Hello m8s, όπως λένε και οι Εγγλέζοι βλάχοι.
Χαιρετώ τα απανταχού χελιδονόψαρα!
Σήμερα έχουμε game, αλλά πώς προέκοιψε αυτό; Εδώ είναι το ζουμί!
Έχω κάνει ταξίδια και ταξίδια. Αυτό που αντίκρισα στο πιο πρόσφατο, ήταν για να λέω το πάτερ ημών από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Εκεί που πηγαίναμε να μπούμε στο λιμάνι της Αγγλίας, βλέπω με το κυάλι μία έρημη πόλη, ένα σκοτεινό τοπίο να το καλύπτει η ομίχλη κι η μυρωδιά του αίματος.
Όπα της, λέω! Κάτι μου θυμίζει αυτό!!!
Και να, που βρεθήκαμε εδώ για να μιλήσουμε για ένα game όχι τόσο παλιό, αλλά ούτε και τόσο καινούργιο.
Vampyr
Όχι βαμπίρ ή vampire, αλλά με (y)! Τι κρύβεται πίσω από αυτόν τον αναγραμματισμό;
Σήμερα, λοιπόν, μιλάμε για βαμπίρ στα στενά του Λονδίνου. Εκεί που το πρωί έχει ζωή και μόλις πέσει η νύχτα βγαίνουν οι αιμορουφήχτρες παγανιά και ξεκληρίζουν κόσμο.
Ενδιαφέρον!!!!
Να επισημάνω ότι στην περιγραφή του παιχνιδιού έλεγε «πλούσια ιστορία». Αυτό επιφυλάσσει μεγάλο σενάριο και πολλά αφηγηματικά παρακλάδια.
Άντε πάμε να δούμε την ιστορία για να καταλάβετε κι εσείς!
Ντετέκτιβ στο Λονδίνο
Είσαι ο επιστήμονας/γιατρός που μόλις έχεις γυρίσει από τον πόλεμο (Α’ Παγκόσμιο) και ξυπνάς βαμπίρ. Η εξειδίκευσή σου ως γιατρός; Το blood transmutation.
Πόσο περίεργο να είσαι αιμοβόρο τέρας και η κανονική σου δουλειά να έχει σχέση με το αίμα; Ούτε τζόκερ να το έπαιζε.
Προσπαθείς να καταλάβεις τι γίνεται, πώς κατέληξες απέθαντος και μαζί με το γιατριλίκι το γυρνάς και σε Ηρακλή Πουαρό. Σκοπός όλης της ιστορίας είναι να ανακαλύψεις ποιος είναι ο δημιουργός σου– αυτός ντε, που σε έκανε Blade!
Πρέπει να βρεις την γιατρειά καθώς και το πώς δημιουργήθηκε η ισπανική αρρώστια που έχει ξεκληρίσει όλο το Λονδίνο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πρέπει να βγάλεις και άκρη για το πώς θα νικήσεις τον τελικό κακό, που ανακαλύπτεις μέσα από την έρευνά σου ως detective.
Παράλληλα να φυλάς και τον κώλο σου, ώστε να μη σε σκοτώσουν οι Vampyr Hunters και να μη σε κάψει το φως του ήλιου. Γιατί εσύ σκουμπρί μου, είσαι ένα hardcore βαμπίρ, όχι σαν τον άλλο στο Twilight που φωσφόριζε στον ήλιο και ζούσε το ερωτικό του δράμα με ‘ κεινη την ξενέρωτη!
Εδώ μιλάμε για μανία και αίμα!!! Ατόφια πράγματα!
Την ιστορία μπορείς και την αλλάζεις -ως ένα σημείο- εσύ μέσα από διαλόγους και πράξεις. Μπορείς να μιλήσεις με όποιον θέλεις, καθώς κάνεις μία αποστολή και να μάθεις διάφορα. Πολλές φορές άκυρα πράγματα για τον κάθε χαρακτήρα, ώστε να κρίνεις αν είναι καλός ή κακός. Αξίζει να ζήσει ή πρέπει να τον ρουφήξεις με καλαμάκι;
Πλούσια ιστορία indeed, αλλά λίγο περίπλοκη αρκετές φορές. Στην αρχή δεν καταλαβαίνεις Χριστό, αλλά μετά όλα βρίσκουν τον δρόμο τους!
Ένα μυστήριο πράγμα, ρε ναυτάκι μου! Ένιωθα ότι παίζω παιχνίδι που σκηνοθέτησε η Αγκάθα Κρίστι με τον φίλο της τον H.P.Lovekraft.
Αιματηρό gameplay
Το gameplay του παιχνιδιού είναι αρκετά ωραίο και περιπετειώδες! Ξεκινώντας με το σύστημα μάχης που χρησιμοποιείς τις δυνάμεις σου ως βαμπίρ, πίνεις αίμα, τηλεμεταφέρεσαι σαν σκιά, πίνεις αίμα (δεν ξέρω αν σας το είπα!), healαρεις και έχεις δυνάμεις γενικά αίματος.
Όλα αυτά τα καστομάρεις κι επιλέγεις τι σου αρέσει να χρησιμοποιείς και τι όχι. Έχεις μεγάλη γκάμα σε επιλογές και όλα εννοείται τα κάνεις upgrade.
Οι μάγκες πρόσθεσαν και την ιδιότητα του γιατρού για να μπορείς να φτιάχνεις ορούς σαν γρήγορο heal ή stamina ή blood. Ακραίο!
Έχεις τρείς μπάρες: Μία ζωή, μία στάμινα και μία για το αίμα (σαν mana bar στο Dark Souls).
Πέραν όμως από όλα αυτά τα ωραία, καλά abilities & consumables έχεις κι όπλα.
Ε! Εδώ μου το χάλασαν. Η ποικιλία είναι τόσο μικρή, που σε περιορίζει και σε βασανίζει. Σου πίνει το αίμα –τραγική ειρωνεία για έναν βρικόλακα.
Δε θα δώσω βάση στα όπλα, γιατί έχω ξενερώσει.
Μέσα στο gameplay βάζω τους διαλόγους και το κομμάτι detective γιατί σχετίζονται. Όπως προανέφερα, μιλάς με τον κόσμο που συναντάς, τα NPC. Μετά την κουβέντα κρίνεις αν θα του πιείς το αίμα η όχι.
Μικρή παρένθεση του κάπτεν. Σκοτώστε τους όλους!!! Πιείτε το αίμα από όλους!!! Δίνουν ακραία ποσότητα experience και μπορείς να κάνεις level up πιο γρήγορα, αλλιώς θα ταλαιπωρηθείς πολύ στο κομμάτι μάχης και boss. Τραστ μι!!! Την πάτησα γιατί κάποιους τους λυπήθηκα!
Άσε στην άκρη τους συναισθηματισμούς και το bonding. Απλά make them die!!! Ελπίζω να έγινα αρκετά σαφής!
Το game είναι σε τρίτο πρόσωπο, action role-playing αλλά φέρνει αρκετά vibes από soulslike στο βαθμό δυσκολίας. Αν παίξεις το storymode κι όχι το normal ή hard, μια ελπίδα αχνοφαίνεται στα βουνά της Γκιόνας.
Εξαρτάται τι θέλει ο καθένας.
Ένα είναι το μόνο σίγουρο:Το λιμάνι της Αγγλίας βάφτηκε κόκκινο από τα δικά σου δόντια!!!
Αναφορά στους διαλόγους
Οι διάλογοι κάνουν όλη την ιστορία να αποκτάει νόημα και σε συνδιασμό με τις επιλογές σου, βγαίνει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.
Αλλά… Υπάρχει ένα μεγάλο ΑΛΛΑ εδώ!
Πάρα πολύ μπλαμπλά σε σημείο κουραστικό. Ναι μιλάς, ναι το game σου εξηγεί τα πάντα, ναι ok οι διάλογοι βοηθούν να κάνεις το παιχνίδι platinum!
Αλλά γκώσαμε στην κουβέντα! Ίδρωσα μέχρι να τελειώσω την ανάκριση σε μία γιαγιά που ήταν στα τελευταία της κι ήταν η KAREN του νοσοκομείου. Ναι! Ήταν για πολλές μπάτσες η θειά!
Ήθελα λίγη δράση παραπάνω, λίγο χαμό, μια εσάνς αιματοχυσίας παραπάνω! Όχι τόσο κουβέντα!
Για να κάνω, όμως, και τον δικηγόρο του διαβόλου ο διάλογος και το σενάριο είχε ζουμί. Έκανε τις ανατροπές του και τα τσαλιμάκια του. Ντάξει, τι να κάνς;
Θάνατος στα βαμπίρ
Το game άξιζε, παρόλη την κούραση και τη δυσκολία που αντιμετώπισα. Έδωσε την αίσθηση ότι είμαι ένας αιμοδιψής detective. Αλήθεια σας λέω! Το ένιωσα! Με έπιασα να κρατάω σημειώσεις για να λύσω το μυστήριο.
Για κάποιον που του αρέσει το υπερφυσικό, το ξυλίκι, τα αιμοπετάλια κι ο Τσαφούλιας είναι φοβερή επιλογή. Ειδικά τώρα που είναι και σε προσφορά. Τσάμπα πράγμα!
Δεν είναι τεράστιο. Είναι δεκαέξι ώρες gameplay που δεν τις καταλαβαίνεις όσο παίζεις.
Σε αυτό το σημείο έρχεται η καρπαζιά από την αρχισυνταξία που θα ουρλιάζει: «Τι είναι αυτά που γράφεις! Μας διαβάζουν και μικρά παιδιά!».
YOLO όμως, θα το πω!
Βρήκα πολύ διασκεδαστικό το γεγονός ότι σκοτώνεις κόσμο για να επιβιώσεις κι αυτό έχει αντίκτυπο στην εξέλιξη του παιχνιδιού. Μπορεί δυο-τρεις γιαγιάδες να την πλήρωσαν ξώφαλτσα, αλλά εκείνους τους καριόληδες που ασκούσαν οικογενειακή βία στα παιδιά τους, τους άξιζε κάθε ξεκοίλιασμα!
Στα συν, το ότι τα βαμπίρ είναι τα παλιά, ορθόδοξα, τίμια και καθόλου φλώρικα σαν αυτά της νέας γενιάς! Άντε γιατί το έχουμε ξεφτιλίσει!
Αίμα,πόνος και εξαναγκασμός στους πολίτες της Αγγλίας!!
Αυτά από εμένα!
Πάω να πάρω σκόρδα, πάσσαλο και βγαίνω για κυνήγι!!
Βίρα τις άγκυρες, αρρωστάκια μου!!
