Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, είμαστε
στη θαλπωρή του σπιτιού και της οικογένειας μας κάνοντας πράγματα τα οποία μας ευχαριστούν.
Ξεκουραζόμαστε, βγαίνουμε, συναντούμε φίλους κι αγαπημένα μας πρόσωπα.
Λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος όμως,
στεκόμαστε. Σκεφτόμαστε το χρόνο που πέρασε και, στην πραγματικότητα, σκεφτόμαστε
μόνο όσα μας πήρε κι όχι όσα μας προσέφερε. Γιατί όσα μας προσφέρει ο παλιός ο
χρόνος και κάθε παλιός χρόνος πριν απ’ αυτόν, τα θεωρούμε δεδομένα.
Ας κάνουμε μία παύση λοιπόν των
ευχών που θα θέλαμε να πραγματοποιηθούν με τον νέο χρόνο κι ας ευχαριστήσουμε
τον χρόνο που φτάνει στο τέλος του για μερικά πράγματα.
Αγαπητό 2016,
Μπορεί να θέρισες άπειρο κόσμο,
και δε μιλάω μόνο γι αυτούς της καλλιτεχνικής σκηνής ή γενικότερα διάσημους,
αλλά και για εκείνους που έχασαν την πατρίδα, τη ζωή τους και ψάχνουν κάπου
αλλού μία καλύτερη τύχη. Εγώ όμως, σ’ ευχαριστώ που έχω ακόμα τη ζωή μου, την
πατρίδα μου και την οικογένεια μου.
Σ’ ευχαριστώ που έχω την υγεία
μου, τη στιγμή που κάποιοι άλλοι στον κόσμο υποφέρουν από ανίατες ασθένειες ή
αφήνουν την τελευταία τους πνοή. Σ’ ευχαριστώ για το φαγητό που είχα φέτος στο
τραπέζι μου, τη στιγμή που υπάρχουν παιδιά που κυριολεκτικά πεθαίνουν της
πείνας.
Μπορεί την υγεία μου και το
φαγητό μου να μην τα οφείλω σε σένα αλλά στην οικογένεια μου, που δουλεύει
αδιάκοπα για να με μεγαλώσει, αλλά υπάρχει κόσμος εκεί έξω που κάνει όλα αυτά
και δεν μπορεί ούτε γάλα ν’ αγοράσει στα παιδιά του.
Σ’ ευχαριστώ για το κουράγιο που
έδωσες στην οικογένεια μου και παρ’ όλες τις δυσκολίες συνεχίζει ακάθεκτη για
χάρη όλων μας. Σ’ ευχαριστώ για τη στέγη που έχω πάνω από το κεφάλι μου, τη
στιγμή που αυτές τις άγιες και παγωμένες μέρες υπάρχει τόσος κόσμος εκεί έξω
που κοιμάται σε παγκάκια και σε εγκαταλελειμμένα σπίτια.
Σ’ ευχαριστώ που έχω γύρω μου
τόσο κόσμο που μ’ αγαπάει και με στηρίζει, τη στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι που
δεν έχουν κανέναν στον κόσμο και παλεύουν μόνοι για να βρουν το πού ανήκουν.
Σ’ ευχαριστώ, γιατί κάθε μέρα είναι
ένα δώρο κι όχι ένα δοσμένο δικαίωμα. Και κάθε μέρα που ανοίγω τα μάτια κι
αναπνέω, είναι μία μέρα που αξίζει ν’ αδράξω.
Πολλές φορές, ξεχνάμε να
ευχαριστήσουμε για όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα, κι όμως δεν είναι. Υπήρξαν
και υπάρχουν άνθρωποι που έχτισαν μία ζωή για μας από το μηδέν και δε θα τους
γνωρίσουμε ποτέ. Κι όλοι αυτοί ανήκουν στον κάθε παλιό χρόνο που τόσο πολύ
θέλουμε να φύγει από πάνω μας.
Εφόσον κοντοζυγώνει η στιγμή που
θα αποχαιρετήσουμε το 2016, ας δείξουμε για μία φορά ευγνωμοσύνη στον παλιό χρόνο
για όλα αυτά που κάποιοι σ’ αυτόν τον κόσμο δεν έχουν και θα μπορούσε ο καθένας
από εμάς να βρίσκεται στη θέση του.
Αλλά δεν είναι.
