Ο Καρράς
στη διαπασών, το μπουκάλι με το ουίσκι παραμάσκαλα, το τασάκι γεμάτο, μεθυσμένα
smsτύπου «Σ’ αγαπάω γαμώ την τρέλα μου!»
να φεύγουν το ένα πίσω από το άλλο, κι ο πόνος να πιάνει ταβάνι. Έτσι πονάνε τα
καψούρια!
Μένεις εμβρόντητος
από τον πόνο που αντικρίζεις και σκέφτεσαι ότι σίγουρα βιώνει έναν πολύ δύσκολο
χωρισμό. Όποτε ρωτάς:
«Πόσο καιρό
ήσασταν μαζί ρε φίλε;»
«Μια βδομάδα,
ψηλέ μου. Αλλά ήταν η καλύτερη βδομάδα της ζωής μου».
Της τα έδωσε
όλα, λέει, και η αχάριστη τον παράτησε. Όλα αυτά σε μια βδομάδα. Δευτέρα τη γνώρισε,
Τρίτη την ερωτεύτηκε, Τετάρτη έκαναν σχέση και μέχρι την Κυριακή πρόλαβε να της
τα δώσει όλα κι αυτή να τον πετάξει σαν στημένη λεμονόκουπα.
Και κάπου
εκεί καταλαβαίνεις ότι έχεις να κάνεις με ένα junkieτης καψούρας. Είναι αυτοί που πάνε και
κάθονται στη γωνία του μπαρ ολομόναχοι και κατεβάζουν τον άμπακο, ενώ παράλληλα
λένε στον μπάρμαν τον πόνο τους για την καριόλα που τους παράτησε. Είναι τα άτομα
που έχουν γεννηθεί για να πονάνε από καψούρα.
Δεν έχει
καμία απολύτως σημασία η διάρκεια και η φύση της. Είτε ήταν σε σχέση, μακροχρόνια
ή της μιας βραδιάς, είτε αυτή υπήρχε μόνο μέσα στο μυαλό τους, θα πονέσουν όσο
δε φαντάζεσαι. Κυρίως γιατί μπορούν, ρε φίλε. Είναι αισθηματίες.
Καλά, μη φανταστείς ότι πονάνε για πολύ. Όχι. Σε καμιά βδομάδα βαριά-βαριά, έχουν βρει
την επόμενη καψούρα. Κάθε φορά δηλώνουν πιο ερωτευμένοι από ποτέ, ότι είναι ο άνθρωπος
της ζωής τους, το άλλο τους μισό, πάντα κάνουν το καλύτερο σεξ της ζωής τους
κλπ.
Είναι αυτοί
που αλλάζουν από την πρώτη μέρα την κατάσταση τους στο facebookαπό “single” σε “inarelationship”. Στη δεύτερη μέρα δε, αρχίζουν να
ανεβάζουν τις ανάλογες φωτογραφίες με τα ταιριαστά πιτσούνια και βαρύγδουπους τίτλους
με στίχους από γνωστά καψουροτράγουδα τύπου «Γιατί χωρίς εσένα δεν μπορώ».
Φυσικά η
ευτυχία δεν κρατάει πολύ, ένεκα που τους ματιάζουν γιατί κατά τ’ άλλα ήταν
γεννημένοι ο ένας για τον άλλο, οπότε μετά από λίγο η κατάσταση αλλάζει απ’ την
ανάποδη. Και να σου οι αναρτήσεις τύπου «αχάριστη κι αλήτισσα», ή το «Χειρότερα»
αντίστοιχα. Να και τα στάτους «σαν εμένα δε θα βρεις», «θα γυρίσει ο τροχός…»,
«κάποια στιγμή θα καταλάβεις τι έχασες», «άντε γεια ρε!», και τέτοια.
Εντάξει, να
σου πω κάτι; Λογικό είναι. Το άλλο μισό έχασε, όχι καρφίτσα. Δεν ξεχνιέται εύκολα
αυτή η βδομάδα, μάνα μου. Έρωτας είναι όχι πονοκέφαλος (που, μεταξύ μας τώρα, ο
πονοκέφαλος καμιά φορά κρατάει περισσότερο).
Σ’ αυτό το
σημείο, θέλω να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία σ’ αυτούς που πονάνε από καψούρα για μία
σχέση που δεν υπήρξε ποτέ. Ιδιάζουσα περίπτωση. Είχα μια φίλη, πονούσε για μια
σχέση που είχε μόνη της, χωρίς να το ξέρει ο άλλος, από το 2006 που τη γνώρισα,
μέχρι και το 2015 που κάναμε παρέα. Ο άλλος είχε σχέση με μια τύπισσα, κι η
δικιά μου νόμιζε ότι το έκανε για να ζηλέψει εκείνη. Εντάξει, είναι κι αυτό μια
άποψη. Η καψούρα, είναι καψούρα. Τέλος.
Βέβαια, αν
κάτσεις να συζητήσεις μ’ αυτά τα άτομα θα δεις ότι δεν είναι απλά μια άποψη, είναι
στάση ζωής. Σου λέει, τι νόημα έχει να ζεις, αν δεν πονάς από έρωτα; Όχι, εντάξει.
Το καταλαβαίνω. Απλά όταν μιλάμε για έρωτα, νόμιζα ότι εννοούσαμε κάτι λίγο πιο
ουσιαστικό, πιο βαθύ.
Εγώ, απλά,
μια απορία έχω. Που πάνε και βρίσκουνε τόσα πολλά «άλλα μισά» κι εμείς ακόμα
δεν έχουμε βρει ούτε το πρώτο; Να μας πείτε που βγαίνετε να έρθουμε κι εμείς,
ρε παιδία. Μην παιδευόμαστε τζάμπα.
Αλλά ποια είμαι
εγώ που θα σας κρίνω;
