Το αφεντικό σε φωνάζει στο
γραφείο. Νομίζεις ότι θα ακούσεις πάλι τον εξάψαλμο. Η ώρα είναι εφτά το
απόγευμα και παρόλο που οι περισσότεροι φυσιολογικοί άνθρωποι με φυσιολογική
δουλειά αυτή την ώρα είναι σπίτι τους, έχουν φάει έχουν κάνει μπάνιο και έχουν
κοιμηθεί και κανένα δίωρο, εσύ ελπίζεις να είσαι κατά τις δέκα σπίτι, χωρίς
φυσικά να πληρωθείς υπερωρίες.
«Τι να θέλει πάλι! Όχι πάλι
υπερωρίες και δεν έχω δει ακόμα το τελευταίο επεισόδιο Walking Dead», ήταν η
σκέψη σου καθώς έμπαινες στο γραφείο του. Με λίγα λόγια σου λέει, λοιπόν, ότι
επειδή το βύσμα που είχε τη θέση που ήθελες καιρό τώρα πήγε σε καλύτερη ακόμα
θέση, εσύ μπορείς πλέον να πάρεις την προαγωγή.
Δε στο λέει ακριβώς έτσι βέβαια,
μην εκτεθεί κιόλας στα άλλα βύσματα, αλλά είναι κάτι που μόνο ο εκτυπωτής στο
γραφείο του δεν είχε καταλάβει ότι εννοεί.
Αυτό δε σε νοιάζει. Ξέρεις ότι
ζεις στη χώρα που η αξιοκρατία δεν είχε ποτέ υπόσταση. Σε νοιάζει ότι
τουλάχιστον θα έχεις λίγο πιο ανθρώπινο μισθό, γιατί από την άλλη πλευρά η
προαγωγή σου σήμαινε αυτόματα να ξενοικιάσεις το σπίτι σου, γιατί πλέον θα
κοιμόσουν μόνο στη δουλειά. Παρ᾽ όλα αυτά ήταν μια πρόοδος.
Στα μουσικά σου θέματα τώρα,
μόλις είχε βγει το πρώτο άλμπουμ της μπάντας σου και άρχισε ήδη να έχει πολύ
καλές κριτικές από τον τύπο. Μετά από πολλές πρόβες, λοιπόν, άπειρες ώρες
προετοιμασίας των κομματιών, πάρα πολλές ώρες στο στούντιο για να είναι όλα
στην εντέλεια, και μετά ήρθε και η επιτυχία.
Όλα αυτά όμως ήθελες να τα
μοιραστείς, γιατί σου έβγαινε ως φυσική αντίδραση, όχι τόσο επειδή ήθελες να
ακούσεις την επιβράβευση από τους άλλους, για σένα ικανοποίηση είναι να βλέπεις
την πραγματική χαρά των άλλων στα μάτια τους.
Και εδώ υπάρχει το μεγάλο
πρόβλημα.
Οι άλλοι δε χαίρονται για σένα.
Εκτός από ένα δύο το πολύ άτομα όπως
οι γονείς σου, που θα χαρούν πραγματικά με αυτό που έχεις πετύχει, οι
περισσότεροι όταν ακούσουν για μια επιτυχία στην επαγγελματική σου ζωή ή αλλού,
θα έχουν μια αντίδραση φθόνου που θα φανεί πρώτα στα μάτια τους όσο κι αν
προσπαθήσουν να το κρύψουν και μετά θα σου πετάξουν το τυπικό: «Μπράβο, βρε,
και εις ανώτερα» ενώ το εννοούν λιγότερο κι από την πεθερά σου που σου είπε στο
γάμο σου «να ζήσετε».
Το να σου ανακοινώνει κάποιος ότι
πέτυχε σε κάποιον τομέα θα έπρεπε να είναι για σένα κίνητρο για να γίνεις
καλύτερος και να ξεπεράσεις πρώτα τον ίδιο σου τον εαυτό και μετά τον άλλον.
Όλοι μας έχουμε κόμπλεξ που τα
κουβαλάμε από την κούνια. Το θέμα είναι πώς τα καταπολεμά ο καθένας από εμάς.
Υπάρχουν κάποιοι, για παράδειγμα, που είναι εγκλωβισμένοι σε μια τραγική σχέση
και επειδή ζηλεύουν τον φίλο τους που έχει μια καλύτερη σχέση από αυτούς, δεν
χωρίζουν ποτέ προκειμένου να μη μείνουν μόνοι τους. Εκεί υπάρχει η ανασφάλεια
το κόμπλεξ και η ζήλεια. Δε θα χωρίσουν ποτέ για να μη γυρίσει ποτέ κανείς να
τους πει ότι τώρα είναι μόνοι τους.
Είναι θέμα θέλησης να μπορούμε να
ξεπερνάμε τις ανθρώπινες αδυναμίες και να τις μετατρέπουμε σε όπλα που θα μας
δώσουν προσωπικό κίνητρο να πετύχουμε και να γίνουμε καλύτεροι πάνω από όλα
εμείς οι ίδιοι.
Οι δυσκολίες στην επιβίωση που
αντιμετωπίζουμε πλέον όλοι, είναι αυτό που σε μεγάλο βαθμό μας κάνουν να φθονούμε
την επιτυχία του άλλου. Δε θα
έπρεπε όμως να αποτελεί δικαιολογία για να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Μια υγιής
αντιμετώπιση της ζήλειας είναι να τη χρησιμοποιήσουμε σαν μέσο να ανεβάσουμε
τον πήχη. Από εκεί και πέρα πρέπει να ξέρουμε ότι δεν θα χαρεί ποτέ κανείς
πραγματικά για τη χαρά μας.
Ακόμα και στο Walking Dead έβλεπες
τους επιζήσαντες της καταστροφής του κόσμου από τα ζόμπι να φθονούν ο ένας τον
άλλον. Όταν δεν τους σκότωναν τα ζόμπι, αυτοί που ήταν σε μια καλύτερη
κατάσταση απέναντι σε άλλους ως προς την επιβίωσή τους, είχαν να αντιμετωπίσουν
τους άλλους ανθρώπους αντί για αυτά, οι οποίοι ζήλευαν την ευημερία του να
έχουν π.χ. ένα κατάλυμα για να κοιμηθούν με ασφάλεια ένα βράδυ. Πράγμα τραγικό,
παρόλο που δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια τηλεοπτική σειρά. Αντικατόπτριζε
ένα θλιβερό σενάριο των ανθρώπινων σχέσεων σε περίπτωση ολικής καταστροφής του
κόσμου από έναν εξωγενή παράγοντα, ο οποίος όμως ήταν τελικά ενδογενής.
Τα πραγματικά τέρατα είναι μέσα
μας. Όταν για παράδειγμα κάποιος κερδίζει το Τζόκερ και η πρώτη αντίδραση των
περισσοτέρων είναι «στους γιατρούς να τα φάει», καταλαβαίνουμε ότι η κατάσταση
γενικά είναι δυσοίωνη για την πρόοδο και για τις καλές σχέσεις μεταξύ των
ανθρώπων, καθώς οι περισσότερες είναι ψεύτικες και επιφανειακές.
Η ώρα 20:30. Το αφεντικό σου σε
φωνάζει ξανά στο γραφείο του. Σου λέει ότι η προαγωγή είναι άκυρη γιατί ήρθε
ένα mail από τα κεντρικά που μιλάει τελικά για
περικοπές μισθού και προσωπικού άρα δεν αλλάζει τίποτα στο level των εργαζομένων.
Φεύγεις. Παίρνεις ένα μπιτόνι
βενζίνη που έχεις πάντα μαζί σου για τέτοιες περιπτώσεις. Κατεβαίνεις κάτω.
Ρίχνεις τη βενζίνη γύρω-γύρω από το πεζοδρόμιο. Καις το κτήριο και πας στο
αμάξι και βάζεις στο τέρμα Slayer.
Πας σπίτι σου και βάζεις το
τελευταίο επεισόδιο. Καλύτερα να σε φάνε τα ζόμπι σκέφτεσαι παρά να σου
σκοτώνουν την ψυχολογία άβουλα πιόνια της κωλοεταιρείας που δουλεύεις.
Ό,τι κι αν κάνεις στη ζωή σου θα
υπάρχει πάντα φθόνος.
Bring it on λοιπόν.
