Δεν μπορώ να καταλάβω τι
ζόρια τραβάει ο κόσμος με τους ομοφυλόφιλους. Ναι ok, η ελληνική κοινωνία ποτέ
δεν ήταν απʾ τις πιο απελευθερωμένες σε πολλά θέματα. Ό,τι είναι διαφορετικό, είναι
και λάθος. Αλλά αυτό το πράγμα καταντάει αηδία. Εδώ, σου λέει, αντιδρά ο κόσμος
με το σύμφωνο συμβίωσης γιατί, λέει, «νομιμοποιείται» η ομοφυλοφιλία.
Θυμάμαι, κάποια στιγμή ένας
φίλος φίλης, μου είπε μʾ ένοχο και διστακτικό ύφος πως είναι γκέι και
σοκαρίστηκε επειδή «το πήρα πολύ ψύχραιμα». Φαντάσου τι αντιδράσεις έχει δει το
παιδί για να περιμένει νʾ αντιδράσω σαν την Ελένη Λουκά που βλέπει τον Ρουβά με
φούστα. Μου είπε μάλιστα πως έχασε πολλούς φίλους εξαιτίας αυτού, και πως οι
άντρες είναι αυτοί που αντιδρούν πιο έντονα.
Το χειρότερο, όμως, είναι πως
αν ξεκινήσεις σχετική κουβέντα, το παίζουν άνετοι, και καλά δεν έχουν πρόβλημα
με τους ομοφυλόφιλους, ότι είναι επιλογή τους και πάει λέγοντας. Βέβαια, στις περισσότερες
περιπτώσεις γίνεται σαφής διαχωρισμός μεταξύ των γκέι και των λεσβιών. Και
είναι λογικό.
Ποιος «γνήσιος αρσενικός» θα
κάτσει να δει τσόντα με γκέι για να φτιαχτεί; Βάλʾ τους, όμως, καμία με λεσβίες
να σου πω εγώ τι έχει να γίνει. Κι αν τους πεις ότι είναι ομοφοβικοί σου
απαντάνε «το γυναικείο σώμα είναι πιο όμορφο απʾ τʾ αντρικό». Για σένα μανούλα
μου! Για τον Γιώργο που του αρέσει ο Μάκης, το αντρικό σώμα τον φτιάχνει, πώς
να το κάνουμε;
Το πιο δημοφιλές επιχείρημα
είναι «στο κρεβάτι τους ας κάνουν ό,τι θέλουν». Τουτέστιν, δεν έχω πρόβλημα με
τους ομοφυλόφιλους, αρκεί να είναι ομοφυλόφιλοι μόνο μέσα στο σπίτι τους. Κι
εγώ δεν έχω πρόβλημα με τους μαλάκες, αν είναι μαλάκες μόνο μέσα στο σπίτι τους
άλλα είναι και έξω απʾ αυτό.
Πιο χαζό επιχείρημα δεν έχω
ακούσει. Ζητάς απʾ τον άλλο να είναι ο εαυτός του μόνο πίσω απʾ τις κλειστές
πόρτες και μετά αναρωτιέσαι γιατί σαν κοινωνία είμαστε δέκα χρόνια πίσω.
Δηλαδή σʾ ενοχλεί να
περπατάνε χέρι-χέρι δύο ομοφυλόφιλοι, αλλά δε σ’ ενοχλεί ο Γιάννης κι η Σούλα
που κάθονται στο πίσω τραπέζι και κοντεύουν να παρθούν πάνω στον εσπρέσο. Το
πρώτο είναι πρόστυχο ενώ το δεύτερο δεν είναι. Κοινώς, δύο μέτρα και δύο
σταθμά.
Φυσικά υπάρχουν πάντα κι
αυτοί που τονίζουν πως δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους και
συνεχίζουν τη φράση «το παιδί μου να μην γίνει μόνο». Πραγματικά δεν ξέρω από
πού να το πιάσω. Δηλαδή δε σε πειράζει να γίνει κωλόπαιδο, φασιστόμουτρο,
ρατσιστής, αρκεί να μην είναι γκέι. Εντάξει δε λέω, είναι κι αυτό μια άποψη.
Ή το άλλο το κορυφαίο «το
παιδί μου εμένα, αποκλείεται να βγει γκέι (ή λεσβία αντίστοιχα). Θα τʾ αναθρέψω
σωστά». Μάλιστα. Δηλαδή πιστεύεις πως όσοι κι όσες είναι ομοφυλόφιλοι δεν έχουν
μεγαλώσει με σωστές αξίες. Ναι σωστά. Γιατί είναι θέμα χαρακτήρα και βάσεων η
γενετήσια ορμή του καθένα. Βλέπουμε και αυτούς που μεγάλωσαν «σωστά» τι κάνουν.
Το παιδί σου θα κάνει αυτό
που νιώθει όπως και να το μεγαλώσεις. Εκεί που τραβάει θα πάει, είτε του πάρεις
δώρο αυτοκινητάκια είτε του πάρεις δώρο Barbie, αν θέλει τον Μπάμπη δε θα
αλλάξει κάτι. Σταμάτα να χρησιμοποιείς δικαιολογίες της πεντάρας και δες την
πραγματικότητα.
Ο ρατσισμός έχει πολλές
μορφές και μία από αυτές είναι και η ομοφοβία. Το πώς φτιάχνεται ο καθένας
είναι δική του υπόθεση και δεν είσαι σε θέση να το κατακρίνεις. Κοίτα εκεί να
κάνεις λίγο καλύτερο τον εαυτό σου κι άσε τα ηλίθια επιχειρήματα για να κρύψεις
τον τρόμο σου για το διαφορετικό.
Άσε την κριτική και πιάσε την
αυτοκριτική.
