Δεν υπάρχουν τέλειες σχέσεις.
Ούτε τέλειοι άνθρωποι. Ούτε καν άτομα με τα οποία είστε πλασμένοι για να ζήσετε
μαζί. Όπως και σε όλα τα υπόλοιπα στη ζωή, σύμφωνα με τους κανόνες της
επιβίωσης, υπάρχουν μαχητές.
Κάπως έτσι είναι και με τις
σχέσεις. Δεν είναι ουτοπικά πλασμένες. Πίσω από κάθε ευτυχισμένο ζευγάρι κρύβονται
δύο μαχητές. Δύο άνθρωποι που πάλεψαν μαζί ενάντια στις κοινές δυσκολίες, που
έφτασαν σε ένα σημείο να παλεύουν ο ένας τον άλλον. Απλά ήξεραν πως είναι
περισσότερα αυτά που τους ενώνουν και δεν άφησαν τίποτα να μπει ανάμεσά τους.
Έμαθαν τις παραξενιές, τις
ιδιοτροπίες, τα γούστα και τα κουμπιά ο ένας του άλλου. Έκαναν συμβιβασμούς
εκεί που έπρεπε, όταν έπρεπε, αντί να χτίσουν ένα ντουβάρι εγωισμού ανάμεσα
τους. Έδωσαν αξία σε αυτά που έπρεπε και το πιο σημαντικό, δεν το έβαλαν ποτέ
κάτω.
Δε θα δεις πουθενά ευτυχισμένα
και δεμένα ζευγάρια που να μην έχουν καβγαδίσει ποτέ! Θα δεις ζευγάρια που παρ᾽
όλους τους τσακωμούς, δεν ξέχασαν ποτέ τι σημαίνουν ο ένας για τον άλλον και
όσα έχουν ζήσει μαζί.
Αυτά είναι τα πραγματικά
ευτυχισμένα ζευγάρια. Αυτά που έχουν πνιγεί στη ρουτίνα αλλά βρίσκονται ακόμα
στην επιφάνεια και αναπνέουν.
Αν δε σας έχει φάει η ρουτίνα, αν
δεν έχετε προτιμήσει να κάτσετε μέσα στο σπίτι από το πρωί μέχρι το επόμενο
πρωί, σαπίζοντας στις ταινίες και κάνοντας έρωτα, δεν έχετε νιώσει την αξία της
δέσμευσης.
Έτσι είναι μία σχέση. Ένας φαύλος
κύκλος. Μία ρουτίνα όχι όμως σαν όλες τις άλλες. Είναι από εκείνες που σε
ξεκουράζουν απ᾽ ό,τι κι αν έχεις βιώσει όλη τη μέρα. Είναι οι άνθρωποι που
γνωρίζουν το καλά κρυμμένο αποκούμπι σου και μια τους κουβέντα φτάνει για να
ξεχάσεις τα πάντα.
Τα άτομα που ξέρεις πως μπορείς
να στηρίξεις και να σε στηρίξουν ανά πάσα στιγμή.
«Γιατί αν δεν έχουμε ο ένας τον
άλλον, δεν έχουμε τίποτα!», είναι από τις κυρίαρχες ατάκες τους, όταν είσαι
στις μαύρες σου.
Δεν είναι οι σχέσεις προϊόν
μυθοπλασίας. Οι άνθρωποι είναι, γιατί έχουν μάθει να ξεχνάνε και να μην
λογαριάζουν. Έτσι, μόλις στραβώσει κάτι, ελάχιστοι είναι αυτοί που θα
υπολογίσουν τι τους είχε προσφέρει και θα προσπαθήσουν να το φτιάξουν. Οι
υπόλοιποι απλά θα το πετάξουν.
Έτσι, μάθαμε να πετάμε μαζί με τη
χαλασμένη τηλεόραση και τους «χαλασμένους»
για μας ανθρώπους. Μετά κλαίμε τρώγοντας παγωτό στον καναπέ και λέμε πως δεν
μπορούμε να βρούμε άνθρωπο σωστό να κάνουμε μια σχέση.
Πώς να μπορέσεις όταν δεν ξέρεις
να παλεύεις; Όταν δεν μπορείς να υπερασπιστείς τα συναισθήματά σου, να νικήσεις
τα νεύρα και να παραδεχθείς τα λάθη σου; Να ρίξεις το «εγώ» στο πάτωμα και να
το πατάς σαν κατσαρίδα μέχρι να γίνει «εμείς».
Αυτό είναι η δέσμευση. Να κάνεις
κάποιους συμβιβασμούς ακόμα και όταν δεν πρέπει, γιατί μετράς τον άνθρωπο που
έχεις δίπλα σου, πολύ περισσότερο από μία συνήθεια.
Έτσι είναι οι σχέσεις, μάτια μου. Να βγάζουμε ο ένας τα μάτια του
άλλου από τα νεύρα, να κοιμάμαι στον καναπέ γιατί ξέρω ότι αύριο δουλεύεις και
πρέπει να ξεκουραστείς, και μόλις με πάρει ο ύπνος να έρχεσαι και να με
παίρνεις στο κρεβάτι.
