Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σπάω το κεφάλι μου για έμπνευση. Για να κάνω κάτι δημιουργικό, είτε αυτό είναι ένα reel, ένα άρθρο, ένα νέο σενάριο για ταινία…οτιδήποτε.
Θα μου πείτε καλλιτέχνης είσαι “YOU HAVE ONE JOB” και τα συναφή. Θα σας πω δεν είναι τόσο απλό. Δε λες τώρα κάθομαι και θα στύψω το μυαλό μου μέχρι να έρθει Η ΙΔΕΑ.
Η δημιουργική διαδικασία διαφέρει για τον κάθε καλλιτέχνη. Μπορεί να περάσουν μέρες, μήνες ή και χρόνια μέχρι να ανάψει αυτό το λαμπάκι πάνω από το κεφάλι σου και να φωνάξεις «ΕΥΡΗΚΑ».
Άπαξ και έρθει όμως, σε πιάνει μια μανία να προλάβεις να το υλοποιήσεις μην τυχόν και σου φύγει. Από πάνω σου ακούγονται άγγελοι να ψέλνουν «Αλληλούια», ενώ εσύ κάνεις headbanging πάνω σε πληκτρολόγια, πινέλα, μουσικά όργανα, μολύβια και ό,τι άλλο θες.
Να σας πω την αμαρτία μου: Έτσι πάει. Η καλή ιδέα θα έρθει μετά από πολλή αναζήτηση, απόρριψη, μισοτελειωμένες δουλειές που σε ξενέρωσαν στην πορεία και τις παράτησες κι αρκετό κοπάνημα του κεφαλιού σου στον τοίχο, μπας και πάρει μπρος.
Το τελευταίο, πέρα από καμιά ημικρανία, δε φέρει και κανένα σπουδαίο αποτέλεσμα, οπότε στη θέση σας θα το απέφευγα.
Μπορεί να έρθει και σε ανύποπτο χρόνο. Μία φράση, μία συζήτηση, ένα τραγούδι, μία στιγμή μπορεί να πυροδοτήσει μία σπίθα και ξαφνικά οι συνάψεις στον εγκέφαλο σου να πάρουν φωτιά.
Προσωπικά έχω περάσει απ’ όλες τις φάσεις. Έχω στύψει το κεφάλι μου για να βγάλω κάτι με το ζόρι, έχω δώσει χρόνο να επεξεργαστώ την ιδέα και την εξέλιξή της και μου έχουν έρθει ιδέες εκεί που δεν το περίμενα.
Γιατί σας πρήζω τώρα με αυτά θα μου πείτε. Έχω βαρεθεί να βλέπω παντού βεβιασμένα πράγματα.
Έχουμε εμπορευματοποιήσει την τέχνη σε τέτοιο βαθμό που, πριν προλάβεις να πάρεις ανάσα από κάτι που έφτιαξες, πρέπει ήδη να έχεις μισοτελείωσει το επόμενο.
Αν έχεις την έμπνευση, κανένα θέμα. Μαζί σου. Δώστου να καταλάβει. Το θέμα είναι ότι δεν είναι όλοι αστείρευτες πηγές και το αποτέλεσμα πολλές φορές δε δικαιώνει ούτε τον καλλιτέχνη, ούτε το κοινό.
Η δημιουργική διαδικασία είναι κάτι ιερό. Ίσως ακούγεται υπερβολή αλλά είναι αλήθεια. Η σκέψη θέλει χρόνο να μεστώσει, να επεξεργαστεί, να νιώσει και να δημιουργήσει.
Μην ξεχνάμε κι ότι η ψυχολογία είναι το αλατοπίπερο της δημιουργικής διαδικασίας. Με άλλη χρωματική παλέτα θα φτιάξω έναν πίνακα σήμερα που τα βλέπω όλα λίγο πιο μαύρα και με άλλη αύριο όταν θα είμαι μες την καλή χαρά. Το θέμα μου θα είναι το ίδιο αλλά σε κάθε περίπτωση θα του έχω δώσει μία τελείως διαφορετική συναισθηματική φόρτιση.
Σκεφτείτε πόσο αλλάζει το ύφος μίας σκηνής σε μία ταινία αν αλλάξεις τη μουσική. Κάτι παρόμοιο ισχύει κι εδώ.
Και τελικά τι είναι προτιμότερο: Να παράγεις συνεχώς, να δίνεις χρόνο στην ιδέα και την τέχνη να ωριμάσει μέσα στο μυαλό πριν την κάνεις πράξη ή να περιμένεις την επιφοίτηση να σου έρθει ουρανοκατέβατη, σαν από μηχανής Θεός;
Εγώ προσωπικά προτιμώ το δεύτερο. Δίνω χρόνο. Σβήνω, γράφω, βελτιώνω, εξελίσσω μέχρι να έχω ένα αποτέλεσμα που έχει πρώτα απ’ όλα να πει κάτι σε μένα και μετά σε ένα κοινό. Αλλά εγώ έχω και μία τελειομανία και θέλω πάντα να βγάζω κάτι άριστο κι άρτιο απ’ όλες τις απόψεις.
Η επιφοίτηση αν έρθει είναι καλοδεχούμενη, αλλά δεν είναι κάτι στο οποίο μπορώ να στηριχτώ. Το πρώτο, το βλέπω κι αλλάζω πεζοδρόμιο.
Δεν είναι κανόνας όμως αυτό. Ο καθένας, όπως έχω πει πολλές φορές, κάνει το καλύτερο για τον εαυτό του με τα δεδομένα του και την κριτική σκέψη που διαθέτει.
Η δική μου κριτική σκέψη και το ένστικτό μου, μου λένε πως το να δώσω χώρο και χρόνο στην ιδέα να ωριμάσει και να με καθοδηγήσει, θα μου δώσει ένα καλύτερο αποτέλεσμα από την πίεση του ότι πρέπει να το είχα κάνει «χθες».
Η δημιουργικότητα εξ’ ορισμού είναι κάτι αυθόρμητο, αχαλίνωτο κι αυθεντικό. Θέλει ελευθερία για ν’ ανθίσει, πάθος για να αποκτήσει υπόσταση και μεράκι για να γίνει απτή.
Αν προσπαθήσεις να τη βάλεις σε κλουβί και να τη στραγγίξεις, της στερείς το οξυγόνο. Και σκέψου· σ’ αυτόν τον κόσμο τίποτα δεν επιβιώνει και δεν ανθίζει χωρίς αυτό.
