Τρέχεις. Όλη τη μέρα τρέχεις.
Έχεις κι αυτά τα χρέη που τρέχουν. Πάλι σε πήραν από την τράπεζα πρωί-πρωί, για
εκείνη την καθυστερημένη δόση του δανείου. Πίνεις γρήγορα τον καφέ σου και
ετοιμάζεσαι να βγεις απ’ το σπίτι. «Αμάν! Την ατζέντα μην ξεχάσω!».
Πάλι έπεσες σε κίνηση. Στο
επόμενο φανάρι αποφασίζεις να ρίξεις μια γρήγορη ματιά στην ατζέντα σου.
19 Μαΐου 2016.
10:00 Να βάλω τη δόση του δανείου
11:00 Meeting στο γραφείο
13:00 Να τηλεφωνήσω στον δικηγόρο
14:30 Να πάρω τον μικρό απ’ το
σχολείο
17:00 Να πάω την μεγάλη αγγλικά
18:30 Να θυμηθώ να μην ξεχάσω…
Το αίμα σου παγώνει. Μα πως είναι
δυνατόν να ξέχασες τι είναι σήμερα; Αλλά από την άλλη ο μόνος είσαι; Κάνεις δεν
το θυμάται. Από αυτούς που πρέπει τουλάχιστον. Μια μέρα όπως όλες οι άλλες
είναι γι’ αυτούς. Θα κάνουν μια μικρή αναφορά στην ολομέλεια, θα στείλουν και
τους αγωνιστικούς τους χαιρετισμούς στις εκδηλώσεις και αυτό είναι όλο.
Γι’ αυτούς τα 353.000 θύματα της
Γενοκτονίας του Πόντου, είναι απλά ένας ακόμα αριθμός στις τελευταίες σελίδες
του βιβλίου της Ιστορίας, που αρνούνται να διδάξουν. Γι’ αυτούς, η 19η Μαΐου είναι απλώς ένα ψήφισμα του 1994
που την καταχώρησε ως «Ημέρα Μνήμης» και τίποτα παραπάνω.
Κάποτε είχαν και δέκα σελίδες
διδακτέα ύλη για την ιστορία του Πόντου και τη Γενοκτονία. Τώρα πλέον
εξαφανίστηκε κι αυτή. Γι’ αυτούς, όπως λένε και «κατά την άποψη τους» πάντα,
δεν είναι γενοκτονία. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για άποψη, κύριοι. Δεν υπάρχει
χώρος και περιθώριο για προσωπικές απόψεις. Εδώ μιλάμε για ιστορία, για
γεγονότα, για ψυχές. Για όλους αυτούς που στείλανε στα Τάγματα Εργασίας. Για
όλους αυτούς που ακολούθησαν τις πορείες θανάτου. Για όλους εκείνους που
χάθηκαν. Για τους προγόνους μας.
Κόμματα και πολιτικοί παράγοντες
πάντα παραβρίσκονται στις εκδηλώσεις μνήμης. Μόνο που ξεχνούν κάτι βασικό. Η
σημερινή μέρα έχει πολιτική σημασία. Όχι κομματική. Ζητάμε την Διεθνή
αναγνώριση της Γενοκτονίας. Ζητάμε το «συγγνώμη» από την πολιτική ηγεσία της
Τουρκίας, που αρνείται κατηγορηματικά την ιστορία της.
Το μίσος δεν έχει θέση εδώ. Ούτε
η εθνική ταυτότητα. Όχι, δεν μπορώ να μισήσω όλο τον τουρκικό λαό λόγω της
εθνικότητας του. Και δεν μπορώ γιατί αυτό ακριβώς το μίσος για το «άλλο», το
διαφορετικό και η «ανάγκη» για εθνοκάθαρση, ήταν που οδήγησαν σε αυτές τις
μαύρες σελίδες της ιστορίας. Αρνούμαι να μισήσω έναν λαό για τα λάθη ενός ηγέτη
όσο τραγικά και να ήταν αυτά.
Εμείς, ατομικά, επιλέγουμε που θα
σταθούμε. Επιλέγουμε να ξεχάσουμε ή να θυμηθούμε. Δεν θα επιτρέψουμε να μας
κάνουν να ξεχάσουμε. Πέρυσι, για να θυροκολληθεί το ψήφισμά στο τουρκικό
προξενείο για την Γενοκτονία, χρειάστηκε η βουλευτική ασυλία ενός από τους
παρόντες, επειδή οι αστυνομικές δυνάμεις είχαν πάρει εντολή άνωθεν. Κι όλα αυτά
για μια απολύτως ειρηνική πράξη με καθαρά συμβολικό χαρακτήρα. Κολλήθηκε όμως,
με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Μην περιμένεις να σου θυμίσουν
την ιστορία σου. Δεν θα το κάνουν. Μην περιμένεις από τους άλλους να κάνουν την
αλλαγή για σένα. Από το «ατομικά» ξεκινάει το «συλλογικά». Μην αγνοείς τις
εκδηλώσεις μνήμης. Έχουν φωνή. Στάσου στο ύψος των περιστάσεων. Μάθε
περισσότερα γι’ αυτά που θέλουν να σε κάνουν να ξεχάσεις. Πέταξε το μίσος
από πάνω σου γιατί σε τρώει.
Και κυρίως… Να θυμηθείς να μην
ξεχάσεις!
