Ζούμε στο σήμερα. Τι είναι, όμως, το σήμερα; Κάποιος θα
σκεφτόταν πως αποτελεί ακόμη ένα κεφάλαιο στην ιστορία εξέλιξης του ανθρωπίνου
γένους.
Η λέξη «εξέλιξη», ωστόσο, από μόνη της, προδίδει τη σημασία
της. Μία διαρκή ευθεία πορεία. Μία πορεία που, το διάνυσμά της, ορίζει μία
μονόδρομη κατεύθυνση, ευθεία μπροστά.
Κάπου εδώ έρχεται το σήμερα να καταρρίψει αυτή την
εικόνα. Ενώ έχουμε την τύχη και ζούμε στον αιώνα της πληροφορίας, των απόλυτων
(σχεδόν) ελευθεριών και των δικαιωμάτων, δεν έχει υπάρξει ποτέ πιο σκοτεινός
αιώνας απʾ τον 21ο.
Μπορεί να μην υπάρχει, πλέον, η Ιερά Εξέταση,
βασανιστήρια και το κάψιμο μαγισσών στην πυρά, αλλά ο σκοταδισμός υπάρχει
ακόμα, αυτή τη φορά σε μία νέα μορφή. Αυτής του πνεύματος.
Η ανάπτυξη της τεχνολογίας σε συνδυασμό με την άνοδο των
Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και του Διαδικτύου έχει δράσει καταλυτικά στον τρόπο
με τον οποίο οι άνθρωποι σκέφτονται και δρουν.
Εγκλωβίσαμε τους εαυτούς μας πίσω από πολύχρωμες
κινούμενες οθόνες. Τις αφήσαμε να επηρεάζουν καθετί που υπάρχει στη ζωή μας, απʾ
τον τρόπο που θα ντυθούμε και θα συμπεριφερθούμε στην κοινωνία γύρω μας, μέχρι
και το πώς σκεφτόμαστε.
Έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, απορροφώντας
κάθε ζωτικό κομμάτι δημιουργικότητας που είχαμε.
Κάνουμε λόγο για τις μάχες που έδωσαν οι πρόγονοί μας για
την ελευθερία έκφρασης και πνεύματος, και ζούμε βάσει των γνωμικών που βγάζει ο
κάθε σταρ του σινεμά κι ο κάθε συγγραφέας.
Για ποια ελευθερία του πνεύματος μιλάμε, λοιπόν, απʾ τη
στιγμή που όλη μας η ζωή εξελίσσεται με βάση τις αποφάσεις και τις απόψεις
άλλων για μας;
Κατακρίνουμε τους πάντες γύρω μας, τη στιγμή που
μαχόμαστε για την αποδοχή της διαφορετικότητας. Κρίνουμε, χωρίς λόγο να
κρίνουμε. Μόνο και μόνο επειδή η κάθε μόδα ορίζει πως αυτό είναι το νέο trend, το χυμαδιό είναι ξεπερασμένο πλέον.
Περπατάς, λοιπόν, στο δρόμο και κοιτάς με μισό μάτι τα
παιδιά με τις τζίβες και τα σκουλαρίκια. Μη δεις φράντζα που καλύπτει το μισό πρόσωπο
κάποιου, αμέσως νʾ αποφασίσεις πως αυτός είναι Emo, ναρκομανής μʾ
αυτοκαταστροφικές τάσεις, ενώ ταυτόχρονα αποθεώνεις τον κλαρινογαμπρό που βγαίνει
για ποτό με το τουπέ «όλα-τα-γκομενάκια- για- πάρτη- μου- απόψε-θα-τα-πιουν».
Πες μου τώρα, ποιος έχει περισσότερες ανασφάλειες κι
ανάγκη για προσοχή;
Μην κρίνεις για να μη κριθείς. Μπες πρώτα στη διαδικασία
να γνωρίσεις κάποιον, γιατί τα φαινόμενα πάντα απατούν. Κανένας δεν είναι η
εντύπωση που σου δίνει η εμφάνισή του.
Μιλάμε για δικαιώματα, όταν έχουμε αφήσει την κάθε
θρησκεία να ορίζει ποιους αποδεχόμαστε και ποιους όχι.
Ο Θεός είπε: «Αγαπάτε Αλλήλους». Δεν είπε: «Αγαπάτε αλλήλους
εκτός αυτών, αυτών κι αυτών». Γιατί, λοιπόν, περιθωριοποιούμε τις κάστες των
ανθρώπων με διαφορετικά «θέλω» και «πιστεύω» απʾ τα δικά μας;
Έχουμε το παράπονο πως δεν υπάρχει αγάπη, πλέον, από
πουθενά, ενώ ούτε οι ίδιοι την προσφέρουμε στους γύρω μας. Πώς περιμένεις
κάποιος να δώσει αγάπη, όταν βλέπει τον κόσμο γύρω του ψυχρό;
Μην αφήνεις κανένα χαζοκούτι, καμία θρησκεία και κανένα
φανατισμό να ορίζει ποιος θα είσαι και πώς θα ζήσεις. Πρέπει να λαμβάνεις
πληροφορία από παντού. Να την αφομοιώνεις, όμως, αφού τη διαμορφώσεις με βάση
αυτά που θες εσύ απʾ τη ζωή σου.
Αποτελείς ον με μυαλό και ψυχή, ικανά να σκεφτούν, να
νιώσουν κι έχεις καταντήσει να ορίζουν άλλοι το πώς θα ζήσεις. Ένας σύγχρονος
σκλάβος. Αν βλέπεις τον εαυτό σου σαν μαριονέτα είναι επειδή, δυστυχώς, όντως
είσαι μία.
Κόψε τα νήματα και μην αφήνεις κανέναν να σε κατευθύνει
εκεί που τον βολεύει. Ζεις κι υπάρχεις πρώτα για σένα και μετά για όλους τους
υπόλοιπους.
Πάψε να είσαι ο δέσμιος. Βγες έξω και κυνήγησε αυτά που θες.
Πρώτα, όμως, μάθε να δίνεις και να μην κρίνεις. Να ζεις και νʾ αγαπάς.
Στο φινάλε είναι τα μόνα που θα πάρεις μαζί σου, όταν θα
κλείσεις τα μάτια. Όλα τα υπόλοιπα θα μείνουν εδώ.
Κανένας απʾ όλους αυτούς που θεωρούμε ήρωες, δεν ξύπνησε
μια μέρα και είπε: «Εγώ θα κάνω κάτι και θα με θυμούνται για πάντα».
Απλά έζησαν τη ζωή τους προσφέροντας, βοηθώντας κι αγαπώντας
τον κόσμο γύρω τους και τους θυμούνται ακριβώς επειδή έκαναν αυτά τα τρία απλά
καθημερινά πράγματα.
Δεν χρειάζεται να μάθει όλος ο κόσμος τι προσέφερε η
ύπαρξη σου σʾ αυτό τον κόσμο. Αυτοί οι πέντε, δέκα, είκοσι που θα τους
προσφέρεις κάποια πράγματα, θα το θυμούνται και θα το εκτιμούν για μια ζωή.
Αυτή, φίλε μου, είναι η πραγματική καταξίωση.
Κλείσε το χαζοκούτι, βγάλε τις παρωπίδες κι άνοιξε τα
μάτια στον υπέροχο κόσμο που απλώνεται γύρω σου. Πήγαινε κόντρα στο ρεύμα.
Ξεκίνα να ζεις.
