Αυτό
είναι αφιερωμένο σʾ όλους όσους και όσες είπαν ένα απλό «γεια» σε κάποιον, και
θεωρήθηκαν «πέφτουλες», γλοιώδεις και πιεστικοί. Ξέρετε εσείς ποιοι είστε.
Όλα
ξεκινούν από ένα απλό, κοινό, και ξεκάθαρα παρεξηγημένο κοινωνικό κατασκεύασμα
(άλλοι το λένε και κοινωνικό λιπαντικό, επειδή βοηθάει τις ανθρώπινες σχέσεις).
Το λένε ευγένεια!
Κανονικά
η ευγένεια θα έπρεπε να είναι αυτονόητη, να βρίσκεται σε κάθε ανθρώπινη
διάδραση και να διευκολύνει την επαφή. Δυστυχώς όμως, έχουμε φτάσει σε σημείο
να παρεξηγούμε την ευγένεια με διάφορους τρόπους, ακριβώς επειδή είναι πλέον
τόσο σπάνια!
Μερικοί
θεωρούν ότι η ευγένεια είναι ένας τρόπος να τους κοροϊδέψεις, να πάρεις κάτι
απ’ αυτούς, να τους εκμεταλλευτείς. Συχνά θα απαντήσουν με επιφυλακτικότητα,
συστολή και κυνισμό.
Άλλοι πιστεύουν ότι τους θεωρείς «καθυστερημένους», και πως δεν
μπορούν να ανταποκριθούν στο δικό σου επίπεδο, γι αυτό και είσαι ευγενικός/
«πατροναριστικός».
Αλλά το
χειρότερο είδος, εκείνο που με κάνει να θέλω να σκίσω τα πτυχία μου, ένας ακόμα
λόγος για τον οποίο οι εξωγήινοι δεν έχουν ακόμα έρθει σε επικοινωνία μαζί μας…
είναι εκείνοι και εκείνες που μπλέκουν την ευγένεια… με το καμάκι.
Όχι
εκείνο για τις φάλαινες, το άλλο, το μεταφορικό.
Το «I love you, you are beautiful», που είχε μαγνητοφωνήσει ο
Κώστας Καρράς (μορφάρα ο πούστης) και πήρε την απάντηση «Είσαι βλάκας, είσαι
βλάκας».
«Συγνώμη,
κοπελιά, έχεις ώρα;» Σε κοιτάει σαν να της έκαψες το χωριό.
«Τι
κάνεις, πώς τα περνάς;» Χαμογελάει σαν να της έβγαλαν μόλις τα σιδεράκια, και σε
κοιτάει σαν το βάτραχο του παραμυθιού. Άλλωστε, είσαι ένας λίγδας, ένα σίχαμα,
που το μόνο που τον νοιάζει είναι να μπεις στο βρακί της.
Γουρούνι.
Που τολμάς να κάνεις συζήτηση. Που την πιέζεις!
Ένοχος.
Έχω υπάρξει κι εγώ αυτό το πιεστικό, καταδυναστευτικό γουρούνι, που την έπεσε
στεγνά σε κοπέλα. Το ότι δεν το πήρα πρέφα ούτε εγώ ούτε και η υπόλοιπη παρέα
αυτό, αλλουνού παπά ευαγγέλιο.
Δε μας
νοιάζει! Δεν παύω να είμαι ένα γουρούνι. Που της την έπεσα. Και μάλιστα αισχρά.
«Γεια, τι
κάνεις; Πώς σου φαίνεται εδώ; Η σχολή σου, τα μέρη που βγαίνεις;» Τέλος
συζήτησης. Αλλά για κάποιο λόγο εγώ την έφερα σε δύσκολη θέση. Ήμουν πιεστικός…
Μάλλον
φταίει το χαμόγελο. Μάλλον φταίει η έμφυτή μου ευγένεια, που δεν φέρθηκα σαν
κλασικό Ορκ (που θα’ πρεπε). Μάλλον ανέπνεα πολύ κοντά της (δηλαδή στο ίδιο
δωμάτιο).
Ας
σοβαρευτούμε λίγο.
Δε θέλω
να σε γαμήσω. Να σε γνωρίσω θέλω. Και ακόμα κι αυτό είναι αμφίβολο, μέχρι να
καταλάβω αν είσαι κάτι παραπάνω απ’ αυτό που βλέπω. Που συνήθως δεν είσαι!
Δε θέλω με το που σε είδα να σε βάλω κάτω και
να μετρήσω με την πλάτη σου το λιμάνι. Σε αντίθεση με το τι σκατά σου χουν
περάσει μάνες, θείες και διάφοροι κομπλεξικοί πρώην στο γεμάτο αέρα κεφαλάκι
σου, δε θέλουν όλοι να σε πηδήξουν!
Ειδικά με
φέρσιμο τέτοιου τύπου, το πιο πιθανό είναι να απομακρύνεις ακόμα κι ανθρώπους
οι οποίοι είδαν κάτι ουσιαστικό σε σένα και ενδιαφέρθηκαν.
Δεν είναι
ότι δεν καταλαβαίνω την πιθανότητα να έχεις συναντήσει πραγματικά βλαμμένο
κόσμο, που απ’ την πρώτη στιγμή σου έδειξε ότι το μόνο που θέλει από σένα είναι
να σε πάει στο κρεβάτι (ή στην κουζίνα, ή στο αμάξι, versatility).
Δεν είναι
ότι ο φόβος σου είναι τελείως αβάσιμος. Άλλωστε, αν όλοι ήμασταν βουρ στον
πατσά, το πιο πιθανό θα ήταν να μην εκτιμούσαμε το όλο θέμα του σεξ και της
προσέγγισης.
Αλλά εσύ, παιδί μου, το τερματίζεις!
Βλέπεις,
κάθε φορά που μιλάς με έναν άνθρωπο, γίνεται κάτι μαγικό: μία «οντισιόν». Μία
οντισιόν για το τι φρούτο είναι ο άλλος, τι καπνό φουμάρει, αν αξίζει
περισσότερο να κάνεις μαζί του σεξ ή αν είναι φιλικό το «μεταξύ σας».
Και
φυσικά, αυτό που ξεχνάς, είναι ότι περνάς κι εσύ την ίδια ακριβώς οντισιόν! Αν
ο άλλος θεωρήσει ότι είσαι γκαζοτενεκές, σιγά να μην καθίσει να ασχοληθεί
περαιτέρω… Στο δικό σου μικρόκοσμο όμως, εσύ είσαι ο κριτής, εσύ είσαι το
αφεντικό, κι ο άλλος, ακριβώς επειδή εκδηλώνει ενδιαφέρον, πρέπει να ανεχτεί τη
δική σου απόφαση.
Μμμ, δε
στα είπανε καλά!
Παιδιά,
οργανωθείτε. Δεν πάμε καλά, κι όσο ο κόσμος φοβάται για τέτοιου τύπου
αντιδράσεις, τόσο λιγότερο θα προσπαθεί να διεκδικεί, να μιλάει, να φλερτάρει.
Δεν είπαμε σε καμία περίπτωση να είναι κάποιος τελείως ανοιχτός στο ωμό
φλερτάρισμα/πέσιμο. Δεν είπαμε να κάθεσαι σε όλους!
Αλλά
τουλάχιστον, ας είμαστε πιο προσεκτικοί στο πώς διαχειριζόμαστε την ευγένεια,
και στο πώς φερόμαστε στους ανθρώπους που μας προσεγγίζουν. Δεν έχουν καμία
υποχρέωση να λούζονται εκείνοι τα δικά μας κόμπλεξ.
Till next
time…
