Η κρυφή ιστορία της Α.Κ
Τρία χρόνια πάνε τώρα.
Τρία
χρόνια γεμάτα καύλα κι ανυπομονησία.
Τρία χρόνια που σε βλέπω, σε
ακούω και δεν μπορώ να σε αγγίξω. Δεν μπορώ να γευτώ τα χείλη σου, να ρουφήξω
την οσμή σου, να κολλήσω πάνω στο σώμα σου. Δεν μπορώ να πραγματοποιήσω όλα όσα
σου λέω, όλες τις εικόνες που μου έχεις δημιουργήσει.
Δεν μπορώ να δαγκώσω απαλά το
λαιμό σου την ώρα που θα τρίβομαι πάνω σου. Δεν μπορώ να σου ψιθυρίσω στο αυτί
πόσο σε θέλω και πόσο με καυλώνει το βλέμμα σου.
Γαμημένη απόσταση. Πολλά τα χιλιόμετρα, λίγοι εμείς μπροστά τους.
Πολλά τα εμπόδια, διαφορετικές οι ζωές μας. Μ’ έναν κοινό παρονομαστή: Την έλξη του ενός για τον άλλον. Την
ακαταμάχητη επιθυμία που μου προκαλείς να κάνω τις μεγαλύτερες αμαρτίες για
χάρη σου.
Έχεις αυτόν τον γαμημένο τρόπο να
με κάνεις να σπάω κάθε ηθικό φραγμό για πάρτη σου. Να μην υπολογίζω τίποτα. Να είναι η καύλα μου πιο δυνατή από τη
συνείδησή μου.
Να ψάχνω πάντα τρόπο να σου
στείλω μια φωτογραφία μου ακόμα και τις στιγμές που είναι ανέφικτο. Να κοιμάμαι
σε διπλό κρεβάτι και να φοράω τ’ ακουστικά για να δω το βίντεο που μου έστειλες
χωρίς να με πάρουν χαμπάρι. Να κάνω
έρωτα και να φαντασιώνομαι εσένα. Το χεις νιώσει; Μη μου πεις, το ξέρω πως
το χεις νιώσει κι εσύ.
Τρία χρόνια προσμονής. Ελπίδας
πως κάποτε θα συναντηθούν οι ζωές μας. Πως μια μέρα θα βρεθούμε και θα ναι η
πιο αξέχαστη μου στιγμή. Η στιγμή που θα σε νιώσω να με αγγίζεις, να με φιλάς,
να παίζεις μαζί μου, ν’ ανατριχιάζεις όλο μου το κορμί μόνο μ’ ένα βλέμμα.
Μια αναπάντεχη γνωριμία που γέμισε πάθος τις νύχτες μου και
λαγνεία την καθημερινότητα μου. Που γέμισε αναστεναγμούς τα
μοναχικά βράδια μου.
Πέντε λεπτά μαζί σου. Σ’ εκείνη
τη γωνία του γκαράζ. Σ’ ένα απόμερο σοκάκι που βρεθήκαμε. Δυο χείλη που
ενώθηκαν και είπαν με δυο φιλιά όσα δεν είπαμε τρία χρόνια τώρα με λέξεις.
Μια αγκαλιά που μου έδωσες με
τόση λαχτάρα κι ένιωσα να κολλάνε μέσα μου σπασμένα κομμάτια χρόνων.
Ένα άγγιγμα των δαχτύλων σου στο
λαιμό μου που μ’ έκαναν να λιώσω σαν κερί στα χέρια σου. Δύο βλέμματα που επιτέλους
συναντήθηκαν και δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν το ένα από το άλλο.
Μεγάλη η καύλα, μικρή η στιγμή για να χωρέσουν τρία χρόνια μέσα σε
πέντε λεπτά.
Με ήθελες είπες. Εκείνη τη
στιγμή. Όπως ήμουν. Με τη φόρμα και τ’ ατημέλητα μαλλιά. Φανταζόμουν τη μέρα
που θα σε συναντήσω κι ήθελα να μαι όσο πιο όμορφη και σέξι γίνεται. Ήρθες
απρόσμενα και δεν πρόλαβα να γίνω όμορφη για σενα. Μα εσύ πάντα έβλεπες πίσω
από τα φρουφρού και τ’ αρώματα. Πάντα με γούσταρες όπως είμαι.
Σ’ ένιωσα να καις. Σ’ αισθάνθηκα
να τρέμεις. Έγειρα πάνω σου και σε φίλησα αχόρταγα και παθιασμένα. Προσπάθησα
να ρουφήξω ό,τι μπορώ από εσένα. Να έχω αποθέματα όταν θα φύγεις.
Με μια σου κίνηση με σήκωσες και με
γύρισες στον τοίχο. Κόλλησες το σώμα σου ξανά πάνω στο δικό μου κι άρχισες να
με φιλάς και να με χαϊδεύεις. Ένιωθα πως θα κοπούν τα πόδια μου. Είχα πάρει
φωτιά. Σε ήθελα εκείνη τη στιγμή, έτσι, στη μέση του πουθενά. Εκεί που μπορούσε
να μας δει ο καθένας. Δε μ’ ένοιαζε.
Κι όμως, δεν μπόρεσα.
Πάγωσα.
Κώλωσα.
Φοβήθηκα.
Πες το όπως θες. Δεν μπόρεσα να σου δείξω πόσο σε ήθελα. Δεν
μπόρεσα να πραγματοποιήσω όσα σου έλεγα. Ένιωθα τύψεις. Σκεφτόμουν πολύ.
Ξενέρωσες. Πίστεψες πως τόσο
καιρό σου έλεγα ψέματα.
Κι όμως, μωρό μου. Εννοούσα κάθε λέξη μου. Ήθελα να
κάνω πράξη κάθε τι που λέγαμε. Απλά δεν ήταν η στιγμή.
Θέλω μόνο να σε δω ακόμα μια
φορά.
Πέντε λεπτά ακόμα, να σου δείξω
πως γίνομαι κάθε φορά για σενα.
Θέλω μόνο μια ακόμα συνάντηση.
Είναι τόσο δύσκολο, το ξέρω, μα
θα βρεις τον τρόπο.
Τώρα κάθομαι εδώ, ακούω τη φωνή
σου από εκείνη την ηχογράφηση που μου έστειλες τις προάλλες, βλέπω τις φωτογραφίες
σου και σκέφτομαι.
Πίνω ένα ποτήρι στην υγειά σου και στη μαλακισμένη
συμπεριφορά μου. Σε ήθελα, τα εννοούσα όλα. Απλά κώλωσα.
Τι σου ζητάω;
Πέντε λεπτά ακόμα.
