Κι αφού πριν λίγες μέρες γιορτάσαμε μετά Βαΐων και κλάδων τη
γυναίκα -λανθασμένα μεν- σαν μια κακή επανάληψη της γιορτής του Αγίου
Βαλεντίνου…
Κι αφού οι άντρες βιάστηκαν να τρέξουν σε ζαχαροπλαστεία
και λουλουδάδικα για να γλυκάνουν λίγο τη σύντροφο, τη σύζυγο, τη μητέρα…
Κι αφού οι φεμινίστριες και οι ακτιβίστριες τσιτσιδώθηκαν
στο Σύνταγμα σε ένα δήθεν «φεμινιστικό κίνημα» που θύμιζε περισσότερο whoreattentionξέσπασμα,
παρά εμπεριείχε τον πολιτικό χρωματισμό που επιβάλλεται να έχει η μέρα…
Επιστροφή στην καθημερινή ζωή και το πραγματικό statementμε το
οποίο έρχεται αντιμέτωπη η γυναίκα 364 μέρες το χρόνο.
Εκ των προτέρων να δηλώσω πως κοροϊδεύω πάσης φύσεως
ιντερνετικά γκρουπάκια ψευτοφεμινιστριών που, πίσω από την οθόνη του υπολογιστή
γίνονται κατινιαριά και σχολιάζουν κάθε διαδικτυακό postπου
αντιβαίνει στα δικαιώματα, στην υπόληψη, την ηθική της γυναίκας ή εξάρει τον
σεξισμό, θεωρώντας πως εκτελούν κοινωνικό έργο και πως έτσι εξαλείφουν τη
φαλλοκρατία από τον χάρτη του δυσλειτουργικού μας κόσμου.
Ποια είναι η στυγερή πραγματικότητα της γυναίκας στο
Ελλαδιστάν πέρα από τις χάντρες και τα κομφετί της 8ης Μαρτίου;
Είναι να μένει με τα διπλώματα ξένων γλωσσών και τα πτυχία
για προσάναμμα επειδή ή δεν μπορούν να την πληρώσουν ανάλογα για αυτά ή επειδή
αποδεικνύεται υπεράνω των αναμενόμενων προσδοκιών του εκάστοτε εργοδότη.
Είναι να εργάζεται σαν μαλάκας αναπτύσσοντας ιδέες,
προοπτικές ενώ πληρώνεται με 1 και 30, ευελπιστώντας να κερδίσει κάπου στο
προσεχές μέλλον την αποδοχή και την αναγνώριση των κόπων της και εν τέλει να
αναρριχάται στη θέση της ο γνωστός του γνωστού, το κομματόσκυλο στον οποίο
επενδύει ο εργοδότης, ή η δεσποινίς «μέση δαχτυλίδι και βυζί 90αρι» που κάνει
καλές πίπες και καταβαραθρώνει την εικόνα της γυναικείας χειραφέτησης, για να
εξασφαλίσει τη θέση της φορώντας μια Mustelavisonγούνα, δώρο για τις υπηρεσίες
της.
Είναι η πραγματικότητα της γυναίκας που δεν είχε τη
δυνατότητα να αποκτήσει κάποια επιμέρους μόρφωση, επειδή έκανε την επιλογή να
δημιουργήσει οικογένεια και να μεγαλώσει τα παιδιά της. Βρισκόμενη, όμως, στην
ανάγκη να στηρίξει το μέλλον των ανθρώπων που έφερε στη ζωή, της ορθώνουν κλειστές
πόρτες γιατί ακουμπά σχεδόν τα σαράντα, και για κάποιον ανεξήγητο λόγο δε
θεωρείται ούτε επαρκής, ούτε παραγωγική. Φτάνει, λοιπόν, να ζητιανεύει στις ουρές
του ΟΑΕΔ για ένα επίδομα του κώλου που ούτε θεϊκή παρέμβαση δεν είναι αρκετή για
να το πάρει.
Είναι ο καθημερινός εφιάλτης χιλιάδων γυναικών που
πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας, είτε ψυχολογικής, είτε σωματικής είτε
ακόμη και λεκτικής και για τις οποίες δεν υπάρχει καμία σωτηρία στον ορίζοντα,
γιατί δεν έχουν τα χρήματα να σπάσουν τον κλοιό της φρίκης. Γιατί οι
εκατοντάδες ΜΚΟ που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια κατά της γυναικείας κακοποίησης
προσφέρουν μη χειροπιαστή υποστήριξη και κοιτάνε να φάνε όσα μπορούν από τα
κονδύλια της Ε.Ε., δημιουργώντας πλαστές χείρες βοηθείας. Γιατί το ίδιο το
κράτος ελληνικού δικαίου τις πετά στον κάδο με τα αποφάγια, χωρίς να παράσχει
έστω ένα ευπρεπές σκαλοπάτι να τις βοηθήσει να ανέβουν λίγο πιο ψηλά στο φως.
Είναι η πραγματικότητα των γυναικών που πέφτουν
καθημερινά θύματα βιασμού και που (όσες τολμήσουν) πηγαίνουν στην Αστυνομία,
για να τις στείλουν λίγο αργότερα σπίτι με την υπόδειξη «θα σας κρατάμε ενήμερη
αν εντοπίσουμε κάτι», αφήνοντάς τες να βρουν την άκρη μόνες τους για το πώς θα
καταφέρουν να ορθοποδήσουν ξανά.
Είναι η πραγματικότητα της καυτής μπίζνας που πνίγει
εκατομμύρια γυναίκες στην άβυσσο του traffickingκαι που το κράτος και τα
όργανα επιβολής εξουσίας κάνουν τα στραβά μάτια, αφήνοντας ελεύθερα τα μεγάλα
κεφάλια διακίνησης γιατί στηρίζουν την οικονομία με τις βρωμοδουλειές τους. Για
να μην αναφέρω πως πολιτικάντηδες διατηρούν ολόκληρες επιχειρήσεις πορνείας -με
άλλου φυσικά το όνομα στο ηγετικό τιμόνι- και η μπατσαρία κάνει τη γερο-τσατσά
πουλώντας μάλιστα και προστασία.
Κι ύστερα βγαίνουν όλες αυτές οι τύπισσες που έχουν
διαβάσει πέντε αράδες από Μποβουάρ και Γκόλντμαν να καταδικάσουν τη γυναίκα που
δεν ορθώνει το κεφάλι, που σπάει και που γίνεται συναισθηματικά εξαρτημένη. Δεν
καταλαβαίνουν πως αυτό το συναισθηματικό της καταφύγιο είναι η μόνη λύση για να
μη σαλτάρει, έστω κι αν δεν έχει υγιείς βάσεις. Δεν καταλαβαίνουν πως είναι
άνθρωπος και φοβάται και πως αν είχε επιλογή θα την είχε ήδη καβαλήσει και θα
είχε χαθεί, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο.
«Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να δει και να καταλάβει στον
άλλο κάτι που ο ίδιος δεν έχει βιώσει» γράφτηκε κάπου πολύ σωστά.
Είναι σύνηθες φαινόμενο σαν άνθρωποι να αγγίζουμε μόνο
την επιφάνεια, να κράζουμε τα κακώς κείμενα και να διαδηλώνουμε για ιδεαλισμούς
που μας ακουμπάνε μόνο τη στιγμή που τα δημοσιογραφικά φλας αστράφτουν και η
κάμερα γράφει.
Δεν περιμένω να αλλάξει αυτή η νοοτροπία. Είναι κομμάτι της
απαιδευσιάς μας, της φιλαρέσκειας και του κοινωνικού φαίνεσθαι. Δεν περιμένω επίσης
καμία εκ βάθρων αλλαγή σε όσα εν συντομία παρουσιάσθηκαν πιο πάνω.
Το μόνο στο οποίο ελπίζω είναι πως κάποια μέρα η
γυναικεία ενότητα και αλληλεγγύη θα είναι πιο ουσιαστικές, πιο ανθρώπινες και
πιο αληθινές. Ελπίζω στον καιρό που δε θα μας χρειάζεται μια Παγκόσμια Ημέρα
για να υπενθυμίζονται τα δικαιώματά μας και η παρουσία μας στον κόσμο.
Ελπίζω στη μέρα που θα ξεκινήσουμε να γράφουμε τη δική μας
σύγχρονη ιστορία και θέλω να πιστεύω πως αυτός ο καιρός δε θα αργήσει πολύ να
έρθει.
Αρκεί να καταλάβουμε πως είμαστε μόνες εναντίον όλων και
να μη λυγίσουμε.
Αρκεί να καταλάβουμε πως δε μας χωρίζουν πράγματα, παρά
μόνο μας ενώνουν και να δουλέψουμε πάνω σε αυτά χωρίς να κοιτάμε να βγάλουμε το
μάτι της διπλανής.
Αρκεί να χωρέσουμε καλά στο κεφάλι μας πως ο ήρωας που θα
μας σώσει είμαστε εμείς οι ίδιες.
Αρκεί να δρούμε σαν ενότητα. Όχι σαν μονάδες.
«Μια γυναίκα όλα τα μπορεί» δε λένε; Φανταστείτε τι μπορούν να κάνουν πολλές μαζί.
