Φίλοι μου,
Με λένε
Ουρκ κι είμαι ένα απ᾽ τα παλιότερα ξωτικά του Άγιου Βασίλη (Άγιος, μη χέσω,
τέλος πάντων).
Εδώ και
μερικές χιλιάδες χρόνια δουλεύω με σύμβαση αορίστου χρόνου, χωρίς σοβαρή
ασφάλιση, στο εργαστήριο παιχνιδιών, κρατώντας τα χαρτιά της εφορίας,
ανανεώνοντας τα συμβόλαια με την Coca-Cola και παίρνοντας αμέτρητα ηρεμιστικά για
να μπλοκάρω την αέναη χαζoμάρα που χτυπάει αλύπητα τα υπόλοιπα ξωτικά.
Καθώς
γράφω αυτές τις γραμμές με πνίγει η αδικία, η αηδία και το βαρύ άρωμα από γλυκά
(όχι άλλη κανέλα, δεν αντέχω άλλη κανέλα!) που φτιάχνει κάθε χρόνο τέτοιες
μέρες η κυρά του (αυτή είναι καλή, τουλάχιστον μου φέρνει tavor), και τον φορτώνει με θερμίδες
και του βουλώνει τις αρτηρίες.
Αλλά ο
άτιμος, εκεί! Χαϊλάντερ!
Με μεγάλο
πόνο και διακινδυνεύοντας να χάσω την «πολυπόθητη» θέση μου στη γραμμή
παραγωγής του χοντρού αλήτη απ’ την παγωμένη -κακό χρόνο να’ χει- Καισαρεία (μα
τι σκατά όνομα είναι αυτό; Ούτε σαλάτες να βγάζαμε!) σας γράφω μερικά απ’ τα
παράπονά μου, αν και ξέρω ότι κι εσείς τέτοιοι είστε τρελαμένοι μ’ αυτή την
αχαρακτήριστα γελοία παρέλαση λαμπακίων, χιλιοπαιγμένων τραγουδιών του George Michael και χοληστερίνης.
Από πού
να πρωταρχίσω; Απ᾽ τον ίδιο το χοντρό; Που 364 ημέρες κάθεται και παίζει Call of Duty και
ξύνει το μούσι του στο οποίο κρύβει άνετα καμιά τριανταριά μελομακάρονα (πού
νομίζατε ότι τα βάζει την Πρωτοχρονιά; Έχει μήπως τσάντα;);
Που έχει
κάνει η πολυθρόνα του γούβα απ’ το βάρος, και κάθε χρόνο πρέπει να της κάνουμε
βιολογικό καθαρισμό;
Άντε,
αυτός δικαιολογείται. Το σοκ που παθαίνει κάθε Δεκέμβρη που πρέπει να επιβλέψει
τους άλλους τους άχρηστους στο εργαστήρι, μαζί με τα G που
τρώει απ’ το έλκηθρο την Πρωτοχρονιά, κάπως δικαιολογούν το μισθό του (μαύρα
όλα, ε;).
Αλλά οι
άλλοι; Οι χαζοχαρούμενοι αυτιάδες που όλο τραγουδάνε και μου έχουν κάνει το
συκώτι τρία νούμερα παραπάνω; Τουλάχιστον αλλάξτε ρεπερτόριο, ή καταλάβετε
επιτέλους πως τη φωνή της Mariah Carey δεν την έχει πλέον ούτε η Mariah Carey!
Δηλαδή, all I want for Christmas, is να σκάσετε! Πάμε
παρακάτω…
Εκτός απ’
τα βλαμμένα ξωτικά, που αν δεν είχαν αυτή τη δουλειά (λέμε τώρα) θα έκαναν τη
διακόσμηση σε κανά εμπορικό κέντρο, είναι φυσικά κι οι τάρανδοι… Αγαπημένες
μορφές οι τάρανδοι!
Δε
θυμάμαι πόσοι είναι. Ούτε ο χοντρός θυμάται πόσοι είναι!
Αν δεν
ήταν μερικά φρέσκα ξωτικά που τρώνε το μανίκι του ταΐσματος, του ποτίσματος και
του ξεσκατίσματος (been there, done that, είναι μία αηδία και μισή), θα σας
έλεγα εγώ πόσο καθαροί κι όμορφοι θα ήταν για να τραβήξουν το χρέπι, εεε, το
έλκηθρο εννοώ, του πολυαγαπημένου.
Οι
περισσότεροι είναι απλά βλάκες. Ο μπροστινός όμως, με τη μυτόγκα, είναι
ξεχωριστή περίπτωση βλάκα. Άμα πάρει μπρος, δε σταματάει με τίποτα. Ουγκ!
Είναι
βεντέτα και δε μιλάει με τους άλλους ταράνδους. Θέλει το δικό του παχνί να έχει
λαμπάκια από πάνω, σαν καμαρίνι. Κάποια στιγμή θα ζητήσει κι αμπιγιέζ, το
πυρότουβλο!
Επίσης,
είναι ψυχοπαθής και αρνείται πεισματικά να πάρει τα χάπια του.
Βλέπετε,
πριν κάτι χρόνια, είχε πάθει κρίση πανικού λόγω θεμάτων απόδοσης πάνω απ’ το
Έβερεστ.
Είχε
ταχυπαλμίες, η μύτη του αναβόσβηνε σαν φάρος από περιπολικό, το έλκηθρο έχασε
ύψος απότομα, πύρωσε απ’ την τριβή της ατμόσφαιρας κι ο κόσμος κοντά εκεί
νόμιζε πως οι εξωγήινοι θεώρησαν καλό να μας επισκεφτούν Πρωτοχρονιά! Πώς δε
στούκαρε σε τίποτα βράχια ο ηλίθιος, ένας Θεός ξέρει!
Και
φυσικά, εσείς… Ξεχνιέστε, βρε, εσείς;
Οι
αγαπημένοι μου θνητοί. Οι τόσο ευαίσθητοι, οι τόσο καλόκαρδοι, οι τόσο πρόθυμοι
να βοηθήσετε και να συνεισφέρετε… για δέκα μέρες το χρόνο!
Τι σας
πιάνει αυτές τις μέρες, δεν μπορώ να καταλάβω. Μήπως είναι τα τραγούδια, μήπως
είναι οι διαφημίσεις με τα κόκκινα φορτηγά που είναι στολισμένα σαν επιτάφιοι;
Μήπως
είναι που όλοι μπαίνουν σε mood φιλανθρωπίας, και πρέπει κι εσείς να
βάλετε το χέρι στην τσέπη, αλλιώς «τι θα πει ο κόσμος», ε;
Μπράβο,
κερδίσατε. Είστε μέσα στη μόδα.
Ο κόσμος
μαγικά άλλαξε, τα παιδάκια στις διαφημίσεις χαμογελάνε, ο χοντρός χαμογελάει, ο
τύπος στη γωνία του δρόμου που, άγνωστο αν θα βγάλει τον χειμώνα, χαμογελάει.
Κοιτάξτε,
ρε, να προσφέρετε και τις άλλες μέρες του χρόνου κι αφήστε στην άκρη τα
Χριστούγεννα!
Κοιτάξτε
ν᾽ αλλάξετε τους εαυτούς σας προς το καλύτερο, χωρίς να είναι στολισμένοι οι
δρόμοι και τα μαγαζιά. Κοιτάξτε να φτιάξετε τον κόσμο, ώστε να μην υπάρχει
άνθρωπος έξω στο κρύο. Κοιτάξτε να ταΐσετε τα αδέσποτα.
Κοιτάξτε
να υπάρχει κόσμος και την επόμενη χρονιά, για να μη χάσουμε κι εμείς τη δουλειά
μας, ε!
Και πάνω
απ’ όλα, κοιτάξτε να κάνετε εσείς τα παιδιά να χαμογελάνε, κι όχι ο χοντρός.
Και του
χρόνου, άνθρωποι! Καλές καρδιές, όχι καλά Χριστούγεννα.
