Πολλές φορές και η πιο ισχυρή
φιλία μπορεί να κλονιστεί. Δεν έχει σημασία η χρονική διάρκεια της φιλίας,
αν συμβεί κάτι και σπάσουν οι δεσμοί που σας ενώνουν.
Έτσι έγινε και με σένα. Με τον
κολλητό σου μετρούσατε δέκα χρόνια. Δέκα χρόνια γεμάτα υπέροχες στιγμές που
μοιραστήκατε. Στιγμές όμορφες, γεμάτες γέλια και μοναδικές αναμνήσεις, αλλά και
δυσάρεστες καταστάσεις όπου στηρίξατε ο ένας τον άλλο και ποτέ δεν φύγατε από
πλάι του.
Πάνε τρία χρόνια τώρα όμως που δε
μιλάτε πια. Ο ένας απουσιάζει από τη ζωή του άλλου. Όχι μόνο κολλητοί δε
θεωρείστε αλλά ούτε και γνωστοί. Ξεκόψατε. Και ο λόγος ήταν η σχέση του.
Ναι, αυτή η κοπέλα που μπήκε στη
ζωή του και έφερε τα πάνω-κάτω.
Δυστυχώς από όταν έγιναν ζευγάρι,
ο φίλος σου αναγκάστηκε να διαλέξει. Και διάλεξε αυτή αντί για σένα. Δε γινόταν
να ήταν και δικός σου κολλητός και σύντροφος της άλλης. Γιατί; Γιατί πολύ απλά
εσύ κι αυτή δεν τα βρήκατε ποτέ. Δεν ταιριάξατε. Όμως αυτός τα πήγαινε πολύ
καλά μαζί της και έδειχνε ευτυχισμένος.
Οπότε για να πούμε όλη την
αλήθεια, δε διάλεξε να φύγει μόνο αυτός από τη φιλία σας αλλά κι εσύ που αποχώρησες
αθόρυβα. Δεν ήθελες να είσαι πρόβλημα.
Κάτι ερωτικό δεν υπήρξε ποτέ
μεταξύ σας. Όχι δεν ήσουν ερωτευμένη μαζί του. Ούτε αυτός. Απλά για σένα ήταν
το στήριγμά σου. Ο αδερφός σου. Και κάτι παραπάνω από αδερφός ίσως.
Απαιτούσες χρόνο, χώρο και
ενέργεια από αυτόν.
Όσο ήταν μόνος δεν είχε κανένα
πρόβλημα να σε αφήνει να πρωταγωνιστείς στη ζωή του. Όμως δε γινόταν πια να
ήταν ανάμεσα σε σένα και στη σχέση του.
Δεν μπορούσες να τον βλέπεις
όποτε ήθελες, να τον παίρνεις τηλέφωνο άγρια χαράματα για να μιλήσετε και να
κανονίζετε νύχτες αυτοκαταστροφής με ποτό και καψουροτράγουδα. Όλα αυτά που
συνηθίζατε να μοιράζεστε όλα αυτά τα χρόνια, έφτασε η στιγμή να μειωθεί η
συχνότητά τους και στο τέλος να εκμηδενιστεί.
Δε σε πόνεσε όμως αυτό. Εσύ πια
το πήρες απόφαση και τον άφησες να ζήσει τη σχέση του χωρίς παρεμβολές και
εμπόδια. Σε πείραξε που μία το ένα, μία το άλλο γίνατε δυο ξένοι.
Τον τελευταίο καιρό πριν ξεκόψετε
οριστικά, μόνο εσύ έπαιρνες τηλέφωνο και έστελνες μηνύματα. Αυτός πια
αδιαφορούσε για σένα. Ή απλά δεν είχε χρόνο.
Η απάντηση ήταν όλο η ίδια: «Είμαι
καλά. Χαθήκαμε το ξέρω, με την πρώτη ευκαιρία θα κανονίσουμε να τα πούμε».
Αυτή η ευκαιρία δεν βρισκόταν
ποτέ. Το τηλέφωνο δε χτυπούσε ποτέ. Ούτε το φακελάκι κοκκίνιζε στα inbox. Και οι μέρες έγιναν μήνας, ο
ένας μήνας έγιναν δύο, τρεις, έξι …ένας χρόνος, τρία χρόνια.
Πονάς που λείπει από τη ζωή σου.
Λυπάσαι που μαθαίνεις νέα του από αλλού. Καλώς ή κακώς, το ήξερες κατά βάθος
πως κάποια στιγμή η προσωπική ζωή σας θα άλλαζε. Δε θα ήσασταν μια ζωή ούτε
έφηβοι, ούτε φοιτητές, ούτε εργένηδες. Σκεφτόσουν πως σίγουρα θα αραιώνατε αλλά
ποτέ πως θα ξεχνιόσασταν έτσι.
Δε σήμαινες τίποτα τελικά για
αυτόν; Η φιλία σας δεν ήταν τελικά τόσο δυνατή όσο νόμιζες; Δεν υπήρχε μια
σταλιά χώρος στη πολυάσχολη ζωή του πια για σένα; Γιατί; Γιατί έπρεπε να γίνει
έτσι.
Βέβαια φταις. Δεν του μίλησες
ποτέ ανοιχτά. Ούτε παραπονέθηκες. Από εγωισμό του έδειξες πως κι εσύ πια δεν
είχες χώρο και χρόνο στη ζωή του για αυτόν. Κι όταν σε κάλεσε στο τηλέφωνο πριν
από ένα χρόνο στα γενέθλιά σου δεν απάντησες.
Τώρα έμαθες από κοινούς γνωστούς
πως σε δυο μήνες παντρεύεται. Δε σε κάλεσε.
Κι εκεί απούσα θα είσαι. Στην πιο
σημαντική στιγμή της ζωής του και δεν σε θέλει κοντά του. Θυμήθηκες, πιο παλιά,
τα σχέδια που κάνατε για όταν θα παντρευόταν κάποιος από τους δύο πρώτος.
Τι φαντασμαγορικά bachelor party ονειρευόσασταν, συν ότι είχατε τάξει ο
ένας στον άλλο πως θα γινόσασταν και κουμπάροι. Τίποτα, όμως, από όλα αυτά δε
θα γίνει.
Μήπως να πάρεις τηλέφωνο;
Μήπως να πας από τη δουλειά του
να του μιλήσεις;
Ίσως δεν είναι αργά να αλλάξουν
όλα!
Μια βδομάδα πριν το γάμο, τον
βλέπεις να περνά το δρόμο απέναντι χέρι-χέρι με τη μέλλουσα γυναίκα του. Κάτι
λένε και γελούν. Χαμογελάς και τον χαζεύεις μέχρι να χαθούν στη γωνία.
«Να είσαι καλά, να είσαι
ευτυχισμένος και να χαμογελάς» σκέφτεσαι και προχωράς στην ευθεία.
