Buongiorno! Aλμυρές καλημέρες στα ομορφόπαιδα του ilovers.gr.
Τι μου κάνετε;
Σήμερα σκάμε με Ιταλική φινέτσα. Aperol Spritz στο ένα χέρι (ό,τι χειρότερο έχω δοκιμάσει ποτέ στην ζωή μου) και στο άλλο ένα κομμάτι λαχταριστή πίτσα. Τι κομμάτι; Πού να φτουρίσει; Αφεντικό, βάλε μία οικογενειακή πεπερόνι. Ναι, ναι θα είμαστε πολλοί!!!
Άρπαξε ρόφημα και μία βρωμιά να τσιμπολογάς και κάτσε να σου πω για ένα Ιταλικό vibe game.
Stonemachia
Εδώ μιλάμε για τους λάτρεις του σκακιού. Για αυτούς που η στρατηγική είναι μέρος της ζωής τους. Που βλέπουν τον Magnus σε τουρνουά και σκίζουν τις μπλούζες τους, λες και είδαν τον Σάκη να σκάει ιπτάμενος από το ταβάνι με κολλητό μαύρο παντελόνι και πασαλειμμένος με baby oil.
Souls-like, hack and slash παιχνίδι με πρωταγωνιστή ένα πιόνι.
Η ιστορία του Ζαφείρη (Zefiro)
Το πρωταγωνιστικό μας πιόνι είναι ο Zefiro. Ένα απλό πιόνι της σκακιέρας, ένας ταπεινός στρατιώτης, που βρίσκεται σε πόλεμο με τους αγγέλους. Μία αρρώστια έχει επηρεάσει τα αγγελικά αγαλματίδια και αναγκαστικά μπαίνει μπροστά για να τα καθαρίσει.
Απλό πιόνι δεν τον λες, καθώς έχει την δυνατότητα να μετατρέπεται σε άλλα πιόνια της σκακιέρας. Θα το αναλύσω πιο μετά αυτό.
Το ταξίδι του έχει έναν σκοπό κι αυτός δεν είναι άλλος από το να καταστρέψει την πανούκλα και να επαναφέρει την τάξη. Παρέα με το σπαθί του και την ασπίδα, χοροπηδηχτά, πάει ολοταχώς για το ρουά ματ.
Ναι χοροπηδάει. Πιόνι είναι! Δεν έχει πόδια!
Αρμενίζει σε κάστρα, πεδιάδες και τοπία εμπνευσμένα από κάποια landmarks του Μιλάνου. Δεν έχω πάει Μιλάνο για να σας πω σίγουρα ότι αυτά που βλέπετε είναι όντως από εκεί.
Απλά τα πράγματα η φάση του: «κόβω και σκίζω ό,τι πέτρινο τέρας και boss βρίσκω στο δρόμο μου». Με τέτοιο όνομα δε θα μπορούσε να μην είναι σκληρός καρ$$##$λης!
Απλή ιστορία αλλά…..
Εκεί που με εξέπληξε είναι το gameplay. Παράξενο να χτίζεις ένα gameplay για ένα πιόνι, όμως το κατάφεραν με τεράστια επιτυχία. Έδωσαν βάση στα mechanics που φαντάζεσαι, αν ήσουν πιόνι.
Στο movement που χοροπηδάει, στο dodge που κάνει μία σβούρα, ενώ όταν μάχεσαι οι πολεμικές κινήσεις απεικονίζουν τον χαρακτήρα του πιονιού.
Έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός souls-like όσον αφορά την ένταση και τη δυσκολία της μάχης, το parry, dodge, heal και γενικά ό,τι στοιχείο βλέπεις σε ναυαρχίδες του είδους. Πουθενά δεν υστέρησε!
Τα ειδικά σημεία του παιχνιδιού είναι η μεταμόρφωση του χαρακτήρα
Ξεκινάς με το να είσαι ένα απλός πολεμιστής. Με την πάροδο του game έρχεσαι αντιμέτωπος με κάποιες σκιές πιονιών. Νικώντας τα αποκτάς τη δύναμή τους. Ύστερα μπορείς να κάνεις την εναλλαγή μεταξύ αυτών, ανάλογα το στιλ παιχνιδιού σου.
Έχεις τρεις έξτρα επιλογές. Το πιόνι-αξιωματικό με την αυξημένη ταχύτητα επίθεσης, το άλογο με την ένταση στο damage και τέλος τον πύργο που εδώ έχουμε πολύ άμυνα κι αργές κινήσεις. Το κύριο πιόνι του στρατιώτη (το οποίο και είσαι) είναι balanced.
Επιλέγεις εύκολα και το switch ακολουθεί στρωτά, ακόμα κι αν είσαι στη μέση της μάχης. Περίεργο mechanic, δεν το είχα συναντήσει πάλι και στ’ αλήθεια εντυπωσιάστηκα.
Έχουμε το level up σύστημα και το UI σύστημα που είναι πανεύκολο στο να πλοηγηθείς.
Το μόνο κακό είναι το Navigation. Χάνεσαι εύκολα στον κάθε χάρτη. Έχεις πολλά chapters με διαφορετικό στήσιμο το καθένα. Περνάς μία πύλη και περνάς στο επόμενο επίπεδο, όταν έχεις νικήσει το boss της περιοχής.
Εκεί χαλάστηκα. Μ’ έπιασα να περιπλανιέμαι σαν το άδικο πιόνι στα στενά και στα υπόγεια μπουντρούμια του κάστρου. Βαρέθηκα, δεν είχα ένα μικρό μπούσουλα.
Γενικά μου αρέσει να κάνω exploration να γυρνάω και να βρίσκω πράγματα. Εδώ όμως ήταν μουντά. Οk χάθηκα αλλά δεν ανακάλυψα και τίποτα καινούργιο. Φτωχικά τα πράγματα.
Ο κόσμος του σκακιού και οι άγγελοι
Ανοίγεται μπροστά σου ένας μαγικός κόσμος, μεσαιωνικής αισθητικής με όντως ιταλικό αέρα. Ένα όμορφο τοπίο σκοτεινό με κάστρα και τα στενά πλακόστρωτα. Την πεδιάδα με τους σταυρούς και πολλά ακόμα κτίρια που μου θύμισαν λίγο Φλωρεντία (μόνο εκεί έχω πάει από Ιταλία, τραγελαφική ιστορία κάποια στιγμή θα σας την πω).
Πολύ καλοστημένο το τοπίο και προσεγμένο. Λίγο πολυφορεμένο το dark medieval στοιχείο αλλά τι να κάνεις;
Μέσα σε αυτό τον κόσμο ένα plus είναι τα mobs & boss. Εδώ I rest my case.
Έρχεσαι αντιμέτωπος με πιόνια που έχουν σχέδια από μικρά ποντίκια, gargoyle, αγγελάκια σαν αυτά που κρεμάς στο χριστουγεννιάτικο δέντρο σου, ενώ το variety αλλάζει μαζί με την περιοχή. Όλα σε σχήμα πιονιού!
Αλλά το αποκορύφωμα είναι τα boss. Μεγάλα…μαντέψτε…πιόνια με σίγουρα επιρροές από Dark Souls! Μα τον Θεό, το ένα έμοιαζε με τον Malekith. Μπορεί να μην έχουν την τόση δυσκολία που σε κάνει να κατεβάζεις τους θεούς κάτω, αλλά είναι καλοσχεδιασμένα και μέσα στο concept.
Βαριέμαι το σκάκι, προτιμάω το τάβλι
Θ’ αναρωτηθείτε τι μαλακίες πας και παίζεις, ρε captain. Ήταν σε έκπτωση και ήταν πολύ διαφορετικό. Ήθελα κάποια χαζομάρα να περάσει λίγο η ώρα.
Το σενάριο είναι αρκετά βαρετό. Οι διάλογοι άξιζαν επειδή είναι στα ιταλικά και μου αρέσουν. Η ιστορία βαρετή, μουντή. Δεν είχε λίγο σασπένς, λίγο ανατροπή. Από ένα σημείο και μετά η ιστορία ήταν φλατ, οπότε σκίπαρα διαλόγους μπας και προχωρήσει και βγει μία άκρη. Τζίφος!!
Όμως για να πω του στραβού το δίκιο, το gameplay και οι μάχες ήταν πολύ καλές. Έπαιζες ευχάριστα και ήταν τίμιο! Σίγουρα πρωτότυπο και ήταν και αυτό που με κράτησε!
Άντε και λίγο η μουσική.
Αν βαριέσαι και θες να περάσει η ώρα σου χωρίς να πουλήσεις νεφρά για ένα game, είναι καλή επιλογή. Αν είσαι hardcore Miyazaki gamer, άστο θα βγάλεις φλύκταινες!
Ιτάλιανς φινίτο και NO HO CAPITO UNA CAPPA !!!
Captain out….τα λέμε στο επόμενο!
Καλές βουτιές!!!
Βίρα τις άγκυρες αρρωστάκια μου!!!
