«Εγώ
κι εσύ για πάντα μαζί.»
«Δεν
έχω μάτια για άλλον, αγάπη μου.»
«Θέλω
εσένα και μόνο εσένα.»
«Έκλεισε
ο κύκλος μου από τη μέρα που σε γνώρισα.»
…Ατάκες
που ποτέ ποτέ μου δεν μπόρεσα να κατανοήσω.
Μη
με περάσετε για άτομο που δεν έχει
αισθήματα, που δεν ερωτεύεται ή που δε
θέλει να κάνει σχέση. Θέλω. Σας το
ορκίζομαι. Αλλά δεν μπορώ.
Όλα
ξεκινούν πάντα ιδανικά και με τις
καλύτερες προδιαγραφές. Πάντα υπάρχει
η καλή διάθεση και πάντα προσπαθώ να
πείσω τον εαυτό μου πως αυτή τη φορά, τα
πράγματα θα είναι διαφορετικά.
Και
έτσι ξεκινάει ένα ταξίδι που πάντα έχει
το ίδιο δρομολόγιο.
Άπειρος,
έκδηλος ενθουσιασμός στην αρχή. Πολλές
ώρες κολλημένος ο ένας με τον άλλο (ή
και ο ένας πάνω στον άλλο- διακρίσεις
δεν κάνουμε σε αυτή την περίπτωση). Μαζί
για καφέ, μαζί για φαγητό, μαζί για ταινία,
μαζί, μαζί… Κι όντως δεν υπάρχουν μάτια
για άλλο άτομο.
Κι
αφού περάσει το γλυκό δίμηνο του μέλιτος,
όπου έχεις ξεζουμιστεί σωματικά,
συναισθηματικά και εγκεφαλικά, σκάει…
Ένα
μίνι μπιγκ μπάνγκ μέσα σου. Ένα υπαρξιακό
ηφαίστειο. «Ποιος είμαι; Πού πάω; Τι
ωραίος κώλος είναι αυτός που πέρασε
μόλις;» Και συνειδητοποιείς πως είναι κακό που τον κοίταξες -γιατί το κοινωνικό
σαβουάρ βιβρ λέει πως είσαι- και δεν πρέπει
να το κάνεις γιατί είσαι σε σχέση.
Κι
εκεί έρχεται η κρίση πανικού. Τι εννοείς
σχέση; Δηλαδή δεν μπορώ να φλερτάρω πια;
Δεν μπορώ να κάνω γλύκες στον χαριτωμένο
ξανθό περιπτερά μου; Δεν μπορώ να τσατάρω
με το μωρό που με λέει «μικρή του»; Γιατί;
Και
καταλήγει η θλιβερή στιγμή της
συνειδητοποίησης. Γιατί η δέσμευση
προυποθέτει αποκλειστικότητα. Πίστη
στον σύντροφό σου κι απόλυτη διακοπή
των παραστρατημάτων σου. Γιατί όταν
είσαι με έναν άνθρωπο θα πρέπει να το
βλέπεις ολοκληρωτικά κι όχι σαν ένα
ακόμα κομμάτι από την χαλαρή καθημερινότητά
σου.
Και
τώρα τι; Πώς θα γίνει να σταματήσω όλα
όσα με γεμίζουν; Και τι εννοεί αυτός
όταν με αποκαλεί «ο άνθρωπός μου»;
Εγκεφαλικό στην τρυφερή ηλικία των
εικοσιτριών; (θα παραδέχομαι αυτή την
ηλικία μέχρι να πεθάνω, το δηλώνω
ευθαρσώς). Και γιατί μου κάνει ζήλιες
που θα βγω με έναν φίλο μου; Και πώς κάνει
έτσι που προχτές με είδε να είμαι μες
στα γελάκια μ’ εκείνο το παλικάρι από
το γυμναστήριο; Τι εννοείς πασά μου
«είμαι μόνο δική σου»; Να το, να το
μουδιάζει το αριστερό…
Κάπου
εκεί, το ταξίδι φτάνει στο τέρμα του,
γιατί είτε ο σύντροφος δε δέχεται να
σε μοιράζεται (και με το δίκιο του αν
καλοσκεφτούμε ότι ο άνθρωπος θέλει
σχέση κι όχι να παίζει), είτε εσύ έχεις
φύγει τρέχοντας πιο γρήγορα κι από τον
Κεντέρη στα μεγαλεία του.
Και του πετάς
κι ένα μεγαλοπρεπές γράψιμο του χριστιανού
που δε ξέρει από πού του ρθε. ΄Η στην
καλύτερη, αν έχεις κι λίγη τσίπα του λες
μια πανηλίθια δικαιολογία, στιλ «πέθανε
το κουνέλι μου και χρειάζομαι λίγο χρόνο
μόνη μου να το κλάψω, σε χρειάζομαι δίπλα
μου σαν φίλο, δεν μπορώ να σου δώσω αυτά
που ζητάς και το all time αγαπημένο
μου και κλασικό δε-φταις-εσύ-φταίω-εγώ».
Αν
το καλοσκεφτούμε, όμως, ίσως να αποτελεί
και μία λύτρωση για τον άνθρωπο δίπλα
μας.
Αξίζει
στο σύντροφό μας μια κατάσταση σύγχισης;
Πόνου και μόνιμου άγχους, δεδομένης της
αναισθησίας και της γαιδουριάς που μας
διέπει, όταν θέλουμε να απομακρύνουμε
εμμέσως τον άλλο από κοντά μας;
Στη σχέση
πρέπει να νιώθεις σιγουριά, όχι να
ρίχνεις τα χαρτιά κάθε Παρασκευή για
να δεις αν ο άλλος σε θέλει…
Δε
σας κρύβω πως ζηλεύω λίγο τα ερωτευμένα
ζευγάρια, ειδικά εκείνα που είναι πολλά
χρόνια μαζί κι ακόμα αποκαλούν ο ένας
τον άλλο «χαρά μου» και κάθε μα κάθε
φορά που μιλούν στο τηλέφωνο λένε
κλείνοντας «σε αγαπάω, ρε».
Κοιτάω με
θαυμασμό άτομα που περπατάνε αγκαλιά
σα να μην υπάρχει τίποτα γύρω τους και
σκαλώνω για ώρα αντικρύζοντας κοπελιές
ή παλικάρια που κοιτάνε το σύντροφό
τους στα μάτια με λατρεία. Αλλά δεν μπορώ
να το καταλάβω. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς
μπορούν να το κάνουν, πώς μπορούν να
αποδεχτούν μία μεγάλη χρονική περίοδο,
ή ακόμα περισσότερο μια ολόκληρη ζωή
με ένα μόνο συγκεκριμένο άτομο.
Πώς μπορούν
να αφήσουν πίσω τους το φλερτ, το
«παιχνίδι», τον ενθουσιασμό μιας νέας
γνωριμίας. Το σκίρτημα σ’ ένα νέο χάδι,
το άγχος του πρώτου φιλιού, τα ξενύχτια
για ένα νέο έρωτα.
Διάβασα πως υπάρχει ψυχολογικό υπόβαθρο στην
περίπτωση αυτή. Υπάρχει αναγνωρισμένη
κλινική περίπτωση που ονομάζεται «φοβία
δέσμευσης». Άλλοι πάλι θα το αποκαλούσαν
«συναισθηματική ανωριμότητα». Κάποιοι
το αποδίδουν σε άσχημες εμπειρίες, άλλοι
σε πεποιθήσεις, άλλοι σε διαταραχή
προσωπικότητας. Όποια και να είναι η
αιτία, το αποτέλεσμα είναι ένα: Μοναξιά
μου όλα, καλωσήρθες καινούργια αγάπη,
τις θέλω και τις δυο κι ας είναι αμαρτωλό
κι όλα τα συναφή χιτάκια (βγαλμένα τα
τραγούδια μέσα από τη ζωή σας λέω).
Δεν ξέρω, πού καταλήγει αυτή η ιστορία,
αλήθεια δεν ξέρω. Δε γνωρίζω αν θα είναι
για πάντα έτσι δύσκολη η δέσμευση, αν
θα αναζητάς μια ζωή το φλερτ και την
επιβεβαίωση.
Το
μόνο που μπορώ με βεβαιότητα να πω είναι
πως δεν περιμένω κάτι να αλλάξει, δεν
έχω απαιτήσεις, δε βαυκαλίζομαι με
φρούδες ελπίδες ότι το timing
θα φτιάξει και το άλλο μου μισό θα
έρθει ως δια μαγείας. Οι προσδοκίες μου
είναι διαμορφωμένες στο παρόν οπότε
μπορώ με απόλυτη βεβαιότητα να σας πω πως αν κάποια στιγμή «καλουπώσω» τα
θέλω μου στον έναν και μοναδικό, θα είναι
και το απόλυτο ζενίθ της συναισθηματικής
μου ωρίμανσης.
Αν
πάλι όχι, θα ξέρω ότι πρέπει να βάλω τα
καλά μου αθλητικά και να αρχίσω τις
προπονήσεις στο μετ’ εμποδίων…
