Η Μυρτώ γνώρισε τον Πάρη μέσω παρέας. Η ιστορία του έρωτά τους ξεκίνησε αμέσως,
έντονα, χωρίς πολλά πολλά παιχνιδάκια. Το ένα ραντεβού έφερε τ’ άλλο, να σου τα
πρώτα φιλιά, να σου τα πρώτα μηνύματα, να σου και τα πρώτα μέλια. Ανασφάλειες
πολλές η Μυρτώ μας, καθώς το κεφάλι της το ‘χε φάει για τα καλά.
Σχέσεις λειψές του παρελθόντος, έλλειψη αγάπης ακόμα
και από δικούς της ανθρώπους και μια ψυχολογία στα τάρταρα.
Από τους μικρούς ήρωες της καθημερινότητας θα έλεγα εγώ, αλλά αυτό είναι
άλλη ιστορία.
Όλα ήταν ωραία στην αρχή, ο Πάρης ήταν υπόδειγμα τρελά ερωτευμένου άντρα, και
ζούσαν όμορφα και ωραία σε κατακόκκινο φόντο μέσα στην γκρίζα ζωή της
μεγαλούπολης.
Μέχρι που σύμφωνα με τα λεγόμενά της, η Μυρτώ μας ένα πρωί, άρχισε να
σκέφτεται κάπως παράλογα.
“Ποια παράλογα υπάρχουν, αφού στον έρωτα όλα επιτρέπονται”, συμπληρώνει δέκα λεπτά
μετά, σε έναν μονόλογο ερωτοαπαντήσεων.
Τον ήθελα τόσο πολύ και τόσο παθιασμένα, που όταν αργούσε λίγο στην
δουλειά, που αν δεν μου απαντούσε, αυτόματα κυριαρχούσαν το μυαλό μου απίστευτα
φωσκολικά σενάρια.
Υπήρχαν βράδια που υπέφερα, ενώ κοιμόταν δίπλα μου, έτρεμα, μήπως η ζωή μου
ξαναπαίξει πουστιά και ένα ωραίο πρωί πάρει το καπελάκι του και φύγει με καμιά
άλλη. Δεν είμαι γυναικάκι, ούτε αυτός που είναι δίπλα μου θα καταλάβει
εύκολα ότι είμαι πνιγμένη στα “αν” και στις ανασφάλειες.
Όσο και να έλεγα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, ό,τι αυτά
συμβαίνουν… τίποτα δεν ηρεμούσε αυτό το καταραμένο χάος στο μυαλό μου.
Έφυγα μόλις κατάλαβα ότι το πράγμα παραπάει.
Αρνήθηκα να προσπαθήσω, η ζήλια είναι αρρώστια και ο άλλος δεν σου φταίει
σε τίποτα.
Το νόημα από αυτή την ιστορία είναι, ότι η Μυρτώ ίσως να έχασε χρόνο
πολύτιμο, χρόνο που αντί να έκανε ζήλιες, και σκηνές με κλάματα και
οδυρμούς, θα μπορούσε να κάνει όνειρα για το μέλλον, ή να σχεδίαζε τις επόμενες
διακοπές, να έβρισκε τρόπους να έρθουν πιο κοντά ο ένας με τον άλλον, να
γινόταν ο άνθρωπός της.
Όχι σχέση εξάρτησης -μην παρεξηγηθώ, αλλά να πίστευε όντως ότι αξίζει να
έχει κάποιον άνθρωπο δικό της, κάποιον σύντροφο με όλην τη σημασία της λέξεως.
Ο Πάρης όμως από την άλλη, ήταν εκεί και δεν έφυγε ποτέ. Ήταν πάντα εκεί,
και αν η παθολογική ζήλια της Μυρτούς είναι ελάττωμα. Tο αγαπάει και αυτό.
Γιατί ο Πάρης δεν βλέπει ελάττωμα πουθενά, και μια τέτοια κατάσταση δεν θα
αφήσει να μπει ανάμεσα τους.
Γιατί η αγάπη λέει είναι το καλύτερο φάρμακο.
Μυρτώ, άδειασε την βαλίτσα με τους φόβους, γέμισέ την με δυο βρακιά και
πάρε τον δρόμο της επιστροφής.
Σε περιμένει το καλύτερο δώρο.
