Until Dawn: παίρνουμε την κατεύθυνση του ανέμου και κατευθυνόμαστε προς τα Blackwood Mountains, όπου οι επιλογές μας δεν είναι απλώς επιλογές – είναι παιχνίδια ζωής και θανάτου. Σήμερα θα δούμε ποιοι θα επιβιώσουν, ποιοι θα χαθούν και πώς μια μικρή απόφαση μπορεί να κάνει τον εφιάλτη… λίγο πιο αστείο ή πολύ πιο τρομακτικό.
Σήμερα είμαστε αγκυροβολημένοι ανοικτά στο πέλαγος. Το βουνό που αχνοφαίνεται, δεν είναι στεριάς, αλλά φασίνας.
Μέρα ξεβρωμίσματος.
Ναι κι οι καπεταναίοι κάνουν καθαριότητες. Πώς μας μεγάλωσε η μάνα μας, νομίζετε; Μέσα στα λούσα και στους μπάτλερς;
Καθώς, λοιπόν, καθάριζα την καμπίνα, το μάτι μου έπεσε πάνω σ’ ένα ναυτικό ημερολόγιο. Μέσα σε όλον τον κακό χαμό χαρτούρας, ήταν ένα που μου έκανε εντύπωση. Λίγο άσπρο απ’έξω, λίγο ξεθωριασμένο και, ξέχωρα απ‘ όλα αυτά, ήταν και στην γωνία κόκκινο.
Σαν αίμα, σαν μαρμελάδα βύσσινο…Δε θυμάμαι να έτρωγα ντόνατ!
Η ημερομηνία που έγραφε πάνω; Αύγουστος 2015!
Δε θυμάμαι τι είχε γίνει τότε. Μόλις το άνοιξα, όμως, ήρθαν όλες οι αναμνήσεις σαν μανιασμένη χιονοθύελλα!
Η καλύτερη εμπειρία που είχα από τρομακτικό παιχνίδι!
Ναι, ο καπετάνιος σας παίζει και horror games. Ναι είναι μεγάλος χέστης, το παραδέχεται. Με παρέα όλα είναι ωραία έτσι και αλλιώς.
Τούτο, όμως, ήταν ένα μοναχικό guilty pleasure!
Αρπάξτε ρουμάρα και διαβάστε τα απομνημονεύματά μου!
UNTIL DAWN
Μια ομάδα οχτώ νέων ατόμων πάνε σ‘ ένα χιονισμένο βουνό, το Blackwood Mountain. Σκοπός τους να βρουν τα πτώματα δύο κοριτσιών. Τα είχε σκοτώσει ένας ανισόρροπος που ζούσε εκεί –για την ακρίβεια τα κυνήγησε κι έπεσαν από έναν γκρεμό.
Τα αλάνια μας πάνε εκεί για να βρουν αποδείξεις και ντοκουμέντα. Όμως δεν ξέρουν τι τους περιμένει.
Παιχνίδια ψυχολογίας;
Ένα ατελείωτο κυνηγητό;
Βασανιστήρια;
Good job supermassive για αυτό σε αγαπάμε.
Μέσα από την εξέλιξη του παιχνιδιού, κάνεις μια βουτιά στο σκοτάδι που κουβαλά κάθε χαρακτήρας. Τα λάθη του, τα πάθη του. Τι σταυρό κουβαλάνε, ρε captain; Kατάρτι ολόκληρο, ναύτες μου!
Η ιστορία εξελίσσεται ομαλά κι όμορφα, χωρίς να χάνεσαι στους διαλόγους. Αρμονική ροή μεταξύ δράσης και χαρακτήρων. Μικρές λεπτομέρειες που δημιουργούν μια love to hate κατάσταση.
Ακόμα και αυτό που κρύβεται στις σκιές, ταιριάζει σαν τη βάφλα με παγωτό. Το game είναι μία αφηγηματική πανδαισία. Πίνακας του Bob Ross, όπου τοποθετείται με μαεστρία το δέντρο δίπλα στο ρυάκι.
Το να περιγράψω το συγκεκριμένο game είναι δύσκολο, γιατί ο κάθε ένας που το παίξει ή έχει δει βιντεάκια στο ίντερνετ, έχει μια διαφορετική ιστορία να διηγηθεί.
ΤΟ GAMEPLAY ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ
Το παιχνίδι είναι ένα interactive–drama–survival horror game. Τι σημαίνει, θ’ αναρωτηθούν τα μικρά νέα ναυτάκια μας: Εσύ καθορίζεις την εξέλιξη του παιχνιδιού!
Είσαι ο Μάμρα ο Παντοτινός! Εσύ επιλέγεις ποιος θα επιβιώσει, ποιος θα πεθάνει. Έχεις στα χέρια σου την επιλογή ή να τους σώσεις όλους ή απλά να τους αφανίσεις!
Δε σου αρέσει κάποιος χαρακτήρας; Περίμενε υπομονετικά να σου δώσει την επιλογή να τον στείλεις στα θυμαράκια.
Επειδή ξέφυγα με το σύνδρομο Dexter, επανέρχομαι.
Το feature του game είναι το butterfly effect. Είναι αυτό που σου δίνει τις επιλογές των παικτών, αλλά και το τι θα τους συμβεί. Πώς θα φτιάξεις την ιστορία!
Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΥΚΕΣ
Αυτό που κερδίζει σε όλο το game είναι τα σκηνικά.
Stephen king, τώρα σε video game edition!
Μία ψυχολογική μουντάδα σε μορφή ομίχλης κατακλύζει όλο το σκηνικό. Το μαύρο χιόνι, τα δέντρα που πνίγουν το τοπίο, σου δημιουργούν μια αίσθηση ανησυχίας και νιώθεις την καρδιά σου να χτυπά στα μελλίγγια!
Από μέσα σου τραγουδάς «Θα πάμε εκδρομή με ρουκέτα φοβερή ως τον ουρανό….», ενώ σφίγγεις το πόδι της γάτας σου από το άγχος. Μια γραντζουνιά προσγειώνεται στα μούτρα σου, γιατί you don’t mess with the cat, μαδαφάκα!
Από την πρώτη κιόλας σκηνή μπαίνεις στο concept του παιχνιδιού, ενώ η μουσική επένδυση σε στέλνει αδιάβαστο ή σε οδηγεί να κλειστείς στο αμπάρι αυτοβούλως, να τρέμεις από φόβο, λες και η κοπέλα σου σε κυνηγάει για αποτρίχωση πλάτης με μπαλτά!
Dark synchordy music από τα βάθη της κολάσεως! Με κλιμακώσεις που κάνουν την καρδούλα σου να φτερουγίζει και ν’ αναρωτιέσαι «Τι θα γίνει τώρα, ρε μαλάκα; Ποιος θα μου την πέσει μπαμπέσικα;»
Έπος ALERT. Trust the captain, δε θα σας έδινα μαλακία κοπανιστή στο πιάτο σας, μπακαλιάροι μου!
Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΕΝΟΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΦΡΙΚΗΣ
Μπορεί να μη σου αρέσουν τα horror games, και καλά κάνεις. Τουλάχιστον δεν κινδυνεύεις να βρεθείς στον πάτο της θάλασσας με μια άγκυρα τυλιγμένη στον λαιμό σου!
Αφιέρωσε, όμως, λίγο χρόνο στο να δοκιμάσεις ένα απ‘ τα παιχνίδια του sequel Until Dawn. Όπως είναι το MAN OF MEDAN, LITTLE HOPE,HOUSE OF ASHES.
Είναι ένα κι ένα όλα τους.
Να πω την αλήθεια, δεν είχα στο μυαλό μου να παίξω ποτέ κάτι τέτοιο. Όμως, από τη μέρα που ξεκίνησα να βλέπω δύο αδέρφια (UNBOXHOLICS), τα οποία γουστάρω κι εμπιστεύομαι στις επιλογές τους, είπα να δώσω μια ευκαιρία. Και καλά έκανα!
Το να σου δίνει ένα παιχνίδι τέτοια εξουσία είναι σκληρό. Τεστάρεις πόσο ανέχεσαι τον κόσμο, τους ανθρώπους. Βλέπεις ποιος δε σου αρέσει και τον καθαρίζεις.Γίνεσαι ο δημιουργός, ο ηγέτης του θανάτου και της ζωής. Γίνεσαι ο κρίπουλας story teller!
Πρόσεχε τι επιλέγεις. Ένα λάθος και το κυματάκι μπορεί να γίνει τσουνάμι και να σε πνίξει!
Οι επιλογές μας είναι ο καθρέφτης του εσωτερικού μας κόσμου και της ψυχολογικής μας κατάστασης. Αν ξαφνικά νιώθεις πως θες να βγεις στους δρόμους και να θερίσεις κόσμο, τότε μάλλον είναι ώρα να κάνεις ριζικές αλλαγές στη ζωή σου, man!
Το ταξίδι μέσα από αυτό το ημερολόγιο μου θύμισε κάτι σημαντικό: δεν είναι τα jumpscares που θα σε τρομάξουν, αλλά οι αποφάσεις σου και το τι θα ανακαλύψεις για σένα στην πορεία.
Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει το μεγαλύτερο θαύμα… ή ο χειρότερος εφιάλτης του εαυτού του.
Βίρα τις άγκυρες αρρωστάκια μου!!
