Πολλές φορές ο χρόνος είναι ο
καλύτερος γιατρός. Κυλάει γρήγορα και η καθημερινότητα μαζί με τις υποχρεώσεις
βοηθούν στο να μην σκέφτεσαι ό,τι σε πόνεσε.
Έτσι μπορεί να περάσουν τέσσερις,
έξι μήνες ακόμη κι ένας ολόκληρος χρόνος και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν
όντως τελικά υπήρξε αυτή η παρουσία στη ζωή σου ή ήταν απλά μια σκιά, ένα
όνειρο.
Τόσο αιφνίδια εμφανίστηκε αυτό το
«κάτι» και τόσο απότομα αποχώρησε, που το κάνει δύσκολο να συνειδητοποιήσεις τι
ήταν αυτό τελικά που σε γέμισε με τόσα πολλά και τόσο νωρίς και πώς άφησε
φεύγοντας ένα μεγάλο κενό μέσα σε μια στιγμή.
Ακόμη κι η μορφή που είχε γίνει
συνήθεια στη ζωή σου αρχίζει να ξεθωριάζει στο μυαλό σου. Η φωνή, το βλέμμα το
γέλιο. Ήδη «ξεχνάς». Θα ξεχάσεις.
Έρχονται, όμως, και κάτι ύπουλες
στιγμές που το μυαλό κολλάει, η καρδιά επιθυμεί κι όλο και κάτι σε γυρίζει στο
παρελθόν. Έστω και φευγαλέα. Μπορεί κάτι να προκαλεί την ανάμνηση ή εσκεμμένα
το μυαλό να τα φέρνει πάλι όλα στο προσκήνιο.
Ίσως πραγματικά κάποιες φορές να
έχεις ανάγκη να θυμηθείς. Έτσι παίζεις και ξαναπαίζεις στο μυαλό σου τις ίδιες
και τις ίδιες σκηνές. Καλές και κακές.
Καλές όταν έχεις ανάγκη ν᾽
ανατρέξεις σε κάτι όμορφο, κακές όταν χρειάζεσαι ν᾽ αντισταθείς στην επιθυμία
και στη νοσταλγία.
Έπειτα αρχίζεις ν᾽ αναρωτιέσαι.
Να απορείς αν περνάς κι εσύ καθόλου από το μυαλό του ή αν η μνήμη του σε έχει
πια διαγράψει τελείως. Νιώθεις την ανάγκη να μάθεις αν σε θυμάται πού και πού,
έστω και για λίγο, ή αν τίποτα πια δεν έχει μείνει που να θυμίζει την παρουσία
σου και να τονίζει την απουσία σου.
Αναρωτιέσαι αν υπάρχουν οι ίδιες
αναμνήσεις και για την άλλη πλευρά.
Μπορεί να υπάρχουν μπορεί και
όχι. Εσύ, όμως, εξακολουθείς να βασανίζεσαι με ερωτήματα.
Να έχεις στο νου σου πως πάντα
έτσι είναι. Έτσι γίνεται. Κάποια βιώματα γίνονται απλά αναμνήσεις κι έπειτα οι
αναμνήσεις ξεθωριάζουν και παίρνουν τη θέση τους νέες εμπειρίες και καινούργια
πράγματα που θα κυριαρχούν πια στις σκέψεις.
Έτσι είναι.
Έχουμε μάθει να ξεχνάμε. Κάποια
πράγματα πρέπει να τα αφήνουμε πίσω μας και να προχωράμε.
Έχουμε μάθει πια να έχουμε
επιλεκτική μνήμη. Εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε τι θα κρατήσουμε για πάντα ως
ανάμνηση, τι δεν αξίζει και δεν άξιζε να υπάρχει καν ως σκέψη και τι θα πάρει
τη θέση όμορφων αλλά και δυσάρεστων αναμνήσεων.
Κουμάντο έτσι κι αλλιώς εμείς
κάνουμε και στη ζωή αλλά και στο μυαλό μας.
Ίσως τελικά εσύ να επέλεξες να
θυμάσαι κι όχι ο άλλος. Ίσως εσύ να μην θέλεις να τα σβήσεις όλα οριστικά, αλλά
να μην ισχύει το ίδιο και για τον άνθρωπο που μοιραστήκατε στο παρελθόν κοινές
στιγμές. Ίσως ασυνείδητα ή συνειδητά να θες να κρατήσεις ένα μικρό κομμάτι από
αυτόν για πάντα στο μυαλό σου. Χωρίς απαραίτητα η δική σου ανάμνηση να
συμπληρώνεται από αντίστοιχες που επιθυμείς να κάνει κι ο άλλος.
Μια ανάμνηση δεν είναι ανάγκη να
βρίσκει αντίκρισμα. Ακόμη και μόνη της μπορεί να υπάρξει. Έστω και μονόπλευρα.
«Κι αν τελικά υπάρχει και για
τους δύο;», θα μου πεις.
«Τότε έχει και μια παραπάνω
δύναμη», θα απαντήσω.
Όχι για να αλλάξει κάτι, αλλά
τουλάχιστον έτσι δίνεται απάντηση στο ερώτημα που σε βασανίζει. Σ᾽ αυτό το «άραγε
περνώ ποτέ από το μυαλό σου;»
