Είναι 07:00 το πρωί. Ή μάλλον… είναι 07:00 ΜΕΤΑ από μια νύχτα με «μαμάαααα, δεν νυστάζω άλλο» από τον μεγάλο και «μαμάμαμαμαμαμμμμμμ» από τον μικρό. Κάπου εκεί, ανάμεσα σε πιπίλες, κάστρα από τουβλάκια και μια φρυγανιά στο μάγουλο (όχι δική σου), ξυπνάς και θυμάσαι: είσαι αγορομάνα.
Όχι απλή μαμά. Αγορομάνα. Δηλαδή: ninja, μπαλαρίνα, υπερήρωας, ψυχολόγος και delivery συναισθημάτων, όλα μαζί –και με χαμόγελο (ή νευρικό γέλιο, παίζει).
Ο Μεγάλος Φιλόσοφος είναι 7,5 ετών. Είναι μια υπαρξιακή μηχανή που ρωτάει γιατί τα αυγά δεν έχουν αυτιά, ενώ ταυτόχρονα παλεύει μ’ έναν φανταστικό δράκο στο σαλόνι. Θέλει ανεξαρτησία, αλλά μόνο αν δεν τον εμποδίζει απ’ το να σου ζητήσει τοστ με “λίγο περισσότερο λιωμένο τυρί, αλλά όχι σαν αυτό της Τρίτης, μαμά”.
Το μυαλό του τρέχει πιο γρήγορα από WiFi. Κι η φαντασία του; Επικίνδυνη. Γιατί ξαφνικά ανακοινώνει πως έφτιαξε μηχανή χρόνου μ’ ένα κουτί παπουτσιών και το κουμπί από το τηλεκοντρόλ.
Ο Μικρός Καταστροφέας είναι 1,5 ετών, ο οποίος δεν περπατάει. Στροβιλίζεται. Έχει radar για την πρίζα, τα καλώδια κι οτιδήποτε απαγορευμένο. Ο ήχος “γκραπ” ακολουθείται από “κρακ” και μετά από:
«Μαμάααααα! Ο μικρός έφαγε το LEGO!»
«Όχι, το χρωμάτισε με σάλιο. Απλώς μοιάζει με κροκέτα.»
Τα παιχνίδια του δεν είναι παιχνίδια. Είναι όπλα μαζικής διάλυσης. Το φλιτζάνι σου, ας πούμε, έγινε αεροπλάνο. Με απογείωση απ’ το πάτωμα και προσγείωση στον τοίχο.
Το σπίτι –ή αλλιώς, το survivor της μαμάς, διότι όταν έχεις δύο αγόρια 7,5 ετών και 1,5 ετών αντίστοιχα, ζεις ένα καθημερινό επεισόδιο δράσης. Ο μικρός χτυπάει με δύναμη την κουδουνίστρα, ο μεγάλος ουρλιάζει γιατί δε βρίσκει το άλμπουμ με τις κάρτες του (για άλλη μια φορά) κι εσύ προσπαθείς να μαγειρέψεις, χωρίς να βάλεις πάνες στη σάλτσα και ρύζι στην πάνα.
Το σπίτι δεν είναι απλά σπίτι. Είναι εμπόλεμη ζώνη με καμουφλάζ από παγουρίνο, φορτηγάκια και μπανάνες-σνακ σε κάθε γωνία.
Το καλό; Έχεις δύο καρδιές γεμάτες αγάπη, που μέσα σ’ όλον αυτόν τον πανικό, τα μάτια τους σε κοιτούν με θαυμασμό –ο ένας γιατί του δένεις τα κορδόνια με μαγικό τρόπο, ο άλλος γιατί του έδωσες μπισκότο. Κι οι δύο, γιατί είσαι η μαμά τους. Η σίγουρη, η αστεία, η πανταχού παρούσα.
Κι όταν, το βράδυ, σε πάρουν αγκαλιά, νιώθεις πως δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Εκτός από ύπνο. Και καφέ. Και ίσως και ωτοασπίδες.
Αν η ζωή με δύο αγόρια είναι χάος, τότε είσαι βασίλισσα του βασιλείου του χαρούμενου χάους. Και μπορεί να μην έχεις ησυχία ούτε στην τουαλέτα, αλλά έχεις κάτι που δεν αγοράζεται: γεμάτη καρδιά, γεμάτο σπίτι και αστείρευτο υλικό για stand-up κωμωδία.
Και κάπως έτσι… συνεχίζεις. Μία μπανάνα στο χέρι, ένα μωρό στον γοφό και έναν 7,5 ετών, που ήδη σε ρωτάει πότε θα κάνει sleepover σε φίλο του.
