Στρατηγοί οθόνης. Άνθρωποι που μισούν με ένα scroll. Κάθε σοβαρή ανάρτηση είναι για εκείνους αρένα, κάθε λέξη ευκαιρία για καφρίλα. Καλώς ήρθατε στον κόσμο των πληκτρολογο-ιπποτών του CAPS LOCK.
Υπάρχει ένα σπάνιο είδος ανθρώπου που ανθίζει μόνο κάτω από άρθρα σοβαρά, αναρτήσεις ενημερωτικές ή δημοσιεύσεις που έχουν έστω και μία στάλα αξίας. Αυτό το κοινωνικό φαινόμενο που γεννήθηκε με το ίντερνετ, γιγαντώθηκε με το Facebook και σήμερα κάνει καριέρα κάτω από κάθε σοβαρή ανάρτηση.
Μιλάμε για εκείνη τη στρατιά σχολιαστών μίσους, τους ανθρώπους που έχουν το θλιβερό χάρισμα να μετατρέπουν οποιαδήποτε είδηση σε σκουπιδότοπο ύβρεων, ρατσιστικών «αληθειών» και απύθμενης καφρίλας.
Είναι οι γνωστοί μας πληκτρολογο-καουμπόηδες, οι οποίοι ξεπετάγονται από το πουθενά για να μας χαρίσουν σχολιασμούς με περισσότερη χολή κι από συκώτι σε μεζεδοπωλείο.
Αυτοί οι ήρωες της καφρίλας, οι ιππότες του CAPS LOCK, εμφανίζονται με μια ταχύτητα που θα ζήλευαν και οι πρώτες βοήθειες και δε διαβάζουν ποτέ ολόκληρο το κείμενο – άλλωστε, ποιος έχει χρόνο για τέτοιες πολυτέλειες; Αρκεί να δουν μία λέξη: μετανάστης, γυναίκα, κλίμα, επιστήμη, και τσουπ! Μπαίνουν στη μάχη.
Μοιράζεται μια γυναίκα την εμπειρία της; «Άντε πίσω στην κουζίνα σου!».
Ένας επιστήμονας εξηγεί την κλιματική αλλαγή; «Πληρωμένος από τις πολυεθνικές!».
Ένα άρθρο για ανθρώπινα δικαιώματα; «Αν δε σου αρέσει, φύγε από την χώρα μου!».
Το copy-paste των κλισέ δουλεύει ασταμάτητα.
Η σκέψη τους λειτουργεί περίπου έτσι:
-
Διάβασα τίτλο; ✔️
-
Θύμωσα χωρίς λόγο; ✔️
-
Έβρισα; ✔️
-
Αποστολή εξετελέσθη.
Θα έλεγε κανείς πως υπάρχει μια αόρατη σχολή σχολιαστών μίσους, με τμήματα όπως:
-
«Βασικές Αρχές Ορθογραφίας (πώς να τις αγνοείς)»
-
«Πώς να χωρέσεις 3 ρατσιστικά κλισέ σε 2 σειρές»
-
«Εισαγωγή στη χρήση άνω κάτω τελείας: ::::»
-
«Διδακτορικό στη φράση: Αν δε σου αρέσει, φύγε από τη χώρα μου
Η ειρωνεία; Οι περισσότεροι από αυτούς παριστάνουν τους υπερασπιστές της “πατρίδας”, την οποία όμως υπονομεύουν καθημερινά με το πληκτρολόγιό τους. Διότι το να βρίσεις μια μάνα που μοιράστηκε την ιστορία της, ή έναν επιστήμονα που προειδοποιεί για την κλιματική αλλαγή, είναι βέβαια το πιο πατριωτικό πράγμα που μπορείς να κάνεις, αυτό κι η εικόνα προφίλ με τον Λεωνίδα ή την αρχαιοελληνική περικεφαλαία.
Κι αν τους ρωτήσεις γιατί τα γράφουν όλα αυτά;
Η απάντηση είναι μία: «Εγώ λέω την αλήθεια». Σαφώς.
Η ίδια «αλήθεια» που υποστηρίζει ότι η Γη είναι επίπεδη, το ίντερνετ χαλάει τον ανδρισμό και τα εμβόλια έχουν μέσα κεραίες WiFi. Αν πάλι κάποιος τους αντικρούσει με επιχειρήματα, εκεί αρχίζει το πραγματικό τους ταλέντο: η αποθέωση της λογικής του καφενείου.
«Έτσι τα βλέπω εγώ», «Μην πιστεύεις τα ΜΜΕ», «Είστε υπηρέτες της αριστεράς», «Ε ρε Χίτλερ που σας χρειάζεται» .
Η Πατρίδα του Σχολιαστή
Το πιο γοητευτικό στοιχείο είναι ότι αυτοί οι πληκτρολογο-μαχητές παριστάνουν τους σωτήρες της «πατρίδας». Κι όμως, η μόνη μάχη που δίνουν είναι με το space bar. Η μόνη άσκηση που κάνουν είναι το «κλικ-κλικ». Και η μόνη συνεισφορά τους στην κοινωνία είναι ν’ ανεβάζουν την αρτηριακή πίεση των υπολοίπων.
Την ίδια στιγμή, πιστεύουν πως φυλάνε Θερμοπύλες με κάθε σχόλιο: από το «όλοι οι ξένοι φταίνε» μέχρι το «οι γυναίκες να κάνουν παιδιά, όχι καριέρα». Εντωμεταξύ, ο πραγματικός τους εχθρός δεν είναι ούτε οι μετανάστες ούτε οι επιστήμονες ούτε τα δικαιώματα∙ είναι η σιωπή του ίδιου τους του κενού.
Ο μεγάλος Αϊνστάιν κάποτε είπε μια μεγάλη αλήθεια “Δύο πράγματα είναι άπειρα: το σύμπαν και η βλακεία, αν και για το σύμπαν δεν είμαι σίγουρος” και σε αυτή τη περίπτωση επιβεβαιώνεται.
Κανείς δεν κερδίζει καβγά με σχολιαστή μίσους. Είναι σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις σε περιστέρι πώς δουλεύει το Wi-Fi. Θα κουνήσει λίγο το κεφάλι, θα αφήσει κάτι δυσάρεστο πάνω σου και θα συνεχίσει την πορεία του λες και δεν έγινε τίποτα.
Η λύση λοιπόν είναι πολύ απλή: scroll down. Όχι γιατί φοβόμαστε τους σχολιαστές, αλλά γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να χαραμίζεται σε κάποιον που νομίζει πως η λέξη «διάλογος» είναι το νέο ενεργειακό ποτό.
Επίλογος: Το Μνημείο του Σχολίου
Αν ποτέ δημιουργηθεί Μουσείο Ίντερνετ, θα υπάρχει μια ειδική αίθουσα αφιερωμένη σε αυτούς: το Μνημείο του Σχολίου Μίσους. Εκεί, μέσα σε βιτρίνες, θα διαβάζουμε μαργαριτάρια όπως:
-
«Η γη είναι επίπεδη, το είπε ο θείος μου».
-
«Αν δε σου αρέσει, τράβα Σουηδία».
-
«Όλες ίδιες είστε».
-
«Ξέρω από πρώτο χέρι, αν και δε διάβασα το άρθρο».
Μέχρι τότε, θα τους συναντάμε καθημερινά κάτω από κάθε σοβαρή ανάρτηση, να μας θυμίζουν ότι η ανθρώπινη ανοησία δεν έχει όρια – απλώς έχει Wi-Fi.
