Το
τελευταίο διάστημα, ως χώρα, δεν έχουμε και την καλύτερη φήμη διεθνώς.
Ωστόσο, αυτό πρόκειται για άλλο θέμα συζήτησης.
Το θέμα,
εδώ, είναι το να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχουν ακόμη εξαιρέσεις, υπάρχουν ακόμη
άνθρωποι απ᾽ αυτή την χώρα που διαψεύδουν τα κακώς κείμενα που ακούγονται
συνεχώς.
Υπάρχουν
άνθρωποι με μεράκι κι όραμα και που γουστάρουν αυτό που κάνουν. Δεν κλαίγονται,
δεν είναι γνωστοί για την υπέρμετρη φιλοδοξία που πολλοί κουβαλούν. Είναι, όμως,
γνωστοί για το πάθος σε αυτό που κάνουν και για την προσπάθειά τους.
Όχι,
σκοπός τους δεν είναι να αναδειχθούν απ᾽ το υψηλότερο βάθρο, ασχέτως αν
καταφέρνουν και φτάνουν εκεί. Σκοπός τους είναι να γίνουν κάθε φορά καλύτεροι σ᾽
αυτό που κάνουν και να μεταδώσουν αυτό το πείσμα και αυτή τη δύναμη που τους
κινεί.
Γι᾽ αυτούς
τους ανθρώπους μιλάμε. Δε χρειάζεται καν να κάνουμε λόγο ούτε για εκείνους που
ζουν μες στη μιζέρια και τους φταίνε τα πάντα επειδή δεν επιτυγχάνουν κάτι,
ούτε για εκείνους που ζουν μες στη δολιοφθορά για να ανέβουν στα μάτια του
κόσμου.
Μία
τέτοια εξαίρεση αποτελεί ο Έλληνας Michael Paleodimos. Για τον οποίον
τα μέσα ενημέρωσης πήραν φωτιά. Και δικαίως.
Ο Michael είναι
μισός Έλληνας και μισός Αυστραλός απ᾽ τη μεριά της μητέρας του. Ο ίδιος
μεγάλωσε στην Αθήνα και στην ηλικία των 17 ετών ταξίδεψε στο εξωτερικό για
σπουδές. Στο Λονδίνο, συγκεκριμένα, σπούδασε κλινική βιοχημεία.
Ωστόσο,
από μικρή ηλικία είχε στενή σχέση με την φωτογραφία, έχοντας ερείσματα μία
φωτογραφική μηχανή που είχε ο πατέρας του και ένα εργαστήρι φωτογραφίας που
είχε διοργανώσει η δασκάλα του.
Η σχέση
του με τη φωτογραφία συνέχισε να είναι ως χόμπι κατά τη διάρκεια των σπουδών
του. Μάλιστα, είχε αναφέρει πως σε μια χώρα όπως στην Ελλάδα ό,τι καλλιτεχνικό
δεν μπορείς να το δεχτείς ως επάγγελμα, αναγκάζεσαι να το συνεχίσεις ως χόμπι.
Το τέλος
των σπουδών του σηματοδότησε την επιστροφή του στην Ελλάδα, για να εκπληρώσει
τη στρατιωτική του θητεία. Το διάστημα που έμεινε στην Ελλάδα μετά το
τέλος και της θητείας του, έκανε κάποιες φωτογραφίσεις για περιοδικά. Στην
αλλαγή καριέρας συνέβαλε και το γεγονός της κρίσης στις φαρμακευτικές εταιρίες,
όπου μπορούσε να δουλέψει, αλλά δεν υπήρχαν χρήματα.
Σταδιακά,
η φωτογραφία αποτέλεσε αντικείμενο της επαγγελματικής του
καριέρας.
Ώσπου, αποφάσισε να
γυρίσει στο Λονδίνο, βλέποντάς το ως μια ευκαιρία να σταθεί σε μια πιο μεγάλη αγορά.
Ήταν σαν να ξεκινούσε απ᾽ την αρχή. Υπήρχαν κάποιες καλές συνεργασίες κι έτσι
ξεκίνησε και η συνεργασία με γνωστή εταιρία παραγωγής που πρόβαλε εξίσου
γνωστά πρόσωπα.
Εκεί, του
δόθηκε η ευκαιρία να συνειδητοποιήσει ότι το βίντεο και η κινούμενη εικόνα
ήταν εκείνο που το ενδιέφερε πολύ. Η μια συνεργασία έφερε την άλλη και κατέληξε
να συνεργάζεται ακόμη και με μεγάλα ονόματα της φωτογραφίας. Σιγά σιγά μεταφέρθηκε στη
σκηνοθεσία της φωτογραφίας, όντας διευθυντής φωτογραφίας.
Μπορεί να
μην τέλειωσε το διδακτορικό του, αλλά έφτιαξε τη δικιά του εταιρεία παραγωγής,
αφού, προφανώς αυτό ήταν που ήθελε περισσότερο να επιδιώξει.
Εκεί,
γνώρισε τον Μπεν, όπου μαζί του δημιούργησαν την ταινία μικρού μήκους Stutterer,
που τέθηκε ως υποψηφιότητα στα Όσκαρ και χωρίς καν να το περιμένουν, έλαβαν το
χρυσό αγαλματάκι. Επρόκειτο για μια low budget indie ταινία
μικρού μήκους, όπου όλα τα είχαν αναλάβει μόνοι τους. Πράγμα που σημαίνει ότι
ήθελε ιδιαίτερη αφοσίωση και χρόνο.
Ο Michael είναι
μία από τις ζωντανές αποδείξεις ότι αυτά που ονειρεύεσαι μπορούν τελικά να
γίνουν πραγματικότητα.
Κάποιες
φορές αφήνουμε τα πράγματα στην τύχη τους, αλλά εάν δεν σπρώξεις και εσύ τον
εαυτό σου προς τα όρια του σίγουρα δεν θα φανεί κάποιο αποτέλεσμα.
Το νόημα
της επιτυχίας είναι η ευχαρίστηση που νιώθεις εκ των υστέρων και όταν έχει
προηγηθεί αρκετή δουλειά και προσπάθεια για να φτάσεις στην κορυφή.
