Όλοι έχουμε κατά καιρό ακούσει φράσεις όπως «μισώ την
ασυνέπεια», «εκνευρίζομαι με όσους αργούν» και άλλα τέτοια γραφικά. Στην πραγματικότητα, όμως, το να είσαι συνεπής στην χώρα τούτη που ζούμε είναι όπως και να το κάνεις…
ελάττωμα.
Γιατί, θα αναρωτηθείς, αφού όλοι ισχυρίζονται ότι μισούν
την ασυνέπεια; Διότι η τυπικότητα είναι σπάνια κι εκνευρίζει πολύ περισσότερο
τον περίγυρο, καθώς τους υπενθυμίζει διαρκώς πώς κι εκείνοι θα έπρεπε να
φέρονται.
Για παράδειγμα έχεις όλη την καλή διάθεση να παρακολουθήσεις
ένα σεμινάριο το οποίο ξεκινάει και τελειώνει προκαθορισμένη ώρα. Βάσει αυτής εσύ
έχεις προγραμματίσει την ημέρα σου, ώστε να πας ακριβώς στην ώρα σου και να
φύγεις όταν αυτό τελειώσει.
Επειδή είσαι τυπικός, έχεις φροντίσει να βρεις στον
χάρτη τον τόπο της εκδήλωσης και προσπαθείς να εκτιμήσεις ακριβώς τον χρόνο που θα χρειαστείς να
φτάσεις, να παρκάρεις, κ.λπ. Έχεις φυσικά υπολογίσει και το μποτιλιάρισμα που
ίσως συναντήσεις. Και φτάνεις εκεί στην ώρα σου, ή λίγο νωρίτερα, για να
διαπιστώσεις πως συνεπείς είναι μόνο οι διοργανωτές και οι διδάσκοντες.
Αν ζούσες σε άλλη χώρα, το σεμινάριο θα ξεκινούσε στην
προκαθορισμένη ώρα και οι αργοπορημένοι θα έχαναν μέρος αυτού ή και ολόκληρο. Στην
Ελλάδα, όμως, η ασυνέπεια είναι απόλυτα δικαιολογημένη και έτσι το σεμινάριο
αργεί να ξεκινήσει γιατί περιμένει να μαζευτούν όσοι δεν έχουν προλάβει να
είναι στην ώρα τους.
Με την ίδια λογική το σεμινάριο αργεί και να τελειώσει, κάνοντας σμπαράλια το ημερήσιο πρόγραμμά σου και τα νεύρα σου. Κι ενώ
προσπαθείς να χαλαρώσεις και να υπολογίσεις πόσο πίσω θα πάει, τώρα όλο σου το
πρόγραμμα, η προσοχή σου αποσπάται από τον πιο αργοπορημένο ο οποίος
διαμαρτύρεται στον καθηγητή για την καθυστέρηση λήξης του μαθήματος.
Μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στο «Journal
of Applied Social Psychology» προσπαθεί να εξηγήσει τον λόγο για τον οποίο
πολλοί άνθρωποι σ’ όλον τον κόσμο καθυστερούν να πάνε στον προορισμό τους από
δέκα λεπτά έως και δύο ώρες.
Οι
ερευνητές του San Diego State University, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όσοι
αργοπορούν έχουν υποτιμήσει τον απαιτούμενο χρόνο -και τη νοημοσύνη μας θα
πρόσθετα εγώ.
Σύμφωνα με την έρευνα υπάρχουν δυο τύποι ανθρώπων: ο τύπος Α και ο
τύπος Β. Οι άνθρωποι που ανήκουν στον τύπο Α φτάνουν στην ώρα τους καθώς το
εσωτερικό τους ρολόι θεωρεί πως ένα λεπτό διαρκεί 58 δευτερόλεπτα. Αντίθετα,
όσοι ανήκουν στον τύπο Β εκτιμούν πως το λεπτό έχει διάρκεια 77 δευτερολέπτων
και έτσι είναι πάντα αργοπορημένοι. Ακόμα οι ασυνεπείς είναι συνήθως απλοί και συνηθισμένοι
χαρακτήρες, ενώ οι άνθρωποι τύπου Α είναι πολύ πιο ενεργητικοί και οργανωμένοι.
Αν η έρευνα αυτή γινόταν στη χώρα μας θα έπρεπε να λάβει υπόψιν της και την κουλτούρα του «δε βαριέσαι». Τι συμβαίνει
όταν ολόκληρη η κοινωνία θεωρεί πως δεν έγινε και κάτι αν αργήσεις να πας στην
ώρα σου, δεν είσαι συνεπής στην παράδοση μιας υποχρέωσης που έχεις αναλάβει ή
τελικά δεν κάνεις καθόλου κάτι για το οποίο είχες συμφωνήσει;
Τότε η ύπαρξη του
τύπου Α (σύμφωνα με την έρευνα που είδαμε παραπάνω) είναι μια γραφική εξαίρεση
που όλοι κοροϊδεύουν ενώ ο τύπος Β ζει και βασιλεύει.
Το φοβερό είναι πως όλο αυτό συμβαίνει σε
τέτοιο βαθμό που ακόμα και να ανήκεις στους συνεπείς προσπαθείς καμιά φορά να
το «σπάσεις» λίγο για να μη σε χαρακτηρίσουν οι άλλοι φρικιό.
