Υπάρχουν άνθρωποι που ζητούν από
τη ζωή τους να τους φέρεται με λογική και ηρεμία. Υπάρχω κι εγώ, που ζητώ
μονίμως να υπάρχει αδρεναλίνη, τρέξιμο και προσπάθεια. Δεν μπορώ να αντιληφθώ
μια καθημερινότητα βαρετή και χωρίς συνεχή «δουλειά». Ακόμη κι αυτό όμως έχει
και το τίμημά του.
Καταλαβαίνετε, πως όσοι δεν έχουν
χρόνο ούτε για μισή γουλιά καφέ στο μπαλκόνι τους, χάνουν πράγματα σημαντικά
για εκείνους σε καθημερινή βάση. Αυτό γίνεται σταδιακά και δεν ανιχνεύεται
εύκολα. Στην αρχή, χάνεις ένα απόγευμα με τους φίλους σου, αργότερα ένα Σαββατοκύριακο
από την πόλη και πάει λέγοντας. Εν τέλει, φτάνεις σε σημείο να χάνεις γενέθλια,
γάμους, φίλους, εραστές.
Ζεις μια μοναχική ζωή, χωρίς να
καταλαβαίνεις σε τι κατάσταση έχεις εμπλακεί, καθώς το τρέξιμο και η ταχύτητα
της ζωής δεν σε αφήνουν να σκεφτείς παραπάνω. Το μυαλό σου «δουλεύει» πια μόνο
σε πολύπλοκες καταστάσεις και παίρνει αποφάσεις σε μικρά χρονικά διαστήματα. Το
κορμί σου δεν αντιλαμβάνεται την κούραση κι όποτε έχει την δυνατότητα να
ξεκουραστεί, πέφτει σε χειμερία νάρκη.
Μέχρι που φτάνεις σε ένα σημείο
που οι αντοχές αρχίζουν και μειώνονται σημαντικά. Τότε αρχίζεις να
καταλαβαίνεις πως έχεις δημιουργήσει έναν δικό σου κόσμο και είσαι ο μόνος που
ζει σε αυτόν. Οι υπόλοιποι προχωρούν σιγά σιγά και με την ευχαρίστηση
ευδιάκριτη στα χαμόγελά τους. Εσύ τρέχεις κι εκείνοι είναι σαν ταινία συνεχώς
σε αργή κίνηση.
Δε λέω, συμφωνώ με το αμερικάνικο
ρητό «Busy is a blessing»,
πιστεύω πως η ζωή έχει νόημα όταν έχεις λόγους να τη ζεις. Προσωπικά, η
καθημερινότητά μου είναι βαρετή όταν την περνάω μπροστά από μια οθόνη,
καθισμένος σε έναν καναπέ. Εσείς μπορείτε να φανταστείτε μια ζωή μόνιμης
ηρεμίας και γαλήνης; Δεν είναι βαρετό; Κι όταν αυτό συμβαίνει, δε ζητάτε
απελπισμένα μια νέα εμπειρία να σας ενθουσιάσει;
Εκεί, όμως, είναι η δυσκολία που
όλοι αντιμετωπίζουμε, κι όσοι έχουν καταφέρει να την εξαλείψουν, ας μου
στείλουν να μου πουν πώς το κατάφεραν.
Πώς συνδυάζεις μια ζωή με
γρήγορους ρυθμούς με την πολυτέλεια της γαλήνης και της θαλπωρής που σου δίνει
ένας καφές με φίλους στο σπίτι;
Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο και
κουραστικό ακόμη και στη σκέψη. Πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς ο ανθρώπινος
εγκέφαλος μπορεί να κάνει τόσα πράγματα ταυτόχρονα και δεν μπορεί να συνδυάσει
κάτι τόσο απλό όσο αυτές τις δυο ανάγκες.
Με αυτήν την απορία μου,
γεννιούνται κι άλλες, νέες, με την πιο εκκωφαντική να είναι το ερώτημα μήπως
εγώ πηγαίνω πολύ γρήγορα και οι άλλοι τελικά πηγαίνουν με φυσιολογική ταχύτητα.
Τότε αρχίζω να αντιλαμβάνομαι πως κάτι κάνω λάθος. Πως τελικά εγώ βλέπω τη ζωή
μου σε fast forward και δεν μπορώ να απολαύσω τίποτα.
Αυτός είναι ο λόγος που είναι σημαντικό να έχεις ανθρώπους γύρω
σου που μπορούν να αποδεχτούν τον τρόπο ζωής σου και δεν τους πειράζει και πολύ
να τρέχεις και λίγο πιο γρήγορα. Είναι οι ρυθμοί που σου ταιριάζουν, όπως και
να το κάνουμε.
Μην ξεχνάς όμως πως δε λειτουργούν
όλα για σένα σε αυτήν τη ζωή. Οι θυσίες είναι απαραίτητες για να ισορροπήσει μια
σχέση, μια φιλία, ένας δεσμός. Μην τα περιμένεις όλα από τους άλλους, δώσε και
εσύ κάτι από τον εαυτό σου. Όχι με απώτερο σκοπό να πάρεις κι εσύ πίσω, αλλά
έτσι ώστε να μπορείς να διατηρείς τις σχέσεις που εσύ επέλεξες να
δημιουργήσεις.
Τελικά το να είσαι μονίμως απασχολημένος είναι δίκοπο μαχαίρι.
Σημασία έχει από ποια μεριά θα αποφασίσεις να κόψεις.
Καλό είναι πάντως να μην αμελείς
καμία από τις δύο, θα σου χρειαστούν. Όσο δύσκολο κι αν σου φαίνεται αυτό.
