Η Μαρία βηματίζει πάνω-κάτω στο
σαλόνι της, σαν λιοντάρι στο κλουβί, με βήμα νευρικό. Ανάβει το ένα τσιγάρο
πάνω στο άλλο και, για μια ακόμα φορά, τα έχει βάλει με τον εαυτό της.
Φωνάζει δυνατά να εκτονωθεί, μα
οι ήχοι της ροκ που παίζουν δυνατά πνίγουν τη φωνή της. Καλύτερα να της βάλουν
χέρι οι γείτονες για τη μουσική, παρά να την περάσουν για παράφρονα με τις
κραυγές της. Παλεύει με τον εαυτό της και χάνει ξανά.
Η σχέση της με τον Γιώργο κι
η εξάρτηση της από αυτόν, ξανά στο μικροσκόπιο του μυαλού της. Απορεί με τον
εαυτό της γιατί τον ανέχεται, όταν της κάνει τόσο κακό.
Τον αφήνει να της περιορίζει τις
προσωπικές της ελευθερίες, να μην έχει φίλες, να μη βγαίνει από το σπίτι, να,
να, να… ατέλειωτος ο κατάλογος . Να της μιλάει υποτιμητικά και να ικανοποιεί τα
αρρωστημένα βίτσια του στο κορμί και την ψυχή της. Σχέση εξουσίας, όπου η ίδια
οφείλει να είναι υποταγμένη.
Εκείνος με το σαρδόνιο χαμόγελο
του κυρίαρχου, πότε-πότε της πετάει ψίχουλα στοργής κι έπειτα πάλι τη σπρώχνει
στα όρια της. Αποδομεί κάθε κομμάτι του εαυτού της, καταπατά κάθε όριο
ανθρώπινης αξιοπρέπειας και συνεχίζει ακάθεκτος.
Ω, όλα αυτά τα ξέρει και τα
βλέπει. Το χειρότερο; Τα επιτρέπει. Υποτάσσεται. Θέλει κι άλλο, να δει ως πού
θα αντέξει. Είναι ερωτευμένη μαζί του; Δεν ξέρει να απαντήσει με σιγουριά.
Άλλωστε θα μπορούσε να είναι
ερωτευμένη με έναν άνθρωπο γλοιώδη; Που ο χαρακτήρας του είναι χειρότερος από
την εμφάνισή του; Που τη βρίσκει όταν την ταπεινώνει με κάθε τρόπο, ενώ εκείνη
κάνει ό,τι μπορεί για να τον ευχαριστήσει;
Ποιος φόβος, ποια έξη την κρατάει
κοντά του;
Πρέπει να σπάσει αυτά τα δεσμά,
χάνει πλέον το μυαλό της. Εκεί που της είναι απαραίτητος σαν οξυγόνο, εκεί
κάνει τις πιο παρανοϊκές σκέψεις, να τον σκοτώσει, να λυτρωθεί. Δεν υπάρχει
άλλος τρόπος να ξεφύγει.
Πόσες φορές το έχει φανταστεί,
την ώρα που τον βλέπει να κοιμάται ανυποψίαστος δίπλα της. Βαυκαλίζεται με
διάφορα σενάρια δολοφονίας, να τον καταστρέψει, να τον εκμηδενίσει. Μια ευχαρίστηση
την κυριεύει όταν φαντάζεται να τον λιώνει σαν σκουλήκι κάτω από την μπότα της.
Δεν είναι δύσκολο… αλλά την ώρα
που σηκώνει το χέρι της, αντί να τον χτυπήσει, του χαϊδεύει τα μαλλιά και τον
φιλάει, τρέμοντας μην τυχόν και τον ξυπνήσει. Έπειτα γυρνάει απ’ την άλλη
πλευρά με ένα πικρό χαμόγελο.
Οι φίλοι της, οι ελάχιστοι που
της έχουν απομείνει, πλέον έχουν αποδεχτεί την κατάσταση, όσο κι αν απορούν
γιατί συνεχίζει να δέχεται αυτή την κατάσταση. Την ακούν να αδειάζει από τα
καθημερινά της παθήματα. Εκπλήσσονται από την διαύγεια της. Γνωρίζει ότι είναι
δέσμια σ’ ένα πάθος παράλογο και σκοτεινό κι όμως λατρεύει τα δεσμά της.
Σκέψεις και εικόνες βομβαρδίζουν
το κεφάλι της. Πώς έχει καταντήσει έτσι τη ζωή της; Ποια ζωή; Ζει; Σαν σκλάβα
εκτελεί μηχανικά τις διαταγές του αφέντη, χωρίς βούληση.
Γιατί; Είναι η μοναξιά που την
αγκάλιαζε τόσα χρόνια; Ναι, ρε γαμώτο!
Δεν μπορεί άλλο να είναι μόνη. Χρειάζεται
μιαν αγκαλιά. Έναν ώμο ν’ ακουμπήσει το κεφάλι της. Έναν άντρα στο κρεβάτι της.
Έστω κι έτσι.
