Υπάρχουν μέρες που δεν είναι καλές. Για την ακρίβεια είναι μαύρες, δύσκολες και φλερτάρουν επικίνδυνα την υπομονή με τον Ποινικό Κώδικα. Υπάρχει τρόπος ν’ αλλάξεις την κατηφόρα της ημέρας; Υπάρχει τρόπος να σηκωθείς, να γελάσεις και να δεις τα πράγματα αλλιώς;
Όλοι περνάμε τις φάσεις μας. Ξέρω πως όπως κι εγώ, έτσι κι ο καθένας από εσάς έχει μια στο τόσο “τις κακές του”. Δε μιλάω για νεύρα. Εγώ αυτά τα έχω από τη μέρα που γεννήθηκα. Γιατί αν δεν το ξέρατε, γεννήθηκα με το ζόρι. Περνούσα πάρα πολύ ωραία εκεί που ήμουν και δεν ήθελα να φύγω. ΚΑΤΙ ΗΞΕΡΑ!
Αυτό που λένε ότι αν νιώθεις άσχημα για τη ζωή σου, να θυμάσαι ότι είσαι το σπερματοζωάριο που νίκησε… ΝΑΙ…ΠΡΟΚΟΨΑΜΕ!!!
Αλλά όχι, δε μιλάω για τα νεύρα.
Μιλάω για τις φάσεις που μας πιάνουν, που πέφτουμε σε μία ψυχική αδράνεια. Δεν έχουμε όρεξη και κίνητρο για τίποτα, αλλά με κάποιο τρόπο πρέπει να κάνουμε power through, γιατί η δουλειά τρέχει, οι λογαριασμοί τρέχουν, τα λεφτά είναι λίγα και κάπως πρέπει να τραφείς και να επιβιώσεις.
Το τηλεκοντρόλ που είναι δίπλα σου και πρέπει να κουνηθείς για να το πιάσεις, μοιάζει σαν έναν από τους άθλους του Ηρακλή. Τις περνάω πολύ συχνά αυτές τις μέρες η αλήθεια είναι. Δεν ξέρω αν είναι από την ενηλικίωση ή την “υπέρλαμπρη” σύγχρονη κοινωνία στην οποία ζούμε, αλλά το ερώτημα είναι ένα:
Πώς περνούν αυτές οι μέρες; Πώς κάνεις power through, όταν νιώθεις ότι το φως στο τέλος του τούνελ δεν είναι το φως του ήλιου, αλλά κεράκι αναμένο δίπλα σε μπουκάλα γκαζιού με λασκαρισμένη στρόφιγγα;
Από έφηβη είχα ως μηχανισμό αντιμετώπισης τη λεγόμενη ονειροπόληση. Άδειαζα το μυαλό από οποιοδήποτε εξωτερικό θόρυβο, τις περισσότερες φορές βάζοντας τέρμα μουσική στα ακουστικά.
Ένα playlist που θα έκανε και τον πιο ακριβοπληρωμένο dj να παραιτηθεί από τη ζωή, γιατί μπορεί από Iron Maiden, ξαφνικά να άκουγες Rachmaninoff και Chopin, από Lady gaga και Paramore, να ξεπεταγόταν καμιά Μποφίλιου και λίγο σκυλάδικα για το pièce de résistance.
Και κάπως έτσι χανόμουν σε κόσμους στους οποίους θα ήθελα να ζω. Κάθε τραγούδι κι ένας στόχος στο ατελείωτο bucket list της ζωής μου. Οσκαρικά σενάρια τα οποία δε θα μάθει ποτέ κανείς. Κάθε διάρκεια τραγουδιού και μία ολόκληρη ζωή, κάθε μουσικό είδος και διαφορετική υπόθεση. Έχτιζα κόσμους μέσα από soundtracks και μέσα σ’ αυτούς άφηνα τον εαυτό μου να εκδηλώσει όσα καταπίεζα στην πραγματική ζωή.
Γιατί είχα και το σύνδρομο του καλού παιδιού, που έπρεπε να είναι παράδειγμα για τα μικρότερα. Και με ένοιαζε να είμαι καλό παιδί και καλό παράδειγμα. Δεν ξέρω γιατί, μη με ρωτήσετε. Μπορεί απλά να είμαι μαζόχα.
Οι γονείς μου κάπου εδώ γελάνε, γιατί ήμουν πάντα γλωσσού. Φανταστείτε, πόσα μαργαριτάρια δεν ειπώθηκαν ποτέ, πόσα revenge plots δεν έγιναν πραγματικότητα, επειδή ήθελα να είμαι καλό παιδί. Το έχω ξαναπεί, είναι ένα μάντρα το οποίο έχω υιοθετήσει από ένα meme. Τι μας εμποδίζει από το να είμαστε ο εαυτός μας; Το savoir vivre κι ο Ποινικός Κώδικας.
Μεγαλώνοντας, δεν έχω πλέον αυτήν την πολυτέλεια να χάνομαι για ώρες ατελείωτες σε κόσμους πλασματικούς. Κι επειδή όπως προανέφερα τα προβλήματα τρέχουν κι εσύ προσπαθείς να τα προφτάσεις, σαν καπνιστής που κάνει τρία πακέτα τη μέρα και αποφασίζει να τρέξει μαραθώνιο. Έπρεπε ο μηχανισμός αντιμετώπισης να κάψει λίγο παραπάνω λάδια και να κάνει τη δουλειά του γρηγορότερα.
Όποτε έχω τις “κακές” μου, λοιπόν, βάζω κλασικά δυνατά τη μουσική στη διαπασών, σταματάω οτιδήποτε κι αν κάνω και το ρίχνω στον χορό. Φυσικά φροντίζω να είμαι μόνη μου στο σπίτι, μην γίνω και τελείως ξεφτίλα.
Αλλά κάπως έτσι βρίσκω την καλή μου διάθεση, την όρεξη και το κίνητρο για να συνεχίσω κι ας είναι ο κόσμος γύρω μου γεμάτος σύννεφα. Δεν είναι λύση για όλους κάτι τέτοιο, ο καθένας έχει τις δικές του μικρές “τελετές” για να φτιάξει την ψυχολογία του σε μία άσχημη μέρα. Αυτή απλά είναι η δική μου και να σας πω την μαύρη μου αλήθεια, δουλεύει.
Από εκεί που όλα μοιάζουν να σε καταρρακώνουν, αντί να βάλεις κόντρα να κρατηθείς να μη σε πλακώσουν, λες “κάτσε κι εσύ εδώ τώρα να κλαίμε τη μοίρα μας παρέα”. Ξαφνικά δε σε πειράζει και τόσο, γιατί βρήκες το κουράγιο να παλέψεις άλλη μια μέρα. Να προσπαθήσεις λίγο ακόμα. Να πεις let the sunshine in!
Κι αν δεν είναι ο ήλιος το φως στο τέλος του τούνελ και είναι το κερί δίπλα σε διαρροή γκαζιού λες: Δεν γαμιέται! ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ!
