Στο σχολείο μας έμαθαν στο μάθημα της φυσικής, ένα βασικό
θεώρημα στο κεφάλαιο μαγνήτες, ότι «τα ετερώνυμα έλκονται και τα ομώνυμα
απωθούνται». Επανειλημμένες μελέτες έδειξαν ότι ο νόμος αυτός αποδεικνύεται
αληθής μόνο στη φυσική.
Η έκφραση αυτή αποτελεί μια κοινωνική αντίληψη, η οποία
δεν ισχύει στην πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι τείνουμε να ελκόμαστε από
άτομα που είναι σχεδόν όμοια με μας.
Ποτέ δεν περίμενα έρωτες με την πρώτη ματιά κι άλλα
τέτοια γλυκανάλατα. Η ζωή είναι πολύ σκληρή, σαν στίβος, για να αφήνεις
περιθώρια σε συναισθηματισμούς. Όταν παλεύεις, δεν μπορείς να είσαι, πόσο
μάλλον να φαίνεσαι, ευάλωτος και τρυφερός.
Αλλά, για μια ακόμη φορά, όταν νομίζουμε ότι έχουμε βρει
τη χρυσή τομή στη ζωούλα μας, έχουμε κάνει τα τέλεια σχεδιάκια μας και είναι
όλα κομπλέ, κάποιος Άλλος κάπου εκεί έξω, βασικά ξεκαρδίζεται στα γέλια.
Δυο άγνωστοι, στη μέση του πουθενά! Μόλις έχω φτάσει στην
Αγγλία για συνέχιση των σπουδών μου. Εσύ, Έλληνας καθηγητής στη σχολή που μόλις
με δέχτηκαν να εκπονήσω την διατριβή μου σε θέμα ίδιο με την έρευνα σου. Νέος,
επιτυχημένος, αρρενωπός, απο αυτούς που μου τη σπάει η αυτοκυριαρχία τους. Με
αυτο το γελάκι του νάρκισσου που σε κοιτάει σαν να σε έχουν σε αξονικό
τομογράφο.
Στην αρχή δεν το κατάλαβα. Νόμιζα ότι οι ερωτήσεις σου,
διερευνητικού τύπου, έχουν καθαρά επαγγελματικό ενδιαφέρον. Παραξενεύτηκες όταν
άρχισα να ρωτώ και εγώ. Σε κοιτούσα και ήξερα ποια θα ήταν η επόμενη κίνηση
σου. Δεν έδωσα σημασία. Απλά προβλέψιμος είπα μέσα μου.
Συνάντηση δεύτερη, στο γυμναστήριο της σχολής. Αποφασίζω
να συνεχίσω τα μαθήματα αυτοάμυνας που είχα ξεκινήσει, καιρό πριν. Και είσαι
εκεί, σύμπτωση τρελή λέω πάλι. Οι κινήσεις, η τακτική σου, η αυστηρότητα στα
χτυπήματα σου μου θυμίζουν πολύ «εγώ». Είμαστε άτομα κοντά στην ηλικία,
παρόμοιου μορφωτικού επιπέδου, ίδιας εθνικότητας. «Φυσικά, αυτό θα είναι που
μας τραβάει», σκέφτηκα. Άλλωστε ποτέ δεν ήθελα τα «άγνωστα μέρη» και επέλεγα συντρόφους
περίπου ίδιους, όχι μακριά απο τα ενδιαφέροντά μου.
Στη δουλειά συνεργαζόμαστε άψογα, με την ίδια σύνεση και
τακτικότητα που διέπει και τους δύο. Εργασιομανείς και τελειομανείς. Πάνω κάτω
ίδιες επιλογές έχουμε και σε ενδιαφέροντα όπως η μουσική, το θέατρο, τα
ταξίδια.Το πιο κουλό απ’ όλα είναι πως έχουμε γεννηθεί ίδια μέρα. Τρομακτικό,
αλλά κάπως έτσι, αρχίζει να μου αρέσει όλο αυτό και ξεκινά ένα ανελέητο
ορμονικό ταξίδι, όποτε κι όπου κι αν συναντιόμαστε. Στη σχολή, στο γραφείο σου,
στο γυμναστήριο, στο καφέ που «τυχαία» βρισκόμαστε.
Πάντα ήμουν της άποψης ότι δεν θα έκανα έρωτα με κάποιον
χωρίς να τον γνωρίζω καλά. Ότι ποτέ δε θα έμπλεκα με κάποιον που θα είχα
ταυτόχρονα επαγγελματική σχέση μαζί του. Και ναι, το κατέρριψα και το πάντα και
το ποτέ μαζί σου. Νομίζω ότι σε ξέρω χρόνια, φερμένοι ίσως απο επεισόδιο άλλης
ζωής. Σαν δύο πρωταγωνιστές σε ένα έργο που δεν έπεσαν ποτέ οι τίτλοι τέλους.
Είχαμε εκκρεμότητα εμείς οι δύο που έπρεπε να μπει στη
θέση της. Μια εκκρεμότητα που με τράβηξε σαν μαγνήτης κοντά σου. Εδώ έρχομαι να
θυμηθώ έναν άλλο νόμο της φυσικής περί της έλξης των ομοίων. Τα όμοια έλκονται
και αυτή η έλξη είναι σαν θύελλα. Τόσο δυνατή και τόσο οικεία, σαν να σε
περίμενε εκεί απο πάντα.
Κάπου εκεί λοιπόν, πάνω στο ωραίο και το ιδανικό αρχίζουν
τα δύσκολα. Γιατί δύο ομώνυμες προσωπικότητες επιθυμούν και κυνηγούν τα ίδια
πράγματα. Είναι σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Κινούνται πάνω στον ίδιο άξονα
αξιών. Και όταν στο παιχνίδι μπαίνει η παράμετρος της ηθικής, τότε κανείς δεν
μπορεί να κάνει πίσω.
Μέσα στη δίνη της αγκαλιάς σου, αυτής της, γνωστής απο
πάντα, μυρωδιάς στο πίσω μέρος του λαιμού σου, δεν σκέφτηκα εγώ η ανόητη, πως
όλο αυτό αντιβαίνει στους κανόνες της επαγγελματικής δεοντολογίας. Δεν
φαντάστηκα πως ίσως η επιλογή μας να ήταν προσωπική καταστροφή μιας
σταδιοδρομίας, μιας ζωής που με κόπο αποκτήθηκε.
Απο τη στιγμή που τέθηκε σαν θέμα στο τραπέζι των λίγων
συζητήσεων που προλάβαμε να κάνουμε, ήξερα καλά πως είχε τελειώσει. «Είναι
ζήτημα ηθικής» είπες, και ήταν σαν να μου πέρασε ηλεκτρικό ρεύμα το σώμα. Εγώ
ανήθικη… Ποτέ! Ήξερα καλά πως ένιωθες, ήξερα καλά τι σκεφτόσουν. Επίσης
γνώριζα ότι, στο βωμό της αξιοσύνης και της καθαρότητας του χαρακτήρα σου, δε
θα θυσίαζες τίποτα. Όπως κι εγώ!
Με μπαζωμένο το συναίσθημα, είπα αντίο σε σένα, alter ego
μου, ομοούσια ψυχή μου. Τόσο λίγο αντέχουν το μαγνητισμό τα ομώνυμα, γιατί αν
μείνουν λίγο παραπάνω θα καούν. Ας είναι λοιπόν, θα πιω σε αυτό το τόσο λίγο
που τόσο πολύ ένιωσα!
