Μπορώ να το πω άφοβα πλέον.
Έχουμε χάσει την αξία του να είσαι άνθρωπος. Δε θυμόμαστε καν τη σημασία του.
Με ένα ζευγάρι ανοιχτά μάτια μπορεί να το δει κανείς ξεκάθαρα, πιάνοντας το
νήμα από την απλή καθημερινότητα έως και τα πιο εκτενή θέματα.
Η αξία του «φαίνεσθαι» πάνω από
αυτή του «είναι». Προτιμάμε να φερόμαστε άσχημα στους γύρω μας ή να
εθελοτυφλούμε, όταν το βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά μας.
Τι πάει να πει είναι
ομοφυλόφιλος; Πριν από τη σεξουαλική του ταυτότητα δεν είναι πρώτα άνθρωπος;
Ναι, καλά κατάλαβες. Έχει ακριβώς τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ευθύνες
απέναντι στη κοινωνία, ακριβώς όπως κι εσύ. Έχει συναισθήματα ακριβώς όπως κι
εσύ.
Η κοπέλα που αποκάλεσες χοντρή,
έχει βάλει στόχο να πεθάνει της πείνας προκειμένου να αρέσει. Έτσι την έμαθε η
κοινωνία μας, πως το ωραίο στη γυναίκα έχει στάνταρ μέγεθος και εμφάνιση. Εσύ
που της το θυμίζεις τη σπρώχνεις ένα βήμα παραπέρα στη νευρική ανορεξία.
Πώς μπορούμε να λεγόμαστε
άνθρωποι όταν βλέπουμε ανθρώπους σαν εμάς να ζητιανεύουν για ένα κομμάτι ψωμί
και εμείς να προσπερνάμε σαν να μην υπάρχει κανείς; Όταν κλείνουμε σύνορα και
μαζεύουμε πτώματα από τις ακτές μας. Όχι, δεν είμαστε άνθρωποι τότε.
Καλομάθαμε στο να αποζητάμε τα
πολλά και χάσαμε την αξία των λίγων και μη υλικών πραγμάτων. Γίναμε βάρβαροι
και εκδικητικοί, πατώντας πάνω σε όποιον τολμήσει να είναι διαφορετικός. Σε
όποιον επιχειρήσει να είναι καλύτερος.
Ξεκληρίζουμε γενιές και λαούς για
να έχουμε αρκετά καύσιμα να μολύνουμε τον αέρα που αναπνέουμε. Σπείραμε παντού
ιούς και αρρώστιες για να πλουτίζουν οι βιομηχανίες φαρμάκων και τα μεγάλα
κεφάλαια.
Προπαγανδίζουμε για ένα -και
καλά- καλύτερο μέλλον, κάνοντας απλά ένα βήμα πιο κοντά στο γκρεμό της
ανθρωπότητας. Γιατί σε όλους μας αρέσει να είμαστε αρχηγοί, αλλά κανείς δε
αντέχει την ευθύνη.
Βλέπεις παιδιά να πεινάνε, σκελετωμένα
από την ασιτία και εσύ που τα έχεις σε τόσο μεγάλη πληθώρα τους πετάς ένα
κομμάτι ψωμί και το βαπτίζεις φιλανθρωπία. Φροντίζεις φυσικά, να μάθει όλος ο
κόσμος ότι ήσουν εσύ αυτός ο άγιος άνθρωπος που έκανε αυτή την καλή πράξη.
Χαζεύεις βιντεάκια στα ΜΜΕ με ανθρώπους
που γδέρνουν ζώα ζωντανά και τους λες καθάρματα και τέρατα που αξίζουν να τους
κάψεις ζωντανούς. Όταν βγήκαν όμως οι UGG στη μόδα έσκασες ένα κατοστάρικο, το
λιγότερο, για να πάρεις ένα ζευγάρι.
Πριν καλά-καλά το καταλάβεις,
είσαι η σύγχρονη Κρουέλα Ντε Βιλ, που έμαθες το παιδί σου να αντιπαθεί.
Καταδικάζεις μία νεολαία πως
βρίσκεται στο απόλυτο σκοτάδι επειδή είναι προσκολλημένη στη τεχνολογία. Πως δε
μορφώνεται, πως δεν προσφέρει. Ξέχασες, φαίνεται, πως εσύ είσαι αυτός που την
πλάσαρες σε αυτούς και σε σένα με τη πρώτη ευκαιρία, σαν απαραίτητο αξεσουάρ.
Κρυβόμαστε πίσω από την άδικη καταραμένη
κοινωνία, λέμε κι ένα «ο Θεός να
βάλει το χέρι του» και επιστρέφουμε στα καλοφτιαγμένα κουτιά που ονομάζουμε
ζωή, αλλά σου έχω νέα. Κανένας Θεός δεν πρόκειται να βάλει το χέρι του, γιατί
πολύ απλά, εσύ ευθύνεσαι για το ο,τι συμβαίνει. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει
αν δεν απλώσεις εσύ πρώτα το χέρι σου. Συνειδητοποίησε το όσο είναι ακόμα
νωρίς.
Δε χρειάζεται να πας να κάψεις
αμάξια και περιουσίες, να κάνεις φασαρίες και διαδηλώσεις. Πολύ απλά, την
επόμενη φορά που θα δεις κάποιον να ζητά ελεημοσύνη, μην προσπεράσεις. Μην
πάρεις μπότες από αυθεντικό τρίχωμα ζώου.
Σταμάτα να στηρίζεις με τον μανιακό
καταναλωτισμό σου τις μεγάλες βιομηχανίες που στερούν από παιδιά τα δικαιώματα
στη μόρφωση και την ωραία ζωή που εσύ διαθέτεις και τα καταδικάζουν σε αυτό που
ονομάζουμε παιδική εργασία. Μη θυμάσαι ότι ο πλανήτης που ζεις πεθαίνει την
«Ώρα της Γης», που όλοι σβήνουν τα φώτα αλλά αφήνουν την τηλεόραση ανοιχτή για
να δουν τι έκανε η διπλανή χώρα.
Γιατί ο πλανήτης δεν πεθαίνει
εκείνη την ώρα μόνο. Πέθαινε και μια ώρα πριν, και θα πεθαίνει και μια ώρα μετά
που εσύ θα ανάψεις και πάλι το φως και θα επιστρέψεις στη βολή του καναπέ σου.
Πάψε να τραμπουκίζεις τη διαφορετικότητα ως ανωμαλία, παντρεύοντας επιστήμη,
θρησκεία, Θεούς και Δαίμονες για να σκεπάσεις το φόβο σου.
Πιάσαμε το «Αγαπάτε Αλλήλους» από
τα μαλλιά και το βιάσαμε στη γωνία σαν φτηνή πόρνη και μετά πάμε στην εκκλησία,
κάνουμε το σταυρό μας, μεταλαμβάνουμε σώμα και αίμα Χριστού λέμε κι ένα «Πάτερ
ημών», γιατί μαζί με το «Πιστεύω» είναι τα μόνα που ξέρουμε, και νομίζουμε ότι
συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες μας.
Σε γελάσανε, φίλε συνάνθρωπε. Ή
καλύτερα να πω απάνθρωπε;
