτος
καιρός μου ήταν δύσκολος. Υπήρχαν στιγμές που μ᾽ έπιανε το παράπονο και ήθελα
να σε πάρω τηλέφωνο, κι άλλες που ένιωθα να μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι απ᾽
τα νεύρα και ν᾽ αρχίσω να σε βρίζω. Δεν έκανα τίποτα απ᾽ τα δύο τελικά,
ευτυχώς.
Έχω ακόμα λίγη αξιοπρέπεια και δε
σκοπεύω να τη χάσω.
Πάνω που είχα αρχίσει να συνηθίζω
την ιδέα της απουσίας σου, έκανες την εμφάνισή σου πάλι στη ζωή μου μ᾽ ένα
μήνυμα στο κινητό. Σε πήρε ο πόνος ξαφνικά; Και βέβαια
όχι. Απλώς, ξέμεινες.
Δεν σου απάντησα ποτέ. Δε
γούσταρα. Δεν ήμουν ποτέ το «σιγουράκι» κανενός, πόσο μάλλον το δικό σου. Εσύ
δεν αποφάσισες να φύγεις; Στο καλό, λοιπόν, και να μη μας γράφεις.
Δε θέλω να ξανακούσω για σένα. Δε
θέλω να ξαναδώ τη μάπα σου ούτε τυχαία, ούτε επίτηδες. Δε θέλω να μαθαίνω τα
νέα σου, δε θέλω τίποτα στη ζωή μου που να σε θυμίζει.
Θέλω να εξαφανιστείς. Η ζωή μου
κι η δικιά σου. Να περιβάλλομαι από ανθρώπους που μ᾽ αγαπούν κι εσύ από
ανθρώπους που σου αξίζουν.
Ό,τι δίνεις θα πάρεις, κι εύχομαι
ειλικρινά να πάρεις αυτό που χαρίζεις μπας κι ανοίξουν τα μάτια σου καμιά μέρα
και τη δεις λίγο αλλιώς.
Εύχομαι να ξυπνήσεις ένα πρωί και
να συνειδητοποιήσεις πως δεν περιστρέφεται ο κόσμος όλος γύρω από σένα. Να
μάθεις να εκτιμάς τ᾽ άτομα που σε νοιάζονται.
Εμείς, όμως, από μακριά κι
αγαπημένα. Να μη λέμε «γεια» στον δρόμο, άμα τύχει να συναντηθούμε και να μην
ανταλλάζουμε τυπικά «χρόνια πολλά» σε γενέθλια και γιορτές. Να είμαστε δύο
άγνωστοι.
Μαζί σου θέλω ένα τέλος οριστικό
κι αμετάκλητο. Όχι, δεν είναι λόγια ενός απελπισμένου ερωτευμένου. Είναι τα
λόγια ενός ανθρώπου που έδωσε ειλικρινή αγάπη και παρ᾽ όλα αυτά δεν εκτιμήθηκε.
Άξιζα σεβασμό και, για κακή μου
τύχη, βρέθηκα στο δρόμο ενός ανθρώπου που δεν αναγνώριζε καν αυτή τη λέξη.
Έδινα χωρίς να παίρνω πίσω, και ξέρεις κάτι; Κουράστηκα.
Δε σου κρατώ κακία. Απλά αδιαφορώ
κι αυτό είναι πολύ χειρότερο.
Καλή συνέχεια!
