Θέλω να πάω για καφέ, αλλά πρέπει να πλύνω και τα πιάτα!
Άραγε θα καταφέρω να κοιμηθώ σήμερα το βράδυ; Έχει μείνει στη μέση και εκείνο το πρότζεκτ τρεις εβδομάδες τώρα!
Πάλι δεν τελείωσα αυτό που ξεκίνησα. Ωραίο το βιβλίο που διαβάζω˙ υπόσχομαι να το ολοκληρώσω, να το προτείνω και στους φίλους μου.
Έστειλα στην κολλητή μου εκείνο το TikTok που είδα; Πού θα το βρω αν δεν το ‘στειλα; Ααα ναι! Στις καρδούλες (flashback από τραυματικό γεγονός, μπες κάτω από το χαλάκι γρήγορα)!
Άραγε θα ταίριαζε μια ωραία βιβλιοθήκη πάνω στο χαλί; Σε boho στιλ ή μήπως μια μαύρη;
Το TikTok δεν το έστειλε ποτέ.
Το βιβλίο το διάβασε.
Το πρότζεκτ είναι στο συρτάρι εδώ κ δύο μήνες.
Εντάξει τα πιάτα τα έπλυνε.
Και για καφέ πήγε.. πολλούς καφέδες!
Ξεκίνησε άλλα τρία πρότζεκτ και ολοκλήρωσε το ένα. Πέρασαν άλλοι δύο μήνες, και σε μια στιγμή εκκαθάρισης, πέταξε τα πάντα. Ακόμα μια συμβολική πράξη προσπαθώντας ν’ απαλλαχτεί απ’ το παρελθόν.
Παραλίγο να πετάξει και την νέα βιβλιοθήκη που πάταγε γερά το χαλί. Ξέρεις, εκείνο το λεπτό χαλάκι που κινδύνευε να το πάρει ο αέρας από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα.
Καλώς ήρθατε στο υπέροχο χαοτικό σκηνικό που έχουν περιγράψει αρκετοί άνθρωποι με διάσπαση προσοχής!!!
Δεν είμαι ψυχολόγος, δεν ξέρω όλες τις ορολογίες. Ξέρω όμως πως υπάρχουν πολλές δύσκολες και περίεργες λέξεις για να τιτλοφορήσουν τα μυαλά που τρέχουν ένα συνεχές μαραθώνιο.
Κάνουμε πλάκα και έχει κυριαρχήσει η ατάκα του «περνάω από το ένα θέμα στο άλλο». Γελάμε και λέμε «καλέ έχω κι εγώ διάσπαση, όπως και η κυρα-Μαρία στον πέμπτο όροφο».
Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι τόσο για γέλια, όσο για να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Μην το κάνεις θα χαλάσει και ποιος βάφει μετά;
Να χαίρεσαι που σου λένε δέκα διαφορετικές ιστορίες μέσα σε μισή ώρα! Στην τελική, δε βαριέσαι ποτέ!
Δεν έχει σημασία που δεν ολοκληρώθηκαν οι ιστορίες. Αρκεί που ήρθες σε επαφή με καταστάσεις στις οποίες πιθανότατα δε θα βρεθείς εσύ. Εσύ έχεις το μυαλό σου είναι οργανωμένο και κάνεις ένα πράγμα τη φορά.
Μπράβο σου! Ξέρω ‘γω; Μάλλον θα είναι πολύ βολικό, μπορεί και βαρετό!
Γιατί δεν είναι μόνο οι σκέψεις, είναι κι η αποτύπωσή τους ως πράξεις στην καθημερινότητα.
Για αυτό, βέβαια, θα γράψουμε άλλη φορά. Τώρα λέω να κοιτάξουμε λίγο αυτά που δε φαίνονται!
Οπότε τι γίνεται, όταν αυτές οι σκέψεις δεν γίνονται λόγια; Όταν δεν έχουν την δυνατότητα ή το θάρρος να εκφραστούν; Εκεί έρχεται η αληθινή πλευρά˙ το μυαλό γίνεται μια χύτρα που την έχεις παραγεμίσει, έχεις κλείσει το καπάκι και την έχεις βάλει στη φωτιά.
Δεν έχω ιδέα από μαγείρεμα (ανοικοκύρευτη, άστα!) αλλά υπάρχει εξαιρετική σκηνή στην Πολίτικη κουζίνα, όπου τους έφεραν χύτρα ταχύτητας. Έβαλαν να φτιάξουν φασολάκια και μιας και δεν ήξεραν να την χρησιμοποιούν, έσκασε! Βρέθηκαν μετά τα φασολάκια σαν πίνακας ζωγραφικής από το ταβάνι, μέχρι το βρακί τους!
Εκείνη είναι η στιγμή δεν έχει τόση πλάκα! Όταν το άτομο -που όντως υποφέρει από κάτι τέτοιο- σκάει κι εξαπολύει γύρω του καυτά φασολάκια μαζί με σάλτσα!
Πολλοί οι λόγοι της απουσίας έκφρασης. Όσοι οι άνθρωποι, τόσα και τα τραύματά τους!
Και να μιλήσουν…θα τους καταλάβει κανείς; Πώς να εξηγήσουν σε κάποιον πώς πέρασαν από τη συζήτηση για το τι παπούτσια θα πάρουν στις διακοπές, στο αν και πότε η ελληνική κοινωνία θα αναγνωρίσει τον όρο γυναικοκτονία. Και άλλα πιο δύσκολα θέματα ακόμα.
Θα μου πεις «ναι ρε εντάξει, αλλά είναι κουραστικό να τους ακούς αυτούς τους τύπους».
Σκέψου τι ζουν αυτοί οι άνθρωποι που το έχουν στο κεφάλι τους 24/7.
Κούραση; Ωραία λέξη! Ακούγεται σαν ημέρα στο spa! Ειδικά σε περιόδους μεγάλου άγχους η πιο απλή περιγραφή είναι εξουθένωση.
Σου είπε κανείς πως αυτοί γουστάρουν να έχουν μέσα στα αυτιά τους κάποιον που δεν το βουλώνει;
Ρε φίλε δεν σκάει ΠΟ-ΤΕ! Πάμε με ρυθμό ΠΟ-ΤΕ ΠΟΤΕ- ΠΟΤΕ ΠΟΤΕΕΕΕ!
Εσύ μπορεί να κάθεσαι και να λες «ωραία θ’ αράξω μια ώρα». Έχεις απόλυτη ησυχία στο κεφάλι σου και peace of mind που λέμε. Αλλά εκείνοι; Έχουν έναν μαλάκα μέσα στο κεφάλι τους να τους θυμίζει από την λάθος ατάκα που πέταξαν σε έναν καβγά, μέχρι πράγματα που σίγουρα δεν μπορούν να ελέγξουν.
Και κάπου εδώ καλό θα ήταν να αναφέρουμε την εκδοχή της φαρμακευτικής αγωγής η οποία είναι πολύ χρήσιμη απ’ όσο λένε.
Βέβαια, αυτό προϋποθέτει αναγνώριση, αποδοχή κι αναζήτηση βοήθειας. Ξεκινάει από το αν, κι εφόσον φυσικά, κάποιος έχει την οικονομική δυνατότητα για διάγνωση στην ελληνική πραγματικότητα. Αν είσαι κι ενήλικας, είναι ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα.
Γιατί αν διαγνωστείς με κλινική διάσπαση προσοχής μετά από έναν μαραθώνιο εξετάσεων, πάει κι έρχεται. Αν, όμως, είσαι σε αυτούς που δεν πληρούν όλα τα κριτήρια, τότε θα πρέπει να ζήσεις με την ατακάρα του αιώνα «είναι απλά ένας μηχανισμός αμυντικός που δημιούργησε ο οργανισμός σου για ν’ αντιμετωπίσει το τραύμα».
Και πρέπει να ζήσεις μια ζωή με αυτό, και πρέπει να κρατάς σημείωση στο χέρι «να θυμηθώ να πετάξω τα σκουπίδια».
Κι όχι μόνο αυτό! Αλλά να συνεχίσεις ν’ ακούς αυτόν τον μαλάκα που δε σε αφήνει ήσυχο ούτε στον ύπνο, να σου λέει πως είσαι ανεύθυνος και ηλίθιος που δεν μπορείς να θυμηθείς βασικά πράγματα!
Δε μιλάμε για μόδα! Ξέρω, ξαφνικά ο μισός πλανήτης έχει διάσπαση προσοχής. Για τους δικούς τους λόγους. Άλλο κεφάλαιο προς ανάλυση αυτό.
Είναι μια καθημερινή πάλη να ζεις με ADHD. Ένα εμπόδιο που άνθρωποι καταφέρνουν με πείσμα και λίγο θράσος να ξεπερνούν κι ας τους τρώει όλη την ενέργεια.
Ενήλικες, φαινομενικά λειτουργικοί, που καταφέρνουν και χαμογελούν μ’ έναν τυφώνα μέσα στο μυαλό τους.
