Φόβος! Διαμορφώνει τις ζωές μας,
γιατί αυτός καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις επιλογές μας. Και η ζωή μας είναι το
αποτέλεσμα των επιλογών μας. Ο φόβος είναι εκείνη η δύναμη που μας αποτρέπει
από την ώθησή μας να πάμε μπροστά, να τολμήσουμε, να ρισκάρουμε, να παλέψουμε,
να νικήσουμε.
Είναι ενδιάθετος σε όλα τα ανθρώπινα όντα και σίγουρα η παντελής
έλλειψή του θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην αποτυχία επιβίωσης. Άλλωστε είναι
γνωστό, πως το ένστικτο του φόβου, κάνει όλα τα ζώα, από το πιο απλό ως το πιο
πολυδιάστατο, τον άνθρωπο, να αναπτύσσουν μηχανισμούς άμυνας προκειμένου να
προστατευτούν από τους επικείμενους εχθρούς τους και άρα να επιβιώσουν.
Κι ενώ σ’ αυτό το βαθμό συντελεί
στη διατήρηση της ζωής, όταν γίνεται μόνιμος σε κάθε έκφανσή της, τότε την
καταδυναστεύει και τη ροκανίζει.
Φοβόμαστε αν θα μας αποδεχτούν οι άλλοι γι’ αυτό αμυνόμαστε και
δεν τους αφήνουμε να δουν ποιοι πραγματικά είμαστε. Φοβόμαστε ότι δε μπορούμε
ν’ ανταποκριθούμε στις προσδοκίες που οι άλλοι έχουν θέσει για μας, όμως
ακριβώς αυτό είναι που μας φρενάρει από το να φτάσουμε στην επιτυχία.
Ίσως τελικά, βαθιά μέσα μας
ανησυχούμε πως αν αποτύχουμε στα πρέπει που μας έχουν επιβληθεί θα
απογοητεύσουμε ουσιαστικά τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ο φόβος είναι δύναμη. Μια δύναμη που συνεχώς θεριεύει. Ένας αέναος
κύκλος όπου μια μικρή φοβία συναντά την επόμενη, κι αυτή με τη σειρά της την
επόμενη, ώστε πλέον φτάνει στο σημείο να γίνει τόσο ισχυρή που είναι δύσκολο να
καταπολεμηθεί.
Κι όπως κάθε δύναμη, προκειμένου
να εξουδετερωθεί, σύμφωνα και με τους νόμους της φυσικής πρέπει ν’ ασκηθεί μια
ίση κι αντίθετη δύναμη: της πίστης, του θάρρους, της αποφασιστικότητας, της
θέλησης και τελικά η δύναμη για ζωή. Όταν η συνισταμένη τους γίνει μεγαλύτερη
από αυτήν του φόβου, τότε ο φόβος υπερνικάται και η μόνη δύναμη που ασκείται
πλέον είναι αυτή της ζωής.
Ζούμε εγκλωβισμένοι στις φυλακές που οι ίδιοι έχουμε χτίσει για
τους εαυτούς μας. Κάποια στιγμή πρέπει να βρούμε το θάρρος να σπάσουμε τα δεσμά
που μας κρατάνε καταχωνιασμένους σε σκοτεινά μπουντρούμια υπό τη σκιά του φόβου
μας.
Τα νήματα της ζωής μας μπορούμε και πρέπει να τα κινούμε εμείς.
Αλλιώς γινόμαστε μαριονέτες που παίζουν σε μια παράσταση για την οποία έχει ήδη
γραφτεί το σενάριο. Ίσως είναι και βολικό αυτό. Γιατί όταν κάτι στραβώσει, θα
τα αποδώσουμε όλα στη μοίρα, στο πεπρωμένο, στην κακιά στιγμή, εθελοτυφλώντας
για την αποκλειστική ευθύνη που φέρουμε για τη διαμόρφωση της ζωής μας. Όμως,
στην πραγματικότητα, μέσα μας πονάει πιο πολύ. Το λάθος, όταν δεν είναι από
επιλογή μας.
Η άσχημη κατάληξη γιατί δεν
ήμασταν αρκετά θαρραλέοι ώστε να κάνουμε αυτό που πραγματικά γουστάραμε, χωρίς
πρώτα να οργανώσουμε μια λίστα με τα συν και τα πλην. Χωρίς να εξετάσουμε
ενδελεχώς που θα μας βγάλει και ύστερα να πείσουμε τον εαυτό μας να κάτσει στ’
αυγά του γιατί «καλά είναι κι εδώ μωρέ».
Όχι. Δεν είναι καλά.
Κι αν ακούσουμε την εσωτερική
φωνή, εκείνη που έχουμε θάψει βαθιά μέσα μας και την αφήσουμε να μας μιλήσει,
θα δούμε ότι θα μας οδηγήσει σωστά. Ή και λάθος να μας οδηγήσει, στην τελική θα
κοιμόμαστε καλά χωρίς να μας βουλιάζει το βάρος απʾ τα απωθημένα μας.
Γιατί πρέπει να βάζουμε λουκέτο στα όνειρά μας και να σκεφτόμαστε
συνεχώς τι θα γινόταν αν; Γιατί πολύ απλά να μην το τολμάμε για να δούμε; Γιατί
φοβόμαστε τι θα συμβεί με όσα θέλουμε να κάνουμε και δε φοβόμαστε για το πώς θα
είναι η ζωή μας όταν δε θα έχουμε κάνει όλα αυτά που θέλουμε επειδή φοβόμασταν;
