Σʾ έναν άδειο καναπέ παρέα μʾ ένα
πακέτο τσιγάρα και λίγο ουίσκι. Ένα ακόμα βράδυ σκέφτεσαι τι έκανες και έφυγε.
Έφταιγες εσύ ή εκείνος; Φυσάς τον καπνό με μανία γιατί τον θυμάσαι ακόμα και
κάθε ανάμνηση σκοτώνει ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Σηκώνεσαι και περιφέρεσαι μέσα
στο σαλόνι που τώρα το γεμίζουν μόνο τα έπιπλα. Άδειο από την παρουσία του. Λες
πως δε θα ξαναερωτευτείς, όμως, για μία ακόμη φόρα υπολόγισες χωρίς τον
ξενοδόχο. Γιατί πολύ απλά ο έρωτας δεν σε ρωτάει.
Πόσες φόρες το έχουμε πει και
πόσες δεν το έχουμε τηρήσει; Μάλλον αρκετές! Ο έρωτας είναι απʾ τα παιχνίδια
της ζωής που δεν αναγνωρίζει ούτε νικητές, ούτε χαμένους. Μονάχα κατακτημένους.
Είναι απʾ τα παιχνίδια που δε μας ζήτησε ποτέ κανείς να παίξουμε, αλλά μας
έβαλε με το ζόρι να ρίξουμε τα ζάρια.
Πιθανώς αυτό να είναι και το ρητό
του: «Θέλεις; Καλώς! Δε θέλεις; Θα θελήσεις!»
Θυμάσαι; Τότε που είπες να βγεις
για ένα ποτό, Σάββατο βράδυ, μαζί με την παρέα σου. Για ένα ποτό, ώσπου τον
γνώρισες. Ήταν εκείνος ο τύπος που δεν είχε πάρει τα μάτια του από πάνω σου.
Και απʾ το πουθενά ο σερβιτόρος σου ψιθύρισε στο αυτί πως αυτό είναι
κερασμένο από το παιδί εκεί. Σήκωσες το ποτήρι σου για να πεις ένα αδιάφορο «ευχαριστώ»
και εκείνος με τη σειρά του σε πλησίασε για να ρωτήσει το όνομά σου.
Αυτό ήταν αρκετό για να
καταλήξετε σε δυο μέρες για ραντεβού, σε μια εβδομάδα στο ίδιο κρεβάτι, σʾ ένα
μήνα από σπίτι σε σπίτι και σʾ ένα χρόνο να μοιράζεστε μια κοινή ζωή. Παρ’ όλα
αυτά κάπως τελείωσε. Κάποιος έφυγε και κάπου χάθηκε η υπόσχεση που έδωσες. «Και
τι έγινε αν δεν ξαναερωτευτώ;» λες.
Το θέμα δεν είναι πως δε θες να
ξαναερωτευτείς άλλα πως φοβάσαι. Όλοι μας έχουμε πληγωθεί κι επειδή συμβαίνει
αρκετές φορές, η απαισιόδοξη φράση πως ερωτευόμαστε μόνο μια φορά, κρέμεται
κυριολεκτικά απʾ τα χείλη μας.
Έχουμε πότε αναλογιστεί πως ίσως δεν
είναι ακόμα η ώρα, ή πως όλα αυτά συμβαίνουν για να μάθουμε κάτι πιο ουσιώδες.
Στη ζωή μας μπορεί να περάσουμε από πολλά κρεβάτια, θα καθίσουμε σε πολλές
καρέκλες, αλλά ένα άτομο θα είναι αυτό θα κάνει τη διαφορά. Αυτό που θα μείνει.
Μπορεί να έχουμε φάει τα μούτρα
μας σʾ αυτό το παιχνίδι αλλά κάθε άνθρωπος έρχεται για να μας μάθει κάτι.
Ναι,
μπορεί να μας κάνει τη ζωή πουτάνα και μετά να μας αφήσει στο μηδέν. Ή,
βέβαια, να τον αφήσουμε κι εμείς.
Έτσι έχουν αυτά!
Ένα μικρό παιδί είναι ο έρωτας που
θα παίξει μαζί σου κυνηγητό και θα σε πιάσει, κρυφτό και θα σε βρει από εκεί
που δεν το περιμένεις και το βράδυ θα κουρνιάσει κάτω απʾ τα ζεστά σου
παπλώματα και θα σου ψιθυρίσει: « Εγώ δε θα σε αφήσω ποτέ. Μα κι αν σʾ αφήσω θα
ξαναγυρίσω».
Γι’ αυτό μην φοβάστε. Η ζωή είναι
για μας. Κανείς δεν είπε πως είναι εύκολο να τον συναντάει συνεχώς αλλά έτσι θα
γίνουμε πιο δυνατοί χωρίς να κάνουμε τα ίδια λάθη. Και μια μέρα θα βρούμε αυτό
που πραγματικά αξίζουμε.
Μην ανησυχείτε κάπου εκεί έξω
είναι αυτός ο ένας και μοναδικός που όταν θα μας πάρει αγκαλιά θα μας ερωτευτεί,
όχι γιατί θέλει, αλλά γιατί μπορεί.
