Οι δυνατοί άνθρωποι…
Υπάρχουν γύρω μας. Πόσο συχνά όμως έχουμε σκεφτεί τι γίνεται μέσα τους;
Αυτοί που προνοούν, παίρνουν αποφάσεις, σχεδιάζουν, αναπροσαρμόζουν πορεία την τελευταία στιγμή ανάλογα με όσα φέρνει η ζωή μπροστά τους. Αυτοί που κρατούν ισορροπίες ανάμεσα σε κόσμους διαφορετικούς, που φροντίζουν, στηρίζουν, οργανώνουν, λύνουν προβλήματα πριν καν γίνουν προβλήματα.
Αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν πραγματικά την πολυτέλεια να λυγίσουν, γιατί συχνά δεν υπάρχει κανείς άλλος ν’ αναλάβει. Εκείνοι που όταν βρίσκουν το θάρρος να πουν «δυσκολεύομαι», ακούνε ως απάντηση ένα «δεν σε φοβάμαι εσένα, είσαι δυνατός».
Και κάπως έτσι επιστρέφουν ξανά στη θέση τους, μόνοι να διαχειριστούν όσα τους βαραίνουν. Να συνεχίσουν. Να αντέξουν. Να σηκώσουν ακόμη ένα βάρος που κανείς δεν βλέπει.
Αναρωτιέμαι συχνά: από πού αντλούν τελικά όλη αυτή τη δύναμη;
Και ίσως η αλήθεια είναι πως δεν την αντλούν πάντα. Ίσως υπάρχουν μέρες που απλώς λειτουργούν μηχανικά. Μέρες που είναι θυμωμένοι, απογοητευμένοι, εξαντλημένοι. Μέρες που δεν νιώθουν καθόλου δυνατοί, αλλά συνεχίζουν γιατί δεν βλέπουν άλλη επιλογή. Κι όμως, ακόμη και τότε, βρίσκουν έναν τρόπο να σηκωθούν το επόμενο πρωί.
Λογίζω και τον εαυτό μου ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους.
Πείτε μου λοιπόν, πόσο σχετίζεστε;
Για μένα, αυτή η δύναμη δεν έρχεται από κάποια ανεξάντλητη εσωτερική πηγή. Δεν είναι υπερδύναμη. Είναι αγάπη.
Έρχεται απ’ όλα όσα αγαπώ και απ’ όλα όσα θέλω να προστατεύσω. Από τα πρόσωπα που δεν θέλω να απογοητεύσω. Από τα όνειρα που ακόμη δεν έχω εγκαταλείψει. Από τη βαθιά ανάγκη να συνεχίζω, ακόμη κι όταν κουράζομαι. Επειδή νοιάζομαι.
Και έρχεται επίσης από εκείνες τις σπάνιες στιγμές μοναξιάς. Τις στιγμές που κανείς δεν ζητά τίποτα από εμένα. Που δεν χρειάζεται να είμαι χρήσιμη, αποτελεσματική ή διαθέσιμη. Που το νευρικό μου σύστημα σταματά για λίγο να βρίσκεται σε επιφυλακή και θυμάται πώς είναι η ηρεμία.
Ένα καλό βιβλίο.
Μια ταινία που σε ταξιδεύει.
Ένα τραγούδι που μοιάζει να γράφτηκε ακριβώς για όσα νιώθεις.
Ευλογημένη σιωπή στο κεφάλι σου.
Και τώρα που καλοκαιριάζει, μπαίνουν στη λίστα κι άλλα πράγματα. Η θάλασσα. Μια θάλασσα γαλήνια, σχεδόν ακίνητη, όπου μπορώ να αφεθώ και να επιπλέω χωρίς προσπάθεια, ενώ ο ήλιος αγγίζει το δέρμα μου. Μια βραδιά κάτω από τον νυχτερινό ουρανό, κοιτώντας τα αστέρια και θυμίζοντας στον εαυτό μου πόσο μικρά και ταυτόχρονα πόσο πολύτιμα είναι όλα.
Βγείτε απόψε έξω. Σηκώστε το βλέμμα ψηλά. Η Αφροδίτη, η Σελήνη, ο Δίας και ο Ερμής μοιράζονται την ίδια γωνιά του ουρανού. Όχι γιατί το σύμπαν θέλει να μας στείλει κάποιο μήνυμα, αλλά γιατί κάποιες φορές η ίδια η ομορφιά αρκεί.
Γιατί σε αυτές τις μικρές στιγμές ηρεμίας και δέους κρύβεται συχνά η δύναμη που ψάχνουμε. Σε εκείνες τις στιγμές που νιώθεις μέρος ενός κόσμου πολύ μεγαλύτερου από τα προβλήματά σου.
Και φυσικά, σε εκείνους τους ελάχιστους ανθρώπους που σου εμπνέουν αρκετή ασφάλεια ώστε να βγάλεις την πανοπλία σου. Να αφήσεις κάτω τους ρόλους, τις ευθύνες και τις μάσκες. Να μην είσαι ο δυνατός. Να είσαι απλώς άνθρωπος.
Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Χωρίς να χρειάζεται να σκεφτείς το παραμικρό.
Ευλογημένη γαλήνη του νου.
Γιατί ίσως η μεγαλύτερη παρεξήγηση γύρω από τους δυνατούς ανθρώπους είναι ότι δεν χρειάζονται φροντίδα. Ότι επειδή αντέχουν, δεν πονάνε. Ότι επειδή βρίσκουν λύσεις, δεν φοβούνται. Κι όμως, πολλές φορές χρειάζονται μια αγκαλιά, μια κουβέντα, μια παρουσία, όσο ακριβώς και όλοι οι υπόλοιποι.
Ίσως τελικά η αληθινή δύναμη να μην βρίσκεται στο να αντέχεις τα πάντα.
Ίσως να βρίσκεται στο να ξέρεις πού να ακουμπήσεις όταν κουραστείς.
Γιατί καμιά φορά το πιο γενναίο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας δυνατός άνθρωπος δεν είναι να αντέξει λίγο ακόμα.
Είναι να επιτρέψει σε κάποιον άλλον να τον κρατήσει.
