Το κλείσιμο των σχολείων είναι από εκείνες τις στιγμές που αλλάζουν αμέσως τον ρυθμό του σπιτιού. Ξαφνικά, τα πρωινά δεν έχουν ξυπνητήρια, οι τσάντες μένουν στην άκρη και η καθημερινότητα αποκτά έναν πιο ανάλαφρο, καλοκαιρινό ρυθμό. Για τον μεγάλο μου γιο, όμως, αυτή η ημέρα δεν είναι απλώς η αρχή των διακοπών. Είναι το επίσημο ξεκίνημα του πιο αγαπημένου του καλοκαιρινού «θεσμού»: του μπουγέλου.
Από νωρίς το πρωί της τελευταίας μέρας του σχολείου, η ανυπομονησία του ήταν εμφανής. Ένα χαμόγελο που δεν έσβηνε, κινήσεις γεμάτες ενέργεια και συνεχείς αναφορές στο τι θα κάνουμε μόλις γυρίσει σπίτι. Σαν να μην τον ένοιαζαν πια ούτε τα βιβλία, ούτε οι βαθμοί. Το μόνο που μετρούσε ήταν η στιγμή που θα ακουστεί το τελευταίο κουδούνι και θα ξεκινήσει η ελευθερία του καλοκαιριού.
Και όταν εκείνη η στιγμή έφτασε, όλα έγιναν γρήγορα. Η σχολική τσάντα μπήκε στην άκρη χωρίς δεύτερη σκέψη, τα παπούτσια σχεδόν πετάχτηκαν στην είσοδο και πριν προλάβω να πω λέξη, είχε ήδη αρχίσει να ψάχνει τα νεροπίστολα. Για εκείνον, το κλείσιμο του σχολείου δεν σημαίνει απλώς διακοπές· σημαίνει ότι επιτέλους επιτρέπεται να ξεκινήσει η πιο διασκεδαστική περίοδος του χρόνου.
Η αυλή μας μετατράπηκε μέσα σε λίγα λεπτά σε ένα μικρό πεδίο δράσης. Κουβάδες, λάστιχα, μπουκάλια νερού και δύο νεροπίστολα είχαν ήδη πάρει θέση. Ο μεγάλος μου γιος, στα οκτώ του χρόνια, δεν παίζει απλώς μπουγέλο. Το οργανώνει. Έχει στρατηγική, έχει «συμμαχίες», έχει σχέδιο επίθεσης και, φυσικά, έχει πάντα στο μυαλό του έναν βασικό στόχο: να κάνει τη μαμά μούσκεμα.
Προσπάθησα, όπως κάθε χρόνο, να κρατήσω μια κάποια απόσταση. Να μείνω «ουδέτερη». Να παρακολουθώ από ασφαλή σημεία. Όμως αυτό είναι σχεδόν αδύνατο. Σε μια στιγμή χαλάρωσης, μια γρήγορη κίνηση από πίσω, ένα νεροπίστολο που δεν το περίμενα, και το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο: ήμουν ήδη μέρος του παιχνιδιού, είτε το ήθελα είτε όχι.
Το γέλιο του όμως ήταν αυτό που τελικά με κέρδισε. Εκείνο το αυθόρμητο, δυνατό, παιδικό γέλιο που γεμίζει την αυλή και κάνει τα πάντα γύρω να μοιάζουν πιο απλά. Κάθε φορά που πετύχαινε τον στόχο του, δεν πανηγύριζε απλώς. Χαιρόταν με όλο του το είναι. Και κάπου εκεί καταλαβαίνω πόσο σημαντικές είναι αυτές οι στιγμές για εκείνον.
Το κλείσιμο του σχολείου δεν είναι μόνο χαρά για τις διακοπές. Είναι και μια μικρή αλλαγή φάσης. Μια μετάβαση από την πειθαρχία της σχολικής χρονιάς στην ελευθερία του καλοκαιριού. Και το μπουγέλο λειτουργεί σαν τελετουργία αυτής της μετάβασης. Σαν ένας τρόπος να «ξεπλύνει» την κούραση της χρονιάς και να μπει επίσημα στη χαλαρότητα των επόμενων μηνών.
Τον παρατηρώ να τρέχει, να γελά, να φωνάζει, να σχεδιάζει την επόμενη κίνηση. Και σκέφτομαι πόσο γρήγορα μεγαλώνει. Μόλις χθες μου φαινόταν ένα παιδί που δυσκολευόταν να αποχωριστεί το σχολείο του νηπιαγωγείου, και σήμερα γιορτάζει το τέλος της χρονιάς με τέτοια αυτοπεποίθηση και ενθουσιασμό. Κάθε καλοκαίρι που περνάει, αφήνει πίσω του κάτι από την παιδικότητα και ταυτόχρονα χτίζει κάτι νέο.
Ο μικρός του αδελφός, φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει από όλο αυτό. Οι δυο τους δημιουργούν ένα δίδυμο γεμάτο ενέργεια. Άλλοτε συνεργάζονται, άλλοτε ανταγωνίζονται, αλλά πάντα γελούν μαζί. Και μέσα σε αυτή την καλοκαιρινή ακαταστασία, βλέπω να γεννιούνται αναμνήσεις που ίσως κάποτε να τις θυμούνται με νοσταλγία.
Το σπίτι, όπως κάθε χρόνο, γεμίζει νερά, πετσέτες και φωνές. Και όμως, μέσα σε αυτή την «αναστάτωση», υπάρχει μια παράξενη ηρεμία. Η ηρεμία του να βλέπεις τα παιδιά σου χαρούμενα, ελεύθερα, χωρίς άγχος και πρόγραμμα. Να ζουν τη στιγμή, χωρίς να σκέφτονται το αύριο.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό δώρο του καλοκαιριού. Όχι μόνο οι διακοπές ή οι εξορμήσεις, αλλά αυτές οι απλές στιγμές στο σπίτι, στην αυλή, που δεν χρειάζονται τίποτα περισσότερο από λίγο νερό και πολλή διάθεση για παιχνίδι.
Όταν το απόγευμα τελείωσε και τα νεροπίστολα μπήκαν στην άκρη, ο μεγάλος μου γιος καθόταν χαμογελαστός, κουρασμένος αλλά ευτυχισμένος. Και εγώ, κοιτώντας τον, σκέφτηκα πως ίσως αυτά τα «μικρά» να είναι τελικά τα πιο μεγάλα.
Γιατί το κλείσιμο του σχολείου δεν σημαίνει μόνο τέλος μιας χρονιάς. Σημαίνει την αρχή όλων εκείνων των στιγμών που θα θυμόμαστε για χρόνια — με νερά, γέλια και έναν μικρό άνθρωπο που μεγαλώνει μπροστά στα μάτια μου.
Και όταν εκείνη η στιγμή έφτασε, όλα έγιναν γρήγορα. Η σχολική τσάντα μπήκε στην άκρη χωρίς δεύτερη σκέψη, τα παπούτσια σχεδόν πετάχτηκαν στην είσοδο και πριν προλάβω να πω λέξη, είχε ήδη αρχίσει να ψάχνει τα νεροπίστολα.
Για εκείνον, το κλείσιμο του σχολείου δεν σημαίνει απλώς διακοπές· σημαίνει ότι επιτέλους επιτρέπεται να ξεκινήσει η πιο διασκεδαστική περίοδος του χρόνου.
