Σήμερα θα το ελαφρύνω λίγο.
Μετά από μερικές πρόσφατες συζητήσεις που είχα (με τους
συνήθεις υπόπτους, ξέρετε εσείς ποιοι είστε) μου δημιουργήθηκε μία έμπνευση,
αφού άκουσα το εξής:
«Ε, μα δεν καταλαβαίνει τι θέλω; Στο πιάτο να τα δώσω όλα
πχια;»
Διαβάζοντάς το λογικά θα συμφωνήσετε.
Πόσο μυαλό θέλει για να καταλάβεις τι ζητάει κάποιος,
ειδικά όταν αυτό που ζητάει είσαι εσύ;
Πόσο IQ πρέπει να χει κάποιος για να αντιληφθεί, να
επεξεργαστεί και να εκμεταλλευτεί τα «εντελώς προφανή» στοιχεία που του δίνεις;
Πόσο πιο εύκολο να το κάνεις πια; Τόσο χαζός είναι, ρε
παιδί μου, ο άλλος που δεν καταλαβαίνει;
Ε λοιπόν, άλλη μία φορά θα εκπλαγείς.
Δύο λοιπόν τα τινά, όπως τα βλέπω εγώ:
Ας πάρουμε το πιο απλό ενδεχόμενο: Ναι, εσύ δίνεις
πραγματικά προφανή, εξόφθαλμα, τερατώδη στοιχεία για το τι θέλεις και ναι, ο
άλλος είναι πυρότουβλο. Χοντρό, ανθεκτικό, με αντιληπτική ικανότητα στα Τάρταρα
και γενικότερο ύφος σαργού.
Υπάρχει και αυτή η τηλεόραση, ναι. Λυπάμαι για σένα, αλλά
το αντικείμενο του ενδιαφέροντός σου είναι λίγο πιο έξυπνο από καρπολάχανο,
οπότε θα αναγκαστείς να πεις κι άλλα.
Τι εννοείς «κι άλλα»; Κι άλλα.
Μίλα. Βλέπεις ότι ο άλλος…δεν. Δεν κάνει καλή επαφή, δεν
το ᾽χει με τα διακριτικά σημάδια που του δείχνεις, γενικά όποτε πας να δώσεις
ένα έξυπνο hint, πετάει blue screen.
Θυμήσου λίγο Μπομπ Σφουγγαράκη. Θυμήσου λίγο το φίλο του
τον Πάτρικ. Εκεί είσαι! Αυτό το ύφος ακριβώς!
«Ντααα…»
Πες αυτό που θέλεις καθαρά και ξάστερα, επειδή
διαφορετικά σε βλέπω να αναρωτιέσαι τι δεν πήγε καλά, ενώ το άλλο το αστροπελέκι
ούτε που θα χει πάρει πρέφα ότι εσύ καίγεσαι και λιώνεις (By the way… Αλήθεια,
τι σε τραβάει σε κάποιον που το μυαλό του θα ήταν πιο χρήσιμο για στοκάρισμα;
Σκέψου το λίγο αυτό…).
Δεύτερο και σημαντικότερο ενδεχόμενο: Φταις εσύ.
«Μα γιατί φταίω εγώ; Εγώ που κάνω τόσες κινήσεις, εγώ που
δείχνω τόσα πράγματα; Ο άλλος φταίει που δεν καταλαβαίνει!»
Μμμ… μπα.
Αν ο άλλος έχει κατανόηση και μπορεί να αντιληφθεί τι του
δείχνεις, μα παρ’ όλα αυτά δε συγκινείται… Μάλλον δε του κάνεις το «κλικ». Απλά
και συνοπτικά.
Βλέπει τα σημάδια σου, και είτε διακριτικά και ευγενικά,
είτε σαν γνήσιο Ορκ, επιλέγει να τα αγνοήσει. Deal with it και προχώρα, δε
χάθηκε δα κι ο κόσμος.
Μερικοί άνθρωποι, βλέπεις, δεν έχουν χημεία, κι αυτό δεν
μπορεί να αλλάξει, ακόμα κι αν ο ένας δείχνει έντονο ενδιαφέρον. Ακόμα και πολύ
έντονο ενδιαφέρον.
Οπότε, εκτός κι αν σκέφτεσαι να κάνεις καριέρα ως
συλλέκτης εσωρούχων (ναι, το ακούσαμε κι αυτό) ή ως επαγγελματίας stalker (ή
και τα δύο -γιατί όχι, βρε αδερφέ), άσε το άλλο άτομο στην ησυχία του. Καλά;
Ακόμα και να υπάρχει όμως το ενδεχόμενο ο άλλος να
γουστάρει, δεν είναι πάντα αρκετά τα «προφανή σημάδια» που δίνεις.
Γιατί;
Μα φυσικά, επειδή δεν είναι αρκετά προφανή.
Όχι, το ότι πηγαίνεις συχνά εκεί όπου δουλεύει δεν είναι
σημάδι.
Όχι, το να κάνεις like στις φωτογραφίες του/ης δεν είναι
σημάδι.
Όχι, το να το παίζεις δύσκολος/η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΔΙ.
Grow the fuck up!
Δέξου το ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να ρίξεις τα μούτρα
σου (ανεξαρτήτως φύλου αυτό) και να πεις την αναθεματισμένη ατάκα:
«Γεια, τι κάνεις; Θες να βγούμε;»
Δε θα σου πέσει ο κώλος.
Ο άλλος δεν έχει και πολλές επιλογές: είτε θα
ανταποκριθεί αρνητικά, οπότε θα σταματήσεις να χάνεις το χρόνο σου, ή θα δεχτεί,
οπότε όλα κομπλέ.
Καταπληκτικό; Κοίτα να δεις τι έμαθες και σήμερα…
Συμπέρασμα; Πες αυτό που θες ανεξαρτήτως εγωισμού και της
πιθανότητας απόρριψης. Περισσότερο θα εκτιμήσει κάποιος το να ζητήσεις ευθέως
κάτι, παρά το να περιμένεις να «πιάσει» τα σημάδια.
Επειδή μάλλον εσύ θα πιάσεις κάτι άλλο στο τέλος, και θα
παραπονιέσαι.
Άσε τι μπορεί να λένε φίλοι και γνωστοί: οι γνωστές παπαριές
τύπου «μην είσαι τόσο εύκολος/η», «αστον/η να ψηθεί λίγο», «στείλε μετά από
κανένα μήνα, μη νομίσει ότι γουστάρεις κιόλας»…
Βρε μπαγλαμάδες, αυτό είναι το νόημα! Αλλιώς γιατί
ασχολείται ο άνθρωπος; Αν το άτομο για το οποίο ενδιαφέρεσαι φερθεί μαλακισμένα
αφού δείξεις ουσιαστικά το ενδιαφέρον σου, χέστο!
Θέλει ο άλλος παιχνίδια; Ελεύθερα, τόσος κόσμος
κυκλοφορεί, be my guest! Αλλά όχι με σένα.
Δε θέλεις τέτοια αρνητικότητα στη ζωή σου. Βρες εκείνο
τον κόσμο που θα γουστάρει τον πιο ευθύ λόγο, και δε θα χάσεις.
Till next time…
